Rozmowa · Wisielec

„Musimy je znaleźć, zanim ktoś nas uprzedzi, a później jak najszybciej wrócić do autopsji”.

Gdzie?

W pojemniku na śmieci. POJEMNIKU NA ŚMIECI I ZŁE WSPOMNIENIA.

Kiedy to mówisz, odruchowo spoglądasz kątem oka... gdzie? Na zachód!

Co? Co tam jest?

Pojemnik na śmieci. Żółty, o kapsułowatym kształcie. Stoi w kącie podwórza.

Precz, ohydne uczucie troski!

Słusznie! Zapomnij o tym przyczajonym w kącie podwórza starym pojemniku na śmieci pełnym zapomnienia...

„Przepraszam, że wszystko zgubiłem”.

„Tak... No cóż” – porucznik nie wie, co powiedzieć.

„No dalej, popłacz sobie, runkkari”.

„Użyjmy na razie twoich”.

„Jasne. Formularz autopsji jest gdzieś na końcu” – wręcza ci swój notatnik i długopis.

„Nie zgubiłem tej satynowej koszuli”. (Powąchaj się pod pachą).

„Może powinieneś?” – spogląda na swój niebieski notatnik i wzdycha.

„Wciąż mam swoje disco spodnie”. (Spójrz na swoje spodnie).

„Tak. Jakimś cudem” – spogląda na swój niebieski notatnik i wzdycha.

„Wciąż mam swoją wierną marynarkę. Ona mnie jeszcze nie porzuciła, w przeciwieństwie do wszystkiego innego”.

„Nie musisz być taki melodramatyczny, oficerze” – spogląda na swój niebieski notatnik i wzdycha.

„Zgubiłem wszystko! Oto stoję z odsłoniętą piersią, wystawiony na pastwę żywiołów!”

„Bardzo dramatycznie. Jednak wolałbym, gdybyś jednak znowu się ubrał” – odpowiada, po czym zagląda do swojego notatnika.

„Bardzo dramatycznie. Jednak wolałbym, gdybyś znowu nałożył na siebie przynajmniej kurtkę” – odpowiada, po czym zagląda do swojego notatnika.

„Bardzo dramatycznie. Jednak wolałbym, gdybyś znowu nałożył na siebie przynajmniej koszulę” – odpowiada, po czym zagląda do swojego notatnika.

„Hmm, tak. Nie chciałem nic mówić, ale naprawdę powinieneś poszukać swoich ubrań” – odpowiada, po czym zagląda do swojego notatnika.

„Mojego lewego buta! Ale nie wiem, gdzie jest prawy...” (Spójrz na swój but).

„Tak, zauważyłem. I muszę powiedzieć, że mnie to niepokoi” – spogląda na swój niebieski notatnik i wzdycha.

„To nie twoja sprawa, Kim. Zejdź ze mnie”.

„Utrata dokumentów to nie jest błaha sprawa. Przepraszam, jeśli zabrzmiałem protekcjonalnie” – odpowiada, po czym zagląda do swojego notatnika.

Nic nie mów, kiwnij tylko głową.

„Zgubiłeś swoje dokumenty, zgadza się?”

Kiwaj głową dalej.

„Jebany runkkari! Boi się przyznać!”

„Dorośnij, świnio. Przynosisz wstyd Cuno”.

„Na pewno gdzieś są”.

„Gdzieś indziej?”

„Nie”.

„Tak”.

„Może”.

„Tak. Zgubiłem”.

„Gdzie mam robić te notatki? W swoich dokumentach?” (Wyciągnij notatnik).

„Tak, spójrz...” – wskazuje jaskrawoczerwone kartki na końcu. „Formularz autopsji polowej to ten na czerwonym papierze z przebitką”.

„Po prostu to wypełniamy, prawda?” (Pokaż mu czerwony formularz autopsji polowej w swoim notatniku).

„Zgadza się” – kiwa głową.

Wiedziałeś to, bo przejrzałeś swój notatnik! Porucznik czuje ulgę, widząc, że znasz procedury.

Tak, damy radę. Jesteśmy mądrzy.

„Dobrze”.

„Poproszę cię o pomoc, gdy będziesz potrzebny. Większość czynności przy zwłokach powinienem wykonać sam, a ty powinieneś robić notatki”.

A czemu ty nie wiesz? Do czego się w ogóle nadajesz?

Chyba mylisz mnie z Policjopedią.

A kto jest Policjopedią? Muszę z nim porozmawiać.

Pan, drogi panie. Pan jest Policjopedią.

„Masz może drugą parę rękawiczek?”

„Niestety nie”.

„W takim razie potrzebuję pary... Możemy wrócić do tego za jakiś czas? Musimy urządzić łowy na rękawiczki”.

„Może nie urządzajmy łowów na rękawiczki. Wykorzystajmy podział prac – ja wykonam oględziny zwłok, a ty sporządzisz notatki”.

„Dobra, zniosę to jak mężczyzna”.

„Niehigienicznie?”

„Mam rękawiczki ogrodnicze, może wystarczą?”

„Lepsze to niż nic...” – stwierdza porucznik, przyglądając się rękawicom. „Zróbmy tak: ja zajmę się częścią anatomiczną, a ty sporządzisz notatki”.

„Tak”.