Rozmowa · Wisielec

„No tak, w sumie racja”.

„Niestety. Cały MOR jest gdzieś tam w terenie, robiąc dokładnie to samo, co my. Czy rzucamy się im do pomocy? Nie, bo sami mamy pełne ręce roboty...” – stwierdza, zasłaniając nos.

„Możemy odpiłować gałąź”.

„Wdrapać się tam na górę i... odpiłować gałąź?”

Wydaje się, że nie ma mowy o wspinaczce, bo drabinka jest niebezpiecznie przegniła, ale mógłbyś użyć rąk i nóg, żeby owinąć się wokół drzewa, a potem zawisnąć z gałęzi...

„Dałbym radę. Mieści się to w moim repertuarze”.

„Szczerze mówiąc, wolę rozwiązanie bez akrobacji” – rozgląda się wokół, a później patrzy na ciebie.

„Tak... To chyba niebezpieczne”.

„Musi być jakiś mniej ryzykowny sposób. Na przykład taki, który nie uwzględnia spadania z drzew”.

„Dlaczego?”

„»Policjanci-cyrkowcy spadają z drzewa«” – odpowiada, marszcząc brwi. „»Po upadku z drzewa wściekły policjant atakuje dzieci«”.

„»Policjant-kretyn«... – lubią to określenie – »Policjant-kretyn odcina gałąź, na której siedzi (dosłownie)«, »Miejscowe dzieci zgłaszają zbezczeszczenie zwłok«”.

„O tak! Właźcie na to drzewo, małpy!”

„C., przez ciebie nie robią tych rzeczy”.

„Umiesz przepowiadać przyszłość, Kim?”

„Nie, nie jestem jasnowidzem. Wymyśliłem to wszystko na podstawie doświadczeń z dwóch dekad służby w revacholskiej policji”.

„Czyli pozwolimy tak po prostu, żeby te dzieciaki uniemożliwiły nam wykonywanie naszej pracy?”

„Proponuję, aby zostawić akrobacje jako ostatnią deskę ratunku. Sięgniemy po nie, gdy wykorzystamy wszystkie inne możliwości”.

„To chyba najnudniejsi mulkkupäät, jakich w życiu widziałam”.

„Nie boję się gazet. Nie powinniśmy się ich bać”.

„O nie” – kręci powoli głową. „Powinniśmy bardzo bać się prasy. I stacji radiowych też. Nie powinniśmy w żaden sposób przyciągać ich uwagi”.

Przemawiają przez niego lata doświadczenia. Widział już upadek niejednej kariery spowodowany błędną strategią w kontaktach z mediami.

„Masz rację. Ryzyko jest zbyt wielkie, może się to źle skończyć”.

„Tak. Akrobacje powinny być ostatnią deską ratunku. Sięgniemy po nie, gdy wykorzystamy wszystkie konwencjonalne możliwości”.

„Tak. Mógłby to zrobić każdy z nas. Możemy użyć tej dziecięcej drabiny na pniu”.

„Nie” – odpowiada, kręcąc głową. „Ta drabina się do tego nie nadaje, a ja nie widzę żadnego innego dobrego sposobu, aby wspiąć się na górę”.

„Nie ufam tej drabinie. Sprawcy jej nie użyli. Jest przegniła i mniej wytrzymała, niż na to wygląda. A ja nie widzę innego sposobu, aby dostać się na górę”.

Nawet Cuno uważa, że nie ma mowy o wspinaczce, bo drabinka jest niebezpiecznie przegniła, ale mógłbyś użyć rąk i nóg, żeby owinąć się wokół drzewa, a potem zawisnąć z gałęzi...

Wydaje się to być do zrobienia. Drabinka jest niebezpiecznie przegniła, ale mógłbyś użyć rąk i nóg, żeby owinąć się wokół drzewa, a potem zawisnąć z gałęzi...

„Może moglibyśmy podjechać tu twoim powozem motorowym i przeciąć pas z jego dachu?”

„Tak, rozważałem to. Ale ślady opon naruszyłyby miejsce zbrodni. Ślady pozostawione przez sprawców stałyby się nieczytelne. A i to pod warunkiem, że kineema zmieściłaby się w dziurze w ogrodzeniu...”

„Poza tym mój powóz ma pochyły dach – to model sportowy” – wyjaśnia, pokazując ręką ostry kąt jego nachylenia. „Dach jest śliski – byłaby z niego kiepska platforma”.

Umiałby wymyślić jeszcze co najmniej cztery powody, dla których nie powinniście deptać dachu jego sportowego powozu motorowego.

„A może wezmę cię na barana?”

„Może wezmę ciebie na barana?” – po chwili milczenia unosi brew.

„O czym te świnie pieprzą?”

„Coś o hodowli baranów. Cholernie to nudne, Cuno. Zajęliby się już pieprzeniem”.

„Poruczniku, ale czy na pewno byś mnie uniósł?”

„Nie sugerowałem tego. Chodziło mi o to, że to kiepski pomysł”.

„To cholernie śmieszny pomysł – wskakujcie na siebie, paskapää, i pieprzcie się!”

Porucznik rzuca ci w milczeniu znaczące spojrzenie. Jakby mówił: no więc właśnie.

„Zamknij, KURWA, RYJ!”

„Świnio, dlaczego obrażasz moją dziewczynę? Cuno się od tego robi smutno”.

„Pieprz tego banaanipoika w dupsko, Cuno!”

„To była figura retoryczna, poruczniku, prawda? Krytykujesz mój pomysł?”

„Tak. To nie jest dobry pomysł”.

„Czy mogłabyś się, proszę, zamknąć?”

„A mógłbyś, proszę, OBCIĄGNĄĆ MI KUTASA?” – pyta dzieciak za płotem, udając, że wyjmuje ze spodni swojego penisa.

„Jebany mulkku...”

(Poddaj się). „No dobra. To może...”

Porucznik przygląda się pasowi, a na jego czole pojawiają się linie zdradzające zmartwienie.

„Czyżby przywiązanie do twojego sportowego powozu motorowego zaburzało ci jasność myślenia?”

„Tak” – przyznaje. „Jestem do niego przywiązany. Ale to nie zmienia faktu, że się do tego nie nadaje. Nie możemy przecisnąć tej potężnej maszyny przez malutki otwór w płocie, a później zaorać nią miejsca zbrodni, aby na koniec spaść z dachu. To nie brzmiałoby dobrze na kanale 8”.

„To w chuj śmieszny pomysł! Zróbcie to! Wleźcie na ten dach i zatańczcie, fägäri!”

„Może dałoby się poprosić o pomoc w porcie?”

„Miałem wielką nadzieję, że nie będziemy musieli – członkowie Związku są najwyraźniej podejrzanymi w tej sprawie. Zdaje się, że to niebezpieczna ścieżka”.

Potwierdzam. To niebezpieczne.

Naprawdę wolałabym, żeby był jakiś inny sposób. Ci ludzie mogą mieć swoje ukryte cele.

„Ale... co innego możemy zrobić?” (Postanów to zrobić).

„W porządku...” – zaczyna, przyglądając się pasowi. „Mają narzędzia i ludzi. A skoro wszystko wskazuje, że to oni go tu powiesili...”