Rozmowa · Wisielec

„Tak, poczekaj. Pomyślmy jeszcze”. (Rozważ najpierw inne możliwości).

Ale jakie inne możliwości? Ciało obraca się na pasku niczym kurczak na rożnie...

„To mogą go też ściągnąć”.

Wzdycha. „W porządku. Zróbmy to w kiepski i niebezpieczny sposób”.

„Nie mam pomysłów. Rzućmy na niego jeszcze raz okiem”.

„Hmm...” – porucznik pogrąża się w zamyśleniu.

„No trudno. Musimy poprosić o pomoc w porcie”. (Postanów to zrobić).

„Zwłoki wiszą ponad 1,2 metra nad ziemią, żaden z nas nie jest w stanie dosięgnąć pasa bez pomocy. A nawet jeśli go dosięgniemy, to pozostaje kwestia jego przecięcia...”

Odsuń się i spójrz jeszcze raz.

Trup obraca się powoli na pasie transportowym. Jego tułów pokryty jest tatuażami, kończyny zaś niebieskimi i żółtymi plamami.

„Powinniśmy przyjrzeć się temu pasowi, zanim nawet zaczniemy rozważać zdjęcie ciała na ziemię. Wygląda niepokojąco” – stwierdza, wskazując pas zaciśnięty wokół szyi denata.

Jest coś, co muszę wiedzieć, trupie.

Oczywiście! Masz pytania, nieprawdaż? Potęga twojej wyobraźni jest na twoje rozkazy.

Podczas autopsji powiedziałeś, że znasz pradawne tajemnice.

O tak, mój glino wariacino! Ukryte w zębach darowanego konia, na gościńcach, w kilwaterach i farwaterach! Pradawne materiały zakopane...

Tak, ale gdzie, mój bracie?

O łyczek drogi stąd, mój kochany Glinosie. O mały łyczek.

Dobrze.

Wszystko jest dobrze.

No to co cię w końcu zabiło? Miłość czy komunizm?

Hę?

Mówiłeś, że zabiła cię miłość, ale jak już upadłeś, to stwierdziłeś, że komunizm.

Źle mnie cytujesz, Ruduś. Powiedziałem, że zabił mnie komunizm. Miłość mnie TAK URZĄDZIŁA.

Naprawdę musisz nauczyć się to odróżniać, chłopie. Bo aż wstyd bierze.

Kto cię zabił?

To miłość mnie tak urządziła, bracie glino. To od początku była miłość...

A ty możesz mi zadać pytanie?

Jasne, mordeczko, mogę ci zadać pytanie: czemu ty to robisz?

Co?

Wpatrujesz się w moją nieruchomą twarz. W moje oczy. I tak stoisz. Czemu zajmujesz się moim morderstwem?

Nie mam nic innego do roboty. Ta sprawa to jedyne, co mi zostało.

Ja jestem jedynym, co ci zostało? W takim razie naprawdę wszystko straciłeś. Pozwoliłeś światu, żeby ci wszystko zabrał, a to, co zostawił, przehulałeś. I oto jesteśmy.

Może to do czegoś doprowadzi? Czegoś nieopisanego. Nieprzewidzianego. Cudownego?

Ha! Klaunie usta trupa wydają się uśmiechać.

Coś się zbliża. Coś ukrytego. Nadciąga. Cud, z północnego zachodu. I już prawie tu jest. Czujesz go w powietrzu na twoich dłoniach. Na zimnym, wiosennym powietrzu, które je gładzi.

Ha! Klaunie usta trupa wydają się uśmiechać. Twarz powoli obraca się przed tobą.

Bo on mi kazał. (Kiwnij głową w stronę Kima).

Kłamliwy z ciebie gównojad, krawężniku. Robisz to, bo nie masz nic innego do zrobienia. Wszystko inne się skończyło. Zostałem tylko ja.

Gdzie poszedłeś?

W odmęty szaroty.

A gdzie to jest?

W przeszłości. Daleko na zachodzie.

Co on powiedział? „Odmęty szaroty”? Wiesz, czym jest szarota?

Widzę, że cię tu już nie ma. Ale kim ty jesteś?

Jestem jakimś żartem. Tylko na mnie spójrz.

Nie ma w tobie nic zabawnego.

W żartach też nie ma nic zabawnego.

Kim byłeś za życia?

Zabójcą. Skurwysynem i zabójcą.

Swój swojego pozna.

Mam do ciebie inne pytanie.

No, dajesz, Glinosie.

Teraz tak, ale kim byłeś za życia?

Czym jest szarota?

Szarota, glino... jest przerażająca.

No dobrze, mam inne pytanie.

Oczywiście, że masz, ty miłośniku pytań.

Czemu cię przeraża?

Ciało milczy. Nos pośrodku twarzy ma napuchnięty, tak jak i policzki. Jego usta się nie poruszają.

Czemu czułeś przyjemność, kiedy zginąłeś?