Rozmowa · Wisielec

„Powinienem się napić”.

„Nie. Nie powinieneś pić. Powinieneś przeprowadzić wstępne oględziny zwłok ofiary – skończyliśmy na pasie”.

„To kiepski moment, żeby się napić, prawda?”

„Ekstremalnie”.

[Odejdź].

Przyjrzyj się butom.

Materiał to chyba ceramika. Jego czysta biel stanowi jaskrawy kontrast dla gnijącego ciała powyżej kolan. Mężczyzna miał na sobie grube, polimerowe skarpety, którymi zapewne chronił się przed odparzeniami. Pokrywa je drobna siateczka połączonych ze sobą płytek.

Delikatne i kruche wydają się nie pasować do świata wokół ciebie. Jakby były nie na miejscu.

To ewidentnie nie są buty, a pancerz. Stanowiący zapewne część większego zestawu.

„To nie są po prostu buty, prawda? To pancerz”.

„W rzeczy samej” – z notatnikiem pod ramieniem porucznik kuca, aby przyjrzeć się podeszwom. „Technicznie rzecz biorąc, to nie są buty tylko trzewiki”.

Och! Porucznik używa Mnemotechnique A6. To nie jest byle notatnik, a prawdziwy klasyk!

Daj spokój z notatnikiem. Opowiedz mi o tym pancerzu!

To ewidentnie jakiś rodzaj superpancerza. Albo pancerza przyszłości? Superpancerza przyszłości? Jestem okazem beznadziei.

„Co to dokładnie za pancerz?”

„Ceramiczny pancerz. Najpewniej dwutlenek cyrkonu. Tutaj powinna być informacja o producencie...”

„Gdzie?”

„Pod obcasem. Fairweather...” – odczytuje, obracając odrobinę but. „Fairweather, model T-500/SP. SP to pewnie skrót od »szklista powłoka«. To zaawansowana rzecz”.

(Odsuń się i spójrz na ciało).

„Skąd tego człowieka było stać na tak drogi sprzęt?”

„Pracował dla Krenel – tak, jak powiedziała nam Joyce. To jest wojskowe wyposażenie zapewnione przez bogatą firmę ochroniarską. Z państwowymi powiązaniami. Znacznie lepsze od tego, z którego korzystamy”.

„Wygląda na to, że pracował dla prywatnej firmy – tak, jak powiedział nam Evrart. Bogatej. Z państwowymi powiązaniami. Ten sprzęt jest znacznie lepszy od naszego”.

„Musimy to ustalić” – sprawdza swoje notatki. „Pan... Garte sugerował, że ofiara pracowała jako ochroniarz przedsiębiorstwa portowego. To potwierdza moje przypuszczenia”.

„W porządku. Ma to sens”.

„Nie” – kręci głową. „Twoje pierwsze wrażenie było poprawne. Takie wyposażenie pozostaje zdecydowanie poza finansowym zasięgiem ochroniarza”.

„To bardzo drogi sprzęt jak na ochroniarza”.

„Zgadzam się. To wyposażenie jest zdecydowanie poza finansowym zasięgiem ochroniarza”.

„Wstępny raport?”

„Materiały, które zebrałem na moim komisariacie. Raport na temat Martinaise. Na pewno też taki przygotowałeś...”

Nie jest tego wcale taki pewien. Okazuje tylko takt.

„Musimy to ustalić. Mój wstępny raport na temat tej okolicy sugeruje, że był ochroniarzem przedsiębiorstwa portowego – ale to tylko pogłoski”.

Zastukaj w but.

Rozlega się cichy, dzwoneczkowaty odgłos. Jakbyś zapukał w brzeg porcelanowej filiżanki.

Łom w twojej ręce aż rwie się do działania.

Uderz mocniej.

Twoja pięść uderza w but, powodując to samo ding, co wcześniej. Dźwięk nie wydaje się głośniejszy.

Jedyną różnicą jest ledwo słyszalne kliknięcie pod spodem. Jak ostatni obrót rzuconej mocno kości do gry.

Porucznik przykłada dłoń do ucha: „Słyszałeś to? Kliknięcie?”

„Tak, jak rzut kością”.

„To kinetyczny redystrybutor. Rozprasza przyłożoną energię horyzontalnie, od płytki do płytki. Gdy między płytkami dochodzi do kontaktu, rozlega się kliknięcie – to jest ten dźwięk, który słyszysz”. Wskazuje na palec stopy: „Widzisz te linie?”

Niewyraźne, organiczne linie pokrywają płytki w miejscach, w których rozdzielają się one na mniejsze. Te z kolei dzielą się na jeszcze mniejsze, aż w końcu są ich całe setki...

...niczym wzory na drewnianym parkiecie. Projekt wygląda na inspirowany naturą, wysoce odpornymi materiałami drewnianymi, jak na przykład gwajakowiec czy heban.

Co mi to przypomina?

Gdyby drzewa były z porcelany, tak wyglądałyby ich przekroje.

Przesuń palcami po liniach.

Gładka, połyskliwa powierzchnia jest rozbita na coraz to bardziej skomplikowane połączenia koncentrujące się na prawym trzewiku, gdzie dostrzegasz...

Wzory układają się w kształt kombinacji liter i liczb: E50.100.1000.

(Wskaż). „Wygląda na to, że na prawym trzewiku jest numer seryjny”.

„Dobrze. Możesz mi go odczytać?” – pyta, po czym moczy językiem wysychającą końcówkę swojego długopisu.

X54156745678222! Skłam.

„E50.100.1000”.

„Mamy producenta i numer seryjny – to już coś. Jak skończymy tutaj, możemy użyć radia w mojej kineemie, aby to sprawdzić. Nasze komisariaty się tym zajmą”.

„X54156745678222”.

„To nie brzmi jak numer seryjny. Brak w nim struktury i logiki oznaczeń masowo produkowanych dóbr...” – odpiera, po czym przez chwilę milczy w zamyśleniu. „Nieważne. I tak powinniśmy to sprawdzić”.

Prawda. Nie posiada struktury i logiki prawdziwego numeru fabrycznego.

„W sumie to nie wiem, czemu skłamałem. Numer to tak naprawdę E50.100.1000”.

„Oficerze, rozkładające się zwłoki pozbawiły mnie tymczasowo poczucia humoru. Kontynuujmy z mniej frywolnym podejściem do sprawy” – przez chwilę milczy w zamyśleniu. „W każdym razie...”

„Tak, sprawdźmy ten, który podałem”.

„Mamy producenta i numer seryjny – to już coś. Możemy użyć później radia w mojej kineemie, aby to sprawdzić. Nasze komisariaty się tym zajmą”.

Nie interesuje mnie to.