Rozmowa · Wisielec

Nie jesteś żaden Tequila Sunset. Jesteś pewnie jakiś zwykły Harry czy coś takiego. Zgadza się. Harry.

Ewidentnie nie jestem żadnym Rudolfem.

Jak na moje, to na imię masz pewnie Harry.

Nienawidzę cię. Śmierdzisz i jesteś nudny.

Przypominam ci kogoś?

Dziecko urodzone z chorobą Mollera – tak zwanego arlekina – które jakimś cudem osiągnęło dorosłość.

Dziecko dotknięte arlekinizmem.

Nieźle się z tego wykręciłeś, krawężniaczku!

Nie przypominasz mi nikogo.

Oczywiście, że przypominam. Tylko nie chcesz się do tego przyznać.

Siebie samego. W lustrze łazienkowym.

Proszę bardzo, jaki bystry dzieciak! Jesteśmy bratnimi duszami, ty i ja. Niedługo będziesz taki jak ja, pij tylko dalej i dobrze się baw. To kwestia ledwie tygodni.

Czujesz mdłości? Wymiotujesz? Okolice wątroby są tkliwe lub bolą? Masz małe czerwone kreski na skórze powyżej pasa? To już raczej kwestia dni, krawężniku. Zegar tyka. Wątroba ci to mówi.

Istotę z głębin morskich.

Nie, nie do końca. Bądź uczciwy.

Nie mogę otworzyć cholernej przegródki w moim notatniku.

Niebieskiego serca? O, to jest naprawdę niezłe gówno, spodoba ci się. Po prostu dociśnij i wyruchaj ją, tak jak zawsze.

Ruchaj, ile możesz, Pajacyku Krawężniku.

Ma na myśli użycie siły. Zadziała.

Przyjrzyj się tatuażom.

Na tułowiu widnieje misterna siateczka niebieskich linii. Jeśli chcesz przyjrzeć się tatuażom ponownie, rzut oka na zdjęcie zapewni ci lepszy, bardziej szczegółowy ich ogląd.

Na korpusie widnieje misterna pajęczyna z niebieskich linii. Od prawego barku po splot słoneczny – za każdym razem, kiedy się krzyżują, tworzą małą, białą gwiazdę. Skóra pokryta jest setkami blednących gwiazdek. Najwięcej widać ich w okolicy serca.

Jego ciało jest poznaczone gwiazdkami.

Czym będzie poznaczone moje?

Alkoholem i miłosnym zawodem.

Twoja pięść zaciska się nagle.

Będzie podziurawione przez disco.

Tatuaż został już dotknięty rozkładem – większość skóry, na której powstał, już pociemniała, a teraz powoli gnije, wydzielając z siebie podły odór...

„Czy to jakiś wzór narodowy?”

„Nie znam takiego narodu. Przypomina mi to bardziej religijną iluminację z ostatniego lub przedostatniego wieku. Ludzie, którzy wiodą ciężkie życie, często oddają część Niewinności – tylko której? Nie widzę żadnych śladów humanoidalnej postaci”.

Wzór nie wzbudza w tobie patriotycznych ani religijnych uczuć. Przemawia natomiast do rannego, utykającego zwierzęcia – konkretnie do samca. A ponieważ ten nie umie porozumiewać się inaczej niż stęknięciami, nie sposób stwierdzić, czy jego rady są słuszne, czy nie...

„Czegoś tu nie dostrzegam”.

„Ja też” – nagle rozlega się ostry dźwięk otwieranego zamka błyskawicznego pomarańczowej kurtki porucznika.

Na biodrach ma szeroki skórzany pas, a pod ramieniem kaburę z pistoletem.

Z wewnętrznej kieszeni kurtki wyjmuje niewielki kawałek frezowanego aluminium i rozkłada go. Rozlega się dźwięk przypominający odgłos miecza wysuwanego z pochwy. Pojawia się niewielka soczewka – jakiś rodzaj aparatu.

Pozwól porucznikowi pracować.

„O cholera, Cuno! CO TO, KURWA, JEST?!?”

„Błyskawiczny kolorowy aparat fotograficzny” – wyjmuje dwie szklane ampułki zamknięte metalowymi zatyczkami i umieszcza je z kliknięciem w gnieździe znajdującym się w bocznej ściance urządzenia. Towarzyszy mu lśniąca wąska szczelina...

To pierwszy raz, kiedy jakkolwiek reaguje otwarcie na obecność dzieciaków.

„Mam tylko dwie ampułki, więc niech nikt się nie rusza – nie chcę żadnej zmarnować” – kieruje aparat na zwłoki i zerka do jego wnętrza. Soczewka wymaga regulacji. Wtem...

Rozlega się dźwięk i następuje przeraźliwy błysk. Następnie pęka szklana ampułka. Widzisz strumienie kolorów wylewające się na gruby, połyskliwy kawałek papieru wysuwający się z aparatu.

„Na wypadek, gdybyśmy tego potrzebowali” – oznajmia, potrząsając papierem, aby przyśpieszyć jego wysychanie na zimnym wietrze. Na papierze widnieje idealna kolorystycznie kopia tatuażu z klatki piersiowej denata.

„Po co nam to zdjęcie?”

„To zdjęcie stanowi wgląd w życie ofiary. Sądząc po budowie jej ciała, myślę, że był mężczyzną niestroniącym od przemocy fizycznej. Opowieść, którą chciał przekazać za pomocą swojego ciała, była dla niego ważna. To jego list do nas. Ktoś powinien go odczytać. Musimy pokazać to zdjęcie miejscowym”.

„Mogę je wziąć? Przyjrzę mu się później, bez tego trupiego smrodu”.

„Jasne, tylko nie zgub” – odpowiada, wręczając ci kawałek zrolowanego papieru fotograficznego. Jest nie większy od paczki papierosów.

Trup spogląda szklistymi oczami. Usta ma nieme, skórę zaś barwną niczym chemiczna tęcza na fotograficznym papierze. Aż roi się w nim od korzystających z uczty organizmów.

Zdobyłeś przedmiot, z którym można wejść w interakcję. Przyjrzyj mu się uważniej, przechodząc do zakładki INTERAKCJI w twoim EKWIPUNKU.

Nic nie mów.

„Proszę – pamiątka” – wręcza ci kawałek zrolowanego papieru fotograficznego. Jest nie większy od paczki papierosów. „Tylko nie zgub”.

„Czadowa maszynka”.

„Tak...” – odpowiada, składając aparat i przyczepiając go do swojego paska. „Całkiem fajny, prawda?”

Została tylko jedna ampułka. Nie zmarnuj jej.

„Co to jest?”

„Trigat Sunshine. Mini”.

Trigat to wiodący światowy producent urządzeń komunikacyjnych, głównie projektorów. Aparat, na który patrzysz, wydaje ci się jakiś znajomy.

„Czegoś tu nie dostrzegamy”.

„Zgadzam się” – nagle rozlega się ostry dźwięk otwieranego zamka błyskawicznego pomarańczowej kurtki porucznika.

„Czy to mapa nocnego nieba?”

„Gwiezdna mapa?” – pyta, po czym odwraca się, aby zaczerpnąć powietrza, i nachyla się nad tatuażem. „Zauważam pewne podobieństwo do astronomicznych map, być może messyńskich z okresu Wielkiego Wieku... Ale ten wzór wydaje się bardziej indywidualny. W jakiś sposób spersonalizowany”.