Rozmowa · Percepcja

„I jeszcze jedno – to była naprawdę dobra robota, detektywie”.

Słowo to zawisa w przestrzeni piwnicy. W oddali słychać szum maszyn do lodów; na zewnątrz wieje morski wiatr...

Detektywie.

Słowo to zawisa w przestrzeni podwórza. W oddali zaś szczekają psy, słychać szum ruchu ulicznego...

Detektywie.

„Kto mógł to zrobić?”

„Naszym zadaniem jest to ustalić. Ale to sprawi, że odnalezienie sprawców będzie odrobinę łatwiejsze”.

„Może pocisk skrywa więcej odpowiedzi?”

„Tak. Powinniśmy mu się bliżej przyjrzeć. Na pewno ma nam wiele do powiedzenia”.

Ten drobiazg może ujawnić wiele informacji o broni, z której go wystrzelono.

„Może po prostu go zastrzelili w momencie wieszania?”

„Żeby ukrócić jego cierpienia?” – zastanawia się. „To możliwe, ale nie tłumaczy pozostałych wątpliwości – głównie braku śladów walki. Być może jestem intelektualnie niechlujny, ale wolę zajmować się jedną teorią naraz. A tu wszystko wskazuje na upozorowanie”.

„Po co ktoś miałby to robić?”

„Żeby coś ukryć. Prawdziwego mordercę? Prawdziwy motyw? To, co naprawdę się tutaj wydarzyło”.

„Powinniśmy byli wiedzieć”.

Kiwa głową. „Miałem wątpliwości – na jego dłoniach nie było oznak walki. A do tego brak zadrapań paznokciami na szyi. A mimo to...”

Marszczy brew, a jego oczy ciemnieją nieco. Porucznik zdaje się żałować, że nie doszedł do tego wcześniej.

Proponuje uznać, że prawdziwą przyczyną śmierci był pocisk, a powieszenie stanowiło próbę ukrycia tego faktu.

„Ślad po pasie, pęknięta kość wnykowa – wszystko to było upozorowaniem...”

„Tak. I pas wokół jego szyi, powieszenie – nawet przyniesienie go na dziedziniec... To wszystko odbyło się, gdy ofiara już nie żyła”.

„Trup. Siubi-dubi-dub”.

„Martwy-trup-trup”.

„Nie wyciągamy pochopnych wniosków?”

„Miałem tę wątpliwość, odkąd dokonałem oględzin jego dłoni, oficerze – nie było na nich śladów walki. Żadnych zadrapań paznokciami na szyi. Dlaczego? Dlaczego nie walczył o swoje życie?”

„Były też inne oznaki – drobne szczegóły. Wszystko było zbyt starannie przygotowane, abyśmy przyjęli tę fałszywą przyczynę zgonu. I nieopatrznie ją przyjęliśmy. Ale naprawiliśmy swój błąd”.

Prawie daliśmy się nabrać – myśli. Prawie.

Jest, oczywiście, duże prawdopodobieństwo, że został i zastrzelony, i powieszony.

„Były też inne oznaki – drobne szczegóły. Mieliśmy rację, aby nie przyjmować powieszenia jako przyczynę zgonu. Sprawcy oczekiwali, że popełnimy ten błąd – niestety dla nich, tak się nie stało”.

Nie daliśmy się nabrać – myśli. Czuje nieco dumy.

„Tak myślisz?”

„Nie wymyśliłem sobie tego tak po prostu. Miałem wątpliwości, odkąd nie znaleźliśmy na jego dłoniach śladów walki. Żadnych zadrapań paznokciami na szyi. Dlaczego? Dlaczego nie walczył o swoje życie?”

„Zgoda”.

„Miałem wątpliwości, odkąd nie znalazłem na jego dłoniach oznak walki. A do tego brak zadrapań paznokciami na szyi...”

„Upozorowanie?”

„Jak już mówiłem, upozorowanie to próba manipulowania zwłokami, aby ukryć prawdziwą przyczynę zgonu przyczyną fałszywą. W tym przypadku...”

„...tym oto obrażeniem” – wskazuje zasinienie otaczające szyję denata.

„Upozorowanie, oficerze, to próba manipulowania zwłokami, aby ukryć prawdziwą przyczynę zgonu przyczyną fałszywą. W tym przypadku...”

Proponuje uznać, że prawdziwą przyczyną śmierci był pocisk, a powieszenie stanowiło próbę ukrycia tego faktu.

„To by pasowało do zeznań chłopaków Hardiego”.

„Jak jasna cholera”.

„Wciąż nie jestem pewien”. (Spójrz z zamyśleniem na swoje dłonie).

„Mamy rozległe uszkodzenie tkanki towarzyszące torowi pocisku – mamy pocisk”.

„Czy nie tak właśnie myśleliśmy ostatnio?” (Wyczyść rękę w śniegu).

„To było wtedy. Teraz mamy rozległe uszkodzenie tkanki towarzyszące torowi pocisku. Teraz mamy pocisk”.

„Przecudownie”.

„Zgadza się”.

„Jakby się wszystko zgadzało”.

„Piękne...”

„O tak...”

Wyłów to.

Chwytasz przedmiot między palce wskazujący i środkowy. Wydaje się ostry, jak metal. Wykrzywiasz twarz z bólu i skupienia; teraz musisz już tylko...

Powoli wyciągnij palce...

Wnętrze głowy wydaje się zimne i gładkie jak rękawiczka, kiedy wyciągasz rękę. Aż się pocisz, próbując za wszelką cenę nie wypuścić spomiędzy palców zdobyczy...

Z plaśnięciem wyciągasz zakrwawioną po nadgarstek rękę z jego ust. Między twoimi palcami – mały kwiat. Kwiatostan ołowiu!

„Pocisk...” – stwierdza porucznik, podstawiając pod niego małą torbę oznaczoną jako dowód.

Wrzuć go.

Pocisk wpada do torby, zostawiając na plastiku smugę krwi. Porucznik unosi torbę do swoich oczu i mówi:

„Nieznany kaliber. Żłobiony. Jakiś kruchy stop, który pękł przy uderzeniu...”

„Mogę go wziąć?”

„Oczywiście. Zasłużyłeś na to” – porucznik upuszcza torbę na twoją zakrwawioną rękę. Jest lekka.