Rozmowa · Wisielec

„Chyba zdajesz sobie sprawę, że te buty są przesiąknięte trupim smrodem?”

„Tak jak i moje spodnie”.

„Tu masz rację, detektywie. Masz rację. Ale...” – porucznik stuka w but.

„Nie mogę ich po prostu umyć?”

„Musiałbyś wygotować je w kwasie. Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Masz rację. Nie przemyślałem tego. To był zwykły impuls”.

„To w związku z tym szefostwem, co o nim wcześniej rozmawialiśmy. I zabitymi. Chcę ich chronić”.

„Okej. Dobra. chcesz chronić stopy sześciu zabitych policjantów. Godne pochwały. Ale...” – porucznik stuka w but.

„Nie jesteśmy aby detektywami? W bucie mogą być poszlaki”.

„Ile jeszcze wskazówek potrzebujesz? Znalazłeś już numer seryjny. Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Może powinniśmy skupić się na tym, co jest na zewnątrz buta, a jego zawartość zostawić chłopakom z kostnicy? Tylko ten jeden raz? Poza tym...” – porucznik stuka w but.

„Urwę mu głowę, prawda?”

„Tak, właśnie to powiedziałem. Jeśli to zrobisz, uniemożliwisz badanie zwłok. Więc proszę, nie rób tego”.

„Co zrobić?”

„Chce, żebyś urwał mu głowę. Jeśli to zrobisz, wykonywanie autopsji straci sens. Uniemożliwisz dalsze badanie zwłok”.

„Och! To zły pomysł, nieprawdaż?”

„Urwiesz mu głowę”.

„Co?”

„Nawet przybłędy widzą, że za chwilę urwiesz mu głowę”.

Puść but.

„Co z tobą nie tak, dupku? Dlaczego on odpuszcza, Cuno?”

„Nie wiem, mała” – Cuno wzrusza ramionami. „Nie wiem, dlaczego taki z niego p***ł”.

„Oficerze, jeśli można wiedzieć – co zamierzałeś osiągnąć, ciągnąc stopę denata?”

Lepiej nawet nie próbować.

Trzewiki zwisają z gnijącego ciała. Nietknięte przez czas, syntetyczne.

„Co się stało z resztą?”

Kiwa głową. „Kawałek po kawałku. Wisiał tu przez siedem dni – zdziwiłbym się, gdyby go nie okradli”.

„Powinniśmy poszukać tych elementów. Ten pancerz może okazać się źródłem informacji”. Kiwa głową w kierunku rudowłosego chłopca, który przygląda się wam podejrzliwie: „To może być jedyna rzecz, którą on naprawdę wie...”

Jakbyś założył te elementy, łatwiej byłoby mi chronić twoje doczesne ciało.

„Rozumiem”.

Trzewiki zwisają z gnijącego ciała. Nietknięte przez czas, syntetyczne.

„Może miał na sobie po prostu te buty i nie ma żadnej reszty pancerza?”

„Nie, myślę, że miał pod swoim ubraniem coś cennego. Aby się do tego dostać, musieli zdjąć z niego jeansy, które znaleźliśmy w śmieciach. Tego typu pancerz często noszony jest pod ubraniem”.

Nieźle. Ma to sens.

„A może kazali mu się rozebrać przed powieszeniem? Żeby go upokorzyć?”

„W tym celu zwykle wieszają ludzi zupełnie nago. La Puta Madre, Mazda, Besmertie i tym podobni. On wciąż miał na sobie slipy”.

„Próbujesz mnie teraz ignorować, pojebańcu?”

„Cuno, to pierdolenie o butach jest supernudne, a ci goście to totalni vittupää”.

„Jebana gadka o gaciach...”

Ewidentnie Cuno chciałby tu coś wtrącić, ale nie bardzo ma się czego uczepić.

„Mógł chodzić po prostu nago, ot tak. Tego nie wiemy”.

„Słuszna uwaga. Mógł być pod wpływem alkoholu. Albo czegoś, o czym nie mamy jeszcze pojęcia... Nie powinienem był wyciągać tak daleko idących wniosków na podstawie samych ubrań”.

Co to? Na poruczniku zrobił właśnie wrażenie twój mało intuicyjny strzał w ciemno?

Tak. Czemu inaczej miałby nazywać to słuszną uwagą? Czy to znaczy, że jesteś bardzo dobrym detektywem? To możliwe.

„Nie. Musiał mieć na sobie coś cennego pod swoimi ubraniami. Usunęli je, aby się do tego dobrać – nie rozbieraliby go, żeby zdobyć śmierdzące szmaty”.

„W takim razie gdzie jego ubranie? Widziałeś je gdzieś?”

„Ktoś mógł posprzątać dziedziniec. Ale to pytanie do... rudego stwora”.

„Słyszałem to, p***lska glino. Pieprzysz o Cuno. Chodź tu i powiedz to Cuno w oczy!”

„Jeb się, Cuno!”

„Chcesz mnie jebać, co? Chcesz JEBAĆ Cuno?”

Zignoruj go. Nie mów nic więcej. Skup się na ciele i jego oglądaniu.

„Słyszałem to, p***lska glino. Pieprzysz o Cuno. Chodź tu i to powiedz Cuno w oczy!” – wrzeszczy ile sił w płucach chłopiec.

Czemu? Moje doczesne ciało potrzebuje ochrony?

Tak. W powietrzu będą latać kule, zawsze latają. A ciało jest mięsiste, miękkie i delikatne. Otul je ceramicznym pancerzem. Staw czoła śmierci.

Twoje ciało nie jest miękkie i delikatne. Jest pokryte korą, żywiczne, stalowe. Odziej je w ceramiczny pancerz, ale tylko na potrzeby rytualne. Będzie piękną ozdobą... Ściągnie na nas uwagę.

„Powinniśmy poszukać tych elementów. Ten pancerz może okazać się źródłem informacji”. Kiwa głową w kierunku rudowłosego chłopca, który przygląda się wam podejrzliwie: „Może on będzie coś wiedział”.

„Elementy rozkradli pewnie miejscowi – zdziwiłbym się, gdyby miał na sobie coś więcej po siedmiu dniach na tym drzewie”.

„Ten materiał zdaje się tu nie pasować”.

„To prawda. Jest drogi” – porucznik rysuje wskazującym palcem linię w skondensowanej parze osadzonej na ceramicznej powierzchni.

„Prosimy od lat o podobny materiał dla naszych oddziałów taktycznych. Szefostwo uznało, że jest zbyt kosztowny. W tym czasie straciliśmy sześciu ludzi, którzy zginęli od ostrzału z broni półautomatycznej”.