Rozmowa · Wisielec

To sztuczka. Robiłeś to już wcześniej. Róż wskazuje miejsce, gdzie krew opadła w pierwszych godzinach po śmierci. Możesz w ten sposób sprawdzić, czy przy ciele ktoś majstrował – czy pozycja w chwili śmierci pasuje do odbarwień?

Spójrz.

Tylko dolne końcówki kończyn są różowe z odrobiną niebieskiego: spuchnięte ręce, uda i kark tuż nad stryczkiem. Reszta ciała wydaje się w zimnym wiosennym powietrzu ciemnoniebieska.

„Ma różową twarz i ręce. Uda też”.

„Widzę” – poprawia swoje okulary. „I szyję również. Zasinienie sięga samego podbródka. Mamy tu dobrze widoczne odbarwienie...”

Daj oczom odpocząć.

Potwór znów odzyskuje kształt: staje się eksplozją kolorów pociętą czarnymi wzorami żył. Brzuch jest wypukły, jakby coś w nim żyło. Po udzie spływa mu do buta czarny płyn.

„Więc? Co myślisz?”

Ja myślę, że on nie żyje. I zaraz wybuchnie.

„Został pobity. Widzisz siniaki?”

„Widzę. Większość to obrażenia pośmiertne. Może nawet wszystkie. Ci młodociani przestępcy utrudnili nam zadanie tą swoją aktywnością sportową”.

„Przestań gadać zagadkami, szparooki”.

„Mówi, że dałeś mu niezły wycisk, Cuno” – krzyczy dziewczyna. „Dałeś mu brutalny wycisk”.

„Chyba nie żyje”.

„Zgoda”.

Oczy ma poznaczone żyłkami. Śmieje się cicho.

Jego osobowość nie jest już częścią tego świata.

„Całkowicie martwy”.

Nie, lepiej tego nie mówić. To zbyt mroczne.

Jasna sprawa. Trup patrzy w dal, niczego nieświadomy. Z kolana skapuje mu do buta czarny płyn z gnijących wnętrzności.

„Martwy trupo-trup, skibidub”.

„Martwy-trupa-trupa-trup” – odpowiada bez śladu melodii. Mięśnie jego twarzy są absolutnie nieruchome.

„Świat nie zawiera już w sobie informacji o jego osobowości. Ten czas minął. Siedem dni temu”.

Kiwa głową, zgadzając się z tą zaawansowaną konceptualizacją. Po chwili zadumy porucznik stwierdza: „Tak, to by się zgadzało”.

„Ten typek już się nie obudzi”.

„Nie ma na to szans” – kręci głową.

„Całkowicie”.

„Absolutnie”.

„Co to właściwie znaczy »nie żyć«?”

„Wystarczy na niego spojrzeć” – wskazuje na zwłoki.

„Chyba był po śmierci w pozycji pionowej. Ręce, stopy i szyję ma odbarwione”.

„Zgoda” – odpowiada i wskazuje na pas. „Zwłaszcza na szyi. Pas zadziałał jak opaska uciskowa, zatrzymując krew w głowie. Zasinienie potwierdza powieszenie”.

Mimo wszystko wolałbyś, żeby plamy opadowe na szyi były nieco wyraźniejsze.

„Mój mózg z jakiegoś powodu chciałby, żeby róż był wyraźniejszy, zwłaszcza na szyi”.

„Może masz wrażenie, że przebarwienie jest zbyt słabo widoczne?” – pyta, zasłaniając nos i nachylając się bliżej zwłok. „Rzeczywiście mogłoby być wyraźniejsze. Dûment noté”.

„Może został przez kogoś uduszony?”

„Tak, zawsze istnieje możliwość, że się mylimy. Powinniśmy sprawdzić zasinienie na szyi – czy odpowiada pętli z pasa. Ale najpierw musimy zdjąć go z drzewa...”

„Czy mimo to jest możliwe, że został przeniesiony po śmierci?”

„Istnieje taka możliwość. Powinniśmy sprawdzić zasinienie na szyi – czy odpowiada pętli z pasa. Ale najpierw musimy zdjąć go z drzewa...”

„Tak. Wygląda mi to na lincz”.

„Wszystko zdaje się potwierdzać to przypuszczenie. Ale przed określeniem prawdopodobnej przyczyny zgonu, powinniśmy zdjąć go na ziemię”.

„Wiemy, że nie został powieszony, więc moim zdaniem doszło do upozorowania. Te ślady powstały później”.

„Aby z premedytacją zmylić trop” – kiwa głową. „Musieli powiesić go tuż po postrzeleniu. Postarali się. Dałbym się na to nabrać”.

(Zatkaj nos). „Coś się z niego wydostaje”.

Kałuża krwi i fekaliów wgryzła się w zamarznięte błoto pod stopami mężczyzny. Skapuje w nią płyn rozkładu, kropla po kropli.

„Wszystko wskazuje na to, że w chwili śmierci w jelitach ofiary znajdowało się nie więcej niż pół kilograma treści”.

„Co on pierdoli?”

„P***ły gadają o gównie”.

„Poszczęściło nam się”.

„Tak? Jakoś tego nie czuję”.

„Może był w toalecie na krótko przed śmiercią?”

„Możliwe” – naprawdę nie chce zgłębiać tego tematu.

(Odwróć się i krzyknij). „A żebyście wiedzieli, że jestem p***łem!”

Na podwórzu wybucha złośliwy śmiech. Brzmi jak okrzyk mew.

„Świnia powiedziała, że jest p***łem”.

Twarz porucznika zmienia się w kamienną maskę.

„Mamy powody do zmartwienia? Ten brzuch wygląda, jakby miał zaraz wybuchnąć”.

„Nagromadziło się...” – przerywa zdanie, przez chwilę drży mu powieka. „Nagromadziło się w nim dużo gazów. Stężenie pośmiertne ustępuje i pojawiają się plamy opadowe. Do jutra będzie całkowicie wiotki. Nie sądzę, aby miał eksplodować... Mam nadzieję, że do tego nie dojdzie”.

Trup jest całkiem dobrze zachowany jak na siódmy dzień po śmierci – wciąż są w nim gazy, nie widać w brzuchu muszych larw.

Zachowaj to dla siebie.