Rozmowa · Wisielec

„Dzięki”. (Wytrzyj usta).

„Zasrany trup”.

„Zatrzymaj ją” – mówi porucznik, podając ci chusteczkę w niebieską szachownicę.

„Boże...”

„Boże... Do dupy”.

Ciało nie spogląda swoimi wyłupiastymi oczami w żadnym konkretnym kierunku. Jego usta milczą.

„Czy ta młoda kobieta – ogrodniczka – nie wspominała, że używała soli, aby stłumić smród? Albo może tu w sklepie obok sprzedają amoniak...?”

Czujesz, jak znowu wszystko ci się cofa. Trup wiruje na wietrze.

Gdyby był tu porucznik, wiedziałby, co robić. Ale go nie ma. Wypełnia gdzieś papierkową robotę. Zdaje się, że musisz rozpracować to sam.

„I co teraz?”

„Zasrany trup”.

Wyrzuć to z siebie.

Czujesz, jak żołądek skręca ci potężna siła. Twoje ciało się kuli i wyrzuca z siebie treść pokarmową. Skurcz po skurczu...

Smród jest odrażający. Wdziera się w twoje usta; jest o wiele gwałtowniejszy i bardziej znajomy, niż byś się spodziewał. To raczej gorączka niż odór. Wypełnia twój umysł i ciebie całego.

„Boże... Czemu? Czemu jest aż tak źle?”

„Aktywny rozkład” – odpowiada porucznik, unosząc kawałek białego materiału do nosa. „Jeśli musisz, to zwymiotuj, oficerze. Nikt nie będzie miał ci tego za złe”.

„Zaraz rzygnie! Cuno, glina zaraz rzygnie!”

Ciało spogląda na ciebie niemymi, rozpuszczającymi się oczami. Na ustach zebrał mu się ciemny, pienisty płyn. Skłania do torsji.

Odwróć się. [Odejdź].

Wciąż jest – patrzy na ciebie swoimi białymi oczami. Ciało poniżej jest całkowicie oddane produkowaniu tego trupiego zapachu. Poza tym nie robi już nic.

Mężczyzna przed tobą jest nagi, nie licząc bielizny i białych butów. Skórę ma pokrytą wzorem gnijących żył i bladych plam. Na jego piersi widnieje blaknąca siatka tatuaży. Pas transportowy, którym powieszono go na gałęzi, wygląda na wzmocniony.

„Zgadzam się” – nagle rozlega się ostry dźwięk otwieranego zamka błyskawicznego pomarańczowej kurtki porucznika.

„Ja też” – nagle rozlega się ostry dźwięk otwieranego zamka błyskawicznego pomarańczowej kurtki porucznika.