Rozmowa · Wisielec

„Dobrze”.

„Nie”. (Pokręć głową).

„Nie?” – pyta. Jego spojrzenie jest surowe i nieprzeniknione. Wskazuje na ciebie: „Będziesz musiał ogarnąć swoje gówno”.

Jesteś pewien, że nie wpłynęło to dobrze na jego opinię o tobie.

Przez moment wisielec wygląda, jakby się uśmiechał. Usta ma czerwone niczym klaun.

„Biorą się za łby, C. Suki se skaczą do gardeł”.

„Mhm. Zdaje się, że zaraz się pozabijają”.

Porucznik nie zwraca na nich uwagi. „Powinniśmy zająć się czymś innym. Na pół godziny. Wrócimy tu, gdy weźmiesz się w garść”.

Zdobyłeś myśl! Kiedy zakończysz rozmowę, przejdź do swojego SCHOWKA MYŚLI i ją ZINTERNALIZUJ, aby zdobyć specjalne premie i efekty.

„Ale moje gówno już jest ogarnięte!”

„Nie, nie jest”.

„Daj mi chwilę. Poradzę sobie. Spróbujmy jeszcze raz”.

„Właściwe podejście” – zabiera swoją rękę z twoich pleców i patrzy ci prosto w oczy.

„Zajmij się tym beze mnie. Nie jestem w stanie tego opanować”.

„Nie. To zadanie dla dwóch osób, ponieważ jego ukończenie wymaga współpracy dwóch oficerów. Potrzebuję twojej pomocy” – zabiera swoją rękę z twoich pleców i patrzy ci prosto w oczy.

„Co za gówno. Nie chcę tego więcej robić. Nie chcę być gliniarzem”.

„W porządku. Powiedziałeś to. Musiałeś to powiedzieć i skoro już to powiedziałeś...” – zabiera swoją rękę z twoich pleców i patrzy ci prosto w oczy.

„Czemu nie mogę się powstrzymać, skoro przez całe życie byłem gliną?”

„Widziałem kapitanów rzygających jak koty. Z czasem wcale nie jest lepiej – nie da się przyzwyczaić do tego zapachu. Każdy poniedziałek to dzień z trupem – rzygasz, prowadzisz śledztwo, rzygasz, wstępna autopsja, rzygasz, pakujesz zwłoki...” – czujesz, że znowu poklepuje cię po plecach.

„Później wracasz na komisariat i wymiotujesz w drodze, jeśli nie zamkniesz worka ze zwłokami wystarczająco szczelnie”.

„Tobie chyba nic nie jest”.

„Zdaje się, że straciłem zmysł powonienia” – następuje chwila ciszy.

Kłamstwo dla twojego dobra.

„Brak kaca też pomaga”.

„Dobrze”.

„Poniedziałki – pamiętaj, żeby zabrać ze sobą chusteczkę”.

Jesteś słabeuszem. To słabość. I nie może ona trwać wiele dłużej, bo inaczej PRZEGRASZ.

Spluń i nic nie mów.

„Wszystko w porządku, oficerze?” – pyta porucznik. Czujesz, że poklepuje cię po plecach. Mocno i rytmicznie.

Siła uderzenia dodaje ci otuchy. Jakbyś oparł się o solidną blankę. Pac, pac, pac...

„Zmagasz się z ciężkimi przeciwnościami. Odstawienie alkoholu znacznie pogarsza twoją sytuację”.

Spluń i wytrzyj usta chusteczką.

„Chyba nie chcę już być gliną...”

„Weź się w garść” – stwierdza porucznik. Czujesz, że poklepuje cię rytmicznie po plecach.

Próbujesz – bardzo profesjonalnie – spojrzeć na ciało, lecz twój żołądek się kurczy. Udaje ci się to powstrzymać raz...

Smród jest odrażający. Wdziera się w twoje usta; jest o wiele gwałtowniejszy i bardziej znajomy, niż byś się spodziewał. To raczej gorączka niż odór. Wypełnia twój umysł i ciebie całego.

Spróbuj odejść.

Za późno. Nie zdołasz się powstrzymać. Twoje ciało się kuli i wyrzuca z siebie zawartość żołądka. Skurcz po skurczu...

Aż wreszcie pod stopami tworzy ci się kałuża wymiocin, a twoje gardło szczypie od kwasów żołądkowych.

Z kałuży dobiega cię zapach Czerwonego Komandosa, a także czystej wódki i kebaba.

„Przepraszam”.

„Nic się nie stało. To się zdarza każdemu” – porucznik podaje ci swoją białą chusteczkę. „Zatrzymaj ją”.

„Nie potrzebuję, żebyś się nade mną użalał”.

„To nie jest użalanie się. Po wymiotowaniu trzeba wytrzeć usta” – odpowiada, chowając chusteczkę do kieszeni.

„Kac wyraźnie utrudnia ci pracę. Mógłbyś użyć amoniaku, aby odzyskać jasność umysłu”.

„Nie potrzebuję tego syfu”.

„Oczywiście, że potrzebujesz. Właśnie wymiotowałeś. Mocno”.

„Myślisz, że amoniak by pomógł?”

„Jeśli jesteś w stanie znieść ból głowy” – kiwa głową. „Niektórzy funkcjonariusze używają tego, aby radzić sobie z trupim smrodem”.

„Ty tak nie robisz?”

„Nie zniósłbym bólu głowy”.

Bardziej prawdopodobne, że jest w stanie wytrzymać ten zapach. W przeciwieństwie do ciebie.

„No dobra. Skąd weźmiemy amoniak?”

„Ta młoda kobieta – ogrodniczka – wspominała, że używała soli, aby stłumić smród” – mówi, kiwając głową w kierunku placu.

„Jeśli nie ma ich przy sobie, to może sprzedają je w pobliskim sklepie sieci Frittte”.

Zdobycie amoniaku zapewni ci MODYFIKATOR do białego testu. Obniżają one ich trudność i pozwalają na podejmowanie ponownych prób.

„W pobliżu jest sklep sieci Frittte. Może mają dział apteczny? A jeśli nie mają...” – wskazuje szklarnię.

„Tam jest szklarnia – i ogrodniczka z taczką na rogu przy Whirling-in-Rags. Jeśli tam pracuje, to może ma jakiś środek na ten smród”.

Hmm. Całkiem sprytnie.

„W pobliżu, na wschód od hostelu, mieści się sklep sieci Frittte. Zwykle mają niewielki dział apteczny. A jeśli nie mają...” – wskazuje szklarnię.