Rozmowa · Wisielec

Wpatrując się prosto w ciebie. Bezradne, uwięzione w sobie samym.

Kto cię zabił?

Komunizm.

Ledwie milisekundę zajmuje utworzenie się w twojej korze mózgowej powiązania. Nie masz pojęcia skąd ono się wzięło, ale wiesz, że jest słuszne.

Później stężenie jego mięśni ustępuje; upada bokiem w wiosenne błoto, wyrzucając z siebie koszmarny odór.

„Tak właśnie działa MOR, dziecinko!”

„Wysoka piątka asów!” – porucznik unosi prawą dłoń i czeka, aż ją przybijesz.

Przybijanie piątki – obyczaj stworzony podczas rewolucji przez brygady aerostatyczne – jest używany w Revacholu do uczczenia sukcesów, zwłaszcza sportowych. Gest ten rozprzestrzenił się po świecie mimo porażki samych rewolucjonistów.

Jeśli chcesz, możesz dodać do tego drugą, niską piątkę, odwracając się po wysokiej i czekając.

Przybij.

Porucznik podskakuje, aby wykonać zwyczajowy salut. Dłoń boli cię od uderzenia. Było precyzyjne i w punkt.

„Wiedziałem, że ci kolesie to p***ły” – w jego głosie słychać szczerą aprobatę.

„Tak, jesteśmy p***ły. Masz z tym problem?”

Cuno wybucha śmiechem – brzmi to, jakby ktoś dusił mewę. Najwyraźniej świetnie się bawi.

„Wiedziałam, że sobie obciągają”.

„Co teraz?”

„Wykonamy autopsję polową i określimy przyczynę zgonu – ale zanim... Wybacz” – musi odwrócić się na chwilę od zwłok.

Upadek na ziemię nie poprawił bynajmniej aromatu trupa. Upadek coś w nim, zdaje się, wyzwolił...

„Chyba potrzebuję chwili wytchnienia od tego smrodu. Przepraszam, że przerywam świętowanie sukcesu – muszę trochę odetchnąć przed autopsją”.

„Dobrze”. (Oddaj mu broń).

Chowa broń do kabury. „Zaproponowałbym rozmowę z Evrartem i Joyce – przywódcą Związku i przedstawicielką Wild Pines – ale już to zrobiliśmy, więc... decyzja należy do ciebie, detektywie. Zabierz nas tam, gdzie powinniśmy być”.

Ufa, że masz już dobrze poukładaną kolejkę zadań.

„W międzyczasie powinniśmy odnaleźć przedstawicielkę firmy logistycznej. Z moich wstępnych informacji wynika, że Wild Pines wysłało negocjatorkę, która ma odebrać Związkowi kontrolę nad portem”.

„Na pewno ma świeże spojrzenie, którym się z nami podzieli. Rozmawialiśmy już z Evrartem w porcie – to przesłuchanie jest już zakończone. Na dobre i na złe”.

„Czy to ta słynna lista wstępnych przesłuchań?”

„Tak...” – kiwa powoli głową. „A to były znajdujące się na niej osoby. Ruszajmy”.

No to w drogę. [Odejdź].

„W międzyczasie powinniśmy spróbować przesłuchać Evrarta Claire'a – przywódcę Związku. Do powieszenia ofiary użyto wyposażenia pochodzącego z portu...” – wskazuje palcem pas. „Port znajduje się na wschód stąd. Ale dostanie się do środka może być trudne...”

„Zaproponowałbym też rozmowę z Joyce – przedstawicielką Wild Pines – ale już to zrobiliśmy, więc... dobra nasza. Jedna z głowy, jedna do przeprowadzenia”.

„Albo moglibyśmy znowu porozmawiać z przedstawicielką firmy logistycznej. Wiem, że już widzieliśmy się z Joyce, ale tamto spotkanie nie było prawdziwym przesłuchaniem. Musimy zapytać ją o to, w jaki sposób strajk i lincz są ze sobą powiązane”.

Mógłbyś poprosić ogrodniczkę, żeby wskazała ci drogę!

„Albo moglibyśmy popytać ludzi o przedstawicielkę firmy logistycznej. Ze wstępnych informacji wynika, że Wild Pines przysłało tu jakąś negocjatorkę, która ma odebrać Evrartowi kontrolę nad portem”.

„Chwila. Autopsja polowa?!”

„Tak” – odpowiada, zasłaniając nos. „Cztery etapy badania miejsca zbrodni. Pierwszy: zbadanie miejsca zbrodni”.

„Jestem zadowolony z tego etapu. Kontener na śmieci, odciski butów – byliśmy wystarczająco skrupulatni”.

„Drugi: wstępne oględziny ofiary. Przyłożyliśmy się do tego. Dobra robota”.

„Trzeci: autopsja polowa. To nie będzie przyjemne. Ani łatwe. I będzie trzeba to zrobić na miejscu”.

„O czym oni pierdolą?”

„Gliny będą rozcinać tego trupa”.

„Czwarty i ostatni: transport zwłok do kostnicy komisariatu. Zajmę się tym” – stwierdza, po czym dodaje: „Boże, ale on śmierdzi”.

„Nie mamy kogoś innego do tej autopsji? Jakiegoś lekarza?”

„Nie. Ty i ja jesteśmy detektywami. Honorowy stopień »detektywa« oznacza, że jesteśmy w stanie zająć się wszystkimi etapami śledztwa. Od autopsji po sprzątanie. Robimy wszystko”.

„Honorowy stopień?”

„Zaszczyt – i brzemię. Związane z twoim stopniem. Mój stopień to porucznik–detektyw – niestety. Nie masz pojęcia, jak bardzo męczą mnie te zwłoki...”

Jest już nimi naprawdę zmęczony, to nie jest zwykłe narzekanie. Jest bliski swojego limitu.

„Nie wydaje mi się, żebym był detektywem”.

„Skoro masz tak celne oko, to oczywiście, że jesteś. Twój komisariat nie wyznaczyłby ci tej sprawy, gdybyś nim nie był”.

„Tak, czuję się jak detektyw”.

„Twój komisariat nie wyznaczyłby ci tej sprawy, gdybyś nim nie był. To śledztwo jest zbyt ważne”.

„Dobra, rozumiem”.

„Dobrze”.

„Drugi: wstępne oględziny ofiary. Poszło nam całkiem nieźle – a podczas autopsji będziemy mogli uzupełnić braki”.

„Drugi: wstępne oględziny ofiary. Nie przyłożyliśmy się do tego zbytnio. Może powinniśmy byli przyjrzeć się tatuażom? Ale jest, jak jest”.

„Nie jestem jeszcze zadowolony z tego etapu. Wciąż chcę wiedzieć, co jest w tym kontenerze na śmieci...” – wskazuje pojemnik.

„Nie jestem jeszcze w pełni zadowolony z tego etapu. Powinniśmy poszukać jakichś śladów...” – wskazuje otaczające cię wiosenne błoto.

„Według mnie jeszcze tego etapu nie zakończyliśmy. Powinniśmy poszukać jakichś śladów...” – przerywa, aby rzucić okiem na wiosenne błoto. „I zajrzeć do kontenera na śmieci...”

„Smród przybiera na sile. Przepraszam, że przerywam świętowanie sukcesu – muszę trochę odetchnąć przed autopsją”.

„Nie jesteśmy p***łami!”

„Oficerze, skupmy się na ofierze”.

Zostaw go tak.