Rozmowa · Wisielec

„W porządku” – mamrocze przez chwilę, po czym opuszcza rękę. „Może na 41. nie ma w zwyczaju przybijać wysokiej piątki asów. Na 57. zachowaliśmy zwyczaje z czasów rewolucji. Może to proszenie się o pecha... Nieważne”.

Nie przybiłeś z nim piątki, kiedy wyciągnął rękę?! Co jest z tobą nie tak, ty celnie strzelający dupku?

Przybij i poczekaj na niską piątkę.

Przybijasz wysoką piątkę ostrym uderzeniem. Gdy się odwracasz, przez chwilę ogarnia cię zwątpienie – masz wrażenie, że niska piątka pozostanie bez przybicia...

Spokojnie. Sięgnie celu.

Ale zostaje przybita – i to ze wściekłą precyzją! Porucznik nie jest z tych, którzy nie przybiliby niskiej piątki asów.

„Zostałeś upolicyjniony”.

„Jak ja to zrobiłem?”

„Jesteś cholernie dobrym strzelcem – wysoka piątka asów!” – porucznik unosi prawą dłoń i czeka, aż ją przybijesz.

„I kto się śmieje teraz, zasrana gówniaro?”

„Pieprz się, kyrpäle!” – mimo pogardliwych słów jej ton brzmi radośnie.

Odwróć się.

Z broni unosi się pióropusz dymu. Ręka drętwieje ci od siły eksplozji. W uszach wciąż ci dzwoni, kiedy opuszczasz broń, żeby sprawdzić, co się stało.

Nie trafiłeś w pas, ale kula ugodziła ciało prosto w klatkę piersiową. Przez skórę przezierają kawałki żeber. Brak krwi – po brzuchu spływa tylko mętna maź. Nagły smród sprawia, że oczy zachodzą ci łzami.

„O mój boże, zaraz się, kurwa, popłacze! Wiedziałam! Jaki mulkku...”

Popłaczesz się? Bo trochę tak się wydaje. Nie płacz, proszę.

Poproś o kolejny strzał. Następnym razem ci się uda, to na pewno przez to cholerne światło odbite w jakimś oknie...

(Oddaj broń Kimowi). „Co teraz?”

„Spróbujemy czegoś innego”.

„O mój boże, jaki cholernie nudny glina”.

„Ale niezły strzał. Nieźle go pojebało...”

Nie mówi tego szczerze. To tylko okrutny żart. Zaraz ci to zresztą powie, tylko poczekaj:

„Tak naprawdę to było p***lskie. Cuno powiedział inaczej, bo zrobiło mu się ciebie żal, świnio. To nie twoja wina, że nie umiesz strzelać – to wina twoich świńskich łap”.

„Świnie nie mają rąk. Mają jakieś jebane kopyta czy coś”.

„Cuno ma ręce” – odpowiada, pokazując swoje różowe paluszki. „Cuno może zestrzelić tego trupa, jak chcesz”.

„To niedorzeczne. Nie damy ci broni do ręki, dzieciaku”.

„»To niedorzeczne«” – naigrywa się z ciebie. „A ty co? Jebany hrabia?”

„Wciąż musimy jakoś zdjąć go na ziemię” – ton jego głosu zdradza zmęczenie. Smród sprawia, że odwraca się od zwłok.

„Ale jak?”

„W sposób, którego wolałem uniknąć” – wzdycha. „Prosząc o pomoc robotników z portu. Mają narzędzia i ludzi. Skoro go tu powiesili, to będą też w stanie go zdjąć”.

„Ale czy to nie będzie niebezpieczne?”

„Poproszenie podejrzanych o pomoc przy ciele ofiary? Zaciągnięcie długu wdzięczności u Evrarta Claire'a? Bardzo – i właśnie dlatego wolałem, abyśmy poradzili sobie z tym własnymi siłami”.

„Ale najwyraźniej nie jesteśmy w stanie”.

„Obciągnijcie mi laskę, suki!”

„No to do roboty”. [Odejdź].

„Dobrze, że znaleźliśmy już wejście do portu”.

„Brawo my”.

„Kim jest Evrart Claire?”

„To przywódca Związku. Niebezpieczny i skorumpowany człowiek z tego, co słyszałem. Lepiej nie mieć u niego żadnych długów”.

„Taa, nie róbcie z siebie czyichś suczek. Jesteście suczkami Cuno”.

„A jak się dostaniemy do portu?”

„Przez bramę – negocjując lub walcząc” – odpowiada, spoglądając na wschód. „Możemy też użyć sekretnej drogi, którą znaleźliśmy. Tam, gdzie jest twój płaszcz. Wyglądała dobrze”.

Do bram! Walczmy, powiadam!

Do bram! Lecz negocjujmy!

Tajne przejście, tajne przejście, tajne przejście!

Do bram! Negocjujmy!

„Przez bramę – negocjując lub walcząc. Walka nie wzbudza mojego entuzjazmu...” – rozgląda się wokoło. „Możemy też poszukać jakiejś trzeciej, sekretnej drogi – niestety jej znalezienie jest mało prawdopodobne”.

„A co jest złego w zadłużeniu się u Evrarta Claire'a?”

„To niebezpieczny i skorumpowany człowiek. Nie sposób przewidzieć, czego zażąda w zamian za tę przysługę”.

„Nie, Cuno. Jeśli ja go nie mogę zestrzelić, to nikt nie da rady”.

„Glina jest nie w sosie, bo rozjebał trupa, Cuno. Co za pieprzony kyrpelö”.

„Poruczniku, powinniśmy dać Cuno twoją broń służbową. Twierdzi, że może zestrzelić ciało”.

Porucznik nie zamierza nawet tego komentować. Zapina kaburę i mówi...

„Nie chcę już tego robić. To nudne”.

„Zgadza się. Praca w policji jest przereklamowana. Wymagająca i stresująca. Tak czy siak, to my musimy zdjąć zwłoki z tego drzewa” – bierze od ciebie swój pistolet i chowa go do kabury.

„To nie wina spluwy, że nie umiesz strzelać. To przez te twoje świńskie ręce”.

„Mulkku? Vittupää? Co to jest? Co to w ogóle za słowa, do cholery?!”

„To pieśń mego ludu, dupku!”

„Nie prowokuj jej” – porucznik odbiera od ciebie swój pistolet i chowa go do kabury.

„Strzelił mu w klatę” – stworzenie wciąż nie może w to uwierzyć. „Jaki JEBANY IDIOTA”.