Rozmowa · Wisielec

Ciało spogląda na ciebie wybałuszonymi, białymi oczami. Twarz wokół nich nie wygląda na ludzką, jest opuchnięta, jej skóra lada moment pęknie. Usta są rybie, język zaś przypomina wsadzony w usta knebel.

Zdaje się, że wstrzymujesz oddech.

Odwróć się. [Odejdź].

Spójrz w dół.

Pas transportowy wykrzywia jego szyję pod nienaturalnym kątem. Ciało poniżej wydaje się sztywne. Wydziela z siebie potworny smród, który wdziera ci się nawet w zatkane nozdrza.

Puść swój nos, nie wymiotując przy tym.

Otwierasz ampułkę z amoniakiem i bierzesz wdech. Zapach śmierci wciąż jednak jest silniejszy. To sygnał dla twojego umysłu, że masz uciekać, a dla twojego żołądka – że ma się opróżnić. Stoisz pośród niego ze zmrużonymi oczami.

To, co wisi przed tobą, to zagadka. Z gnijącego mięsa, tatuaży i ścięgien.

Napinają ci się mięśnie. Twoje pole widzenia zawęża się. Czujesz nagłą chęć wepchnięcia ręki w jego miękkie podbrzusze.

Twoje starania nie przynoszą efektu. Stoisz z nim oko w oko. Czujesz owiewający cię odór.

Delikatna maszyna czekająca na rozebranie. Instynktownie strzelasz stawami w palcach.

Podejdź o krok.

Mężczyzna przed tobą jest nagi, nie licząc bielizny i emaliowanych butów. Ma zielonkawą skórę pokrytą wzorem gnijących żył i bladych plam. Na piersi i ramionach widnieje blaknąca siatka tatuaży. Pas transportowy, którym przymocowano go do gałęzi, wygląda na przemysłowy.

„No dobra, jak go ściągniemy?”

„Jesteś pewny, że zakończyliśmy już wstępne oględziny zwłok? Możemy przegapić coś, gdy zdejmiemy go na ziemię” – milknie i pogrąża się w myślach, po czym sprawdza swoje notatki.

„Byliśmy dokładni. Masz plan, jak go stamtąd ściągnąć?” (Przejdź dalej).

„Hmm... Wzmacniany stalą pas to wyjątkowe wyzwanie. Moje nożyce do metalu na niewiele się tu zdadzą, nie widzę dobrego kąta podejścia, aby ich użyć”.

Nie uważa tak naprawdę, że to wyzwanie jest wyjątkowe. Jego zdaniem jest frustrujące, irytujące i trudniejsze, niż myślał.

„Zwłoki wiszą ponad 1,2 metra nad ziemią, żaden z nas nie jest w stanie dosięgnąć pasa bez pomocy. A nawet jeśli go dosięgniemy, to pozostaje kwestia przecięcia tego wzmacnianego materiału...”

Nie ma żadnej kwestii. Jest tylko CIĘCIE. Co może być w tym takiego trudnego?

Manewr akrobatyczny rozwiązałby wasz problem. Dobry manewr to zawsze świetny pomysł.

„Mogę łatwo przeciąć ten pas. Gdzie nożyce do metalu, o których wspominałeś?”

„Nie wątpię w twoją fizyczną sprawność, oficerze, ale to wyczerpujący zabieg wymagający chirurgicznej precyzji. Widziałem tam dwadzieścia stalowych pasm, a do tego nie mamy żadnej stabilnej platformy, na której można by stać w trakcie cięcia”.

„Nie możemy ryzykować... akrobatycznego niepowodzenia. Nie możemy stać się pośmiewiskiem dla miejscowych”.

„A co ci, kurwa, nie pasuje w śmianiu się, świnio?”

„Nie wątpię w twoją fizyczną sprawność, oficerze, ale to wzmacniany materiał używany w lotnictwie. A my nie mamy żadnej stabilnej platformy, na której można by stać w trakcie cięcia”.

„Tak, powinieneś go zestrzelić. Nie ma innego sposobu”.

Robi głęboki wydech.

„O tak! Zrób to! Rozjeb go!”

„Poczekaj. Niech ja spróbuję”.

Porucznik marszczy czoło. Jest tak bardzo skupiony, że zdaje się nawet cię nie słyszeć.

Nic nie mów – daj mu wybrać.

Cisza. Zdecydowanym ruchem porucznik otwiera zamek swojej kurtki...

I wyciąga spod niej lekki pistolet. Wrzuca do lufy papierowy ładunek, bierze w rękę wycior i ubija patron pięcioma pchnięciami.

Blokując go w miejscu.

To masowo produkowany, ładowany odprzodowo Kiejl A9/90 Armistice. Ascetyczny, skromny i jeden z najpowszechniejszych rodzajów broni palnej na świecie.

Robi krok w tył i przyjmuje pozycję Falostessa, mierząc do celu. Kącik oka porucznika drży – ma palec na spuście...

„Zestrzel skurwiela”.

„Zaraz, kurwa, spudłu...”

Głos dziecka zagłusza huk wystrzału, który odbija się echem od ścian budynków otaczających plac. Wiatr powoli rozwiewa gęsty dym, gdy porucznik robi kilka kroków w tył i mówi do siebie...

„Jasna cholera”.

Wiele rzeczy można było w tym strzale poprawić: pozycja Falostessa była złym wyborem, miał uniesione barki, ale przede wszystkim – nie może ufać swojemu wzrokowi.

O boże, tyle rzeczy tu było źle. Kto uczył tego pinglarza strzelać?! Opracuj mu plan treningowy z piekła rodem, I TO JUŻ. Zrób z niego MĘŻCZYZNĘ. Dawaj, dawaj!

Źle mu z tym. Głównie z jego oczami, słabym wzrokiem – zapewne od urodzenia. Cokolwiek zrobisz, nie pocieszaj go.

„JEBANY IDIOTA! Łajzowaty mulkkupää!”

„Cuno by trafił z łatwością. No ale Cuno nie jest, kurwa, inwalidą, co nie?”

„W porządku, stary”.

„Cuno też jest przykro. Cuno współczuje pinglarzowi”.

Porucznik nie odzywa się ani jednym słowem. Patrzy tylko na broń w swojej ręce.

„Może spróbuj jeszcze raz?”

„Nie. I tak dopisało nam szczęście. Niczego nie zniszczyliśmy, a ofiara wciąż jest w jednym kawałku” – rozgląda się wokoło, sprawdzając okna wychodzące na plac.

„Kolejne błędy mogą narazić nas na nieprzyjemności z miejscowymi. Mają na nas oko. Moje niepowodzenie nie poprawiło naszej sytuacji”.

„W mordę, weź ty się w garść!”

„Gdzie twoje koleżeństwo, oficerze? To był zwykły błąd – którego nie powtórzę”.

„Co teraz?” (Zakończ).

„Muszę powiedzieć, że zaczyna wyglądać na to, że bez czyjejś pomocy chyba nie zdejmiemy go na dół”.

Wiesz co? Czujesz, że sam jesteś całkiem niezłym strzelcem...

Weź jego broń i pokaż mu, jak jej używać.

„Co DO CHOLERY jest z tobą nie tak, koleś? Powinieneś zablokować ramiona!”

„Zdaje się, że pomieszały ci się dziedziny sportu, oficerze. Prostowanie ramion nie ma tu nic do rzeczy”.