Rozmowa · Lodówka lodowego niedźwiedzia

Oczy niedźwiedzia są martwe i puste, ciało w środku powoli gnije... Zasilanie zostało odłączone.

Ale gdzie jest pamięć włosowata? Bo nie tutaj...

„Hej, nie widzę tutaj nigdzie tej kopii zewnętrznej...” (Sprawdź jeszcze raz półki).

„Ktoś musiał ją zabrać... Co mówi notatka?”

„Dobra, Kim. Zabierz go”. (Porucznik zabiera ciało – przez resztę dnia pracujesz sam).

Jeszcze raz spróbuj zdjąć zmarłemu buty.

Zamknij drzwi. [Odejdź].

Hm, lodówka wydaje się wystarczająco duża na ciało...

Jest idealna. Duża, z potężnym systemem chłodniczym. Gdybyś jeszcze tylko ją podłączył do prądu i nakłonił porucznika do pomocy...

Jest idealna. Duża, z potężnym systemem chłodniczym. Gdybyś jeszcze tylko nakłonił porucznika do pomocy przy ciele...

Obejrzyj jeden z wielu leżących w środku papierków po lodach.

Z celofanowego papierka spogląda na ciebie przyjazny, kreskówkowy niedźwiedź. Ani trochę nie przypomina tego lodówkowego. Nie mówiąc już o rozkładającym się wewnątrz ciele.

Papierek wciąż czuć wanilią i czekoladą. Czujesz to nawet mimo wszechobecnego smrodu.

Z celofanowego papierka spogląda na ciebie przyjazny, kreskówkowy niedźwiedź. Ani trochę nie przypomina tego lodówkowego.

Papierek wciąż czuć wanilią i czekoladą.

„Lodówka jest podłączona. Pomożesz mi z ciałem, Kim?”

„Oczywiście. Ja złapię od strony głowy, a ty chwyć stopy...”

„To nie będzie łatwe, ale jakoś sobie poradzimy”.

We dwóch? Bez problemu.

„Dobrze, do dzieła!” (Klaśnij).

Ciało jest cięższe, niż się spodziewałeś. I bardziej cuchnące. Pół godziny zajmuje zwleczenie go do piwnicy, a upychanie go w lodówce kolejnych dziesięć minut. Porucznik odsuwa się nieco, by spojrzeć z podziwem na wasze dzieło.

„Pięknie” – stwierdza, wycierając dłonie w swoją chusteczkę. „Zwłoki w niedźwiedziej lodówce – to najlepsza policyjna robota w moim życiu”.

Stworzyłeś sarkofag lodowego niedźwiedzia.

Zdecydowanie zasłużyłeś po tym, żeby się napić. Może nawet odprawić jakieś pogańskie rytuały?

„Naprawdę? Myślisz, że to dobra robota?”

„Nie. Wcale. Spójrz tylko na to! Coś my zrobili? Upchnęliśmy zwłoki do niedźwiedziej lodówki. Nikt nie może się o tym dowiedzieć”.

Mówi to szczerze. Nie chce zostać gliną od lodowego niedźwiedzia.

„Tak, też nie jestem z tego dumny, ale tak czy inaczej, znaleźliśmy lodówkę”.

„Choć ta lodówka jest imponująca, to jest to niewielkie zwycięstwo. Wśród licznych porażek”.

„Przynajmniej powstrzymaliśmy dalszy rozkład ciała – czy raczej powstrzymamy, gdy podłączysz lodówkę do zasilania. Jak już to zrobisz, będziesz mógł przeprowadzić jeszcze jedne oględziny”.

W mroźnej krainie niedźwiedziej lodówki stoi bezwładne ciało. Czeka...

„Przynajmniej powstrzymaliśmy dalszy rozkład ciała. Możesz przeprowadzić teraz kolejne oględziny. W kontrolowanych warunkach”.

„Uważam to za chwalebne osiągnięcie, o którym ludzie muszą usłyszeć”.

„Nie. Nie muszą – muszą za to usłyszeć o naszym nieinteresującym, nudnym i na wskroś konserwatywnym śledztwie w sprawie morderstwa”.

„To nie jest praca policyjna, Kim. To sztuka. Jesteśmy *artystami, a to była nasza wizja”.

„Gdybym był artystą, to akurat to nie byłoby moją wizją. Moje dzieła byłyby znacznie – znacznie bardziej konserwatywne...”

Ma rację. Jego dzieło byłoby dużo bardziej formalne.

„Zrobiliśmy, co najlepsze, biorąc pod uwagę środki, jakimi dysponujemy”.

„Czy aby na pewno?” – wzdycha. „No dobrze, może i tak”.

„I oto jest! Stworzyliśmy sarkofag lodowego niedźwiedzia”.

Kiwa ponuro głową. „Nikt nie może się dowiedzieć o tym *sarkofagu lodowego niedźwiedzia”.

„Tak. Musimy to uczcić, odprawiając pogańskie rytuały. Wyciągnijmy miód i podpalmy to wszystko”.

„Wiedziałem, że to powiesz! Wiedziałem, że skończy się na piciu...” – kręci energicznie głową. „Nie. Wystarczy tego dobrego. To jest wystarczająco pogańskie – i nikt nie może się o tym dowiedzieć”.

„Nie wiem, czy ci wierzę”.

„Oczywiście, że nie. Spójrz tylko na to! Coś my zrobili? Upchnęliśmy zwłoki do niedźwiedziej lodówki. Nikt nie może się o tym dowiedzieć”.

„No dobra, czas zamrozić ciało!”

„Chwila...” – porucznik zagląda do mrocznego wnętrza lodówki. „Nic z tego nie będzie, bo lodówka nie działa. Najpierw podłączmy ją do zasilania i dopiero wtedy wróćmy tu, aby przenieść zwłoki”.

„Oczywiście. Ja złapię od strony głowy, a ty chwyć stopy...”

„Powiedz mi, umarlaku – kim jesteś?”

„Co sądzisz o tej lodówce, Kim? Jest chyba wystarczająco duża na dwa ciała”.

„To dość... ekscentryczny wybór. Ale miejsca jest w niej z zapasem – i jest wystarczająco chłodna. Szczerze mówiąc, jest idealna. Musimy tylko podłączyć ją do zasilania”.

„To dość... ekscentryczny wybór. Ale ta lodówka jest obszerna – i wystarczająco chłodna...”

...ale mogłoby to nie wyglądać najlepiej w oczach opinii publicznej – myśli. Musimy działać tak dyskretnie, jak to tylko możliwe.

Oględziny potwierdzają: do niedźwiedziej lodówki zmieściłyby się jeszcze dwa ciała.

„W takim razie przeniesiemy tu te zwłoki? Ja złapię od strony głowy, a ty chwycisz stopy. Pokonanie schodów nie będzie łatwe, ale jakoś sobie poradzimy”.

Przeszukaj ciało jeszcze raz, dokładnie.

To musi być ta lodówka, o której mi mówiono. Ale czy wystarczy na ciało?

Spróbuj zdjąć zmarłemu buty.

„Kim, ta lodówka powinna idealnie nadać się na ciało. Nie będziemy musieli więcej rozpytywać”.

Porucznik przygląda się lodówce. „To ekscentryczny wybór... ale na pewno pomieści zwłoki. Pozostało tylko podłączyć tę lodówkę do zasilania”.