Rozmowa · Wisielec

„Proponuję, abym to ja zajął się fizyczną częścią autopsji – ty rób notatki”.

„Tak, wrócimy do tego później”. [Odejdź].

„Mam taką nadzieję” – zakrywa nos. „Robi się naprawdę późno na autopsję...”

„Właściwie to... chyba zapomniałem, czym jest autopsja polowa”.

„No dobrze” – wzdycha porucznik. „To trzyczęściowy formularz wypełniany na miejscu zbrodni przez detektywów prowadzących śledztwo. Jeden robi notatki, a drugi dyktuje. Celem jest ustalenie przyczyny zgonu”.

„Potrzebujemy do tego skalpela?”

„Skalpel nie zawsze jest wymagany. Mam nadzieję, że to jeden z takich właśnie przypadków... Za to lateksowe rękawiczki są obowiązkowe”.

Otwórz swój notatnik na formularzu autopsji polowej.

[Odejdź].

„Dobra, Kim. Zabierz go”. (Porucznik zabiera ciało – przez resztę dnia pracujesz sam).

„3. Opis uszkodzeń ciała – skoro już dokładnie obejrzeliśmy ciało”.

„2. Oględziny wewnętrzne – podsumowanie”.

„Centralny układ nerwowy...” – zaczyna, po czym nagle stwierdza: „Nie mam nic. Chcesz coś zapisać na temat centralnego układu nerwowego tego mężczyzny?”

Oczywiście – z tego da się wyciągnąć morał. Morał tej opowieści!

„Jeśli mógłbym dodać do tej opowieści morał...”

„Jak by on brzmiał?” – pyta, patrząc na ciebie z zaciekawieniem.

Zmarły też spogląda, z trudem ukrywając ekscytację na myśl, że zaraz pozna morał tej opowieści.

„Napiszę »Brak danych«”.

„Układ mięśniowo-szkieletowy – z ust wydobywa się płyn powstały w wyniku rozkładu układu trawiennego” – przygląda się bliżej obrzękłej jamie ustnej, mrużąc oczy z powodu wydobywających się z jej wnętrza wyziewów. „Brak obrażeń. Oczy i język obrzmiałe. Kość gnykowa... Sprawdźmy”.

Z niemal zamkniętymi oczami porucznik wkłada swoją dłoń do gardła denata i zaczyna je delikatnie masować. Smród rozkładu wybucha z ust nieboszczyka i wycieka z nich czarna, gęsta ciecz.

Słyszysz trzaśnięcia, kiedy porucznik porusza stanowczo palcami w głębi ciała. Jak skrzypienie starego domu nocą.

„Taa, zwal mu konia!”

„Kość gnykowa jest pęknięta” – stwierdza po chwili. „Pozostałe elementy układu mięśniowo-szkieletowego są nieuszkodzone, w normie”.

Zapisz to.

„Układ oddechowy...” – zgarbiony – jakby w trakcie modlitwy – zaczyna rozwierać szczęki denata. Na chwilę przerywa, aby zastosować większą siłę. Używa do tego obu rąk.

On to naprawdę robi. Zęby zabitego wrzynają się w odziane w rękawiczki ręce.

„Brak uszkodzeń w jamie ustnej. Ofiara ma implanty dentystyczne, prawdopodobnie z powodu obrażeń bojowych. Jama ustna opuchnięta, wybroczyny w śluzówce”.

Z tej perspektywy wygląda to jak krzyczący klaun. Ścięgna wokół jego szczęki są rozdarte, kość gnykowa rozdzielona pod wpływem siły rąk porucznika.

„Mózg jest bardzo wrażliwy na braki zaopatrzeniowe, jeśli chodzi o krew”.

„To mógłby być morał każdej historii, oficerze” – stwierdza porucznik, uśmiechając się.

Dziękuję za poprawienie mu humoru. Nie jest łatwo tkwić tam, gdzie on.

„Nie”. Zapisz: „Brak danych”.

Nie wpada ci do głowy nawet dowcip.

Ciało leży na ziemi pośród pozostałości całkowicie rozniesionej na strzępy gałęzi sosny. Zostało delikatnie ułożone na boku.

„No... to leży”. (Uczcij to w nieco bardziej powściągliwy sposób).

„Pan Miarogłowy dobrze się spisał” – porucznik kiwa głową z aprobatą. „Nic nie uległo zbytniemu zniszczeniu. Denat jest gotowy do wykonania autopsji polowej”.

„Autopsji polowej?”

„Tak” – odpowiada, po czym zasłania nos i wylicza: „Po pierwsze, zbadanie miejsca zbrodni. Po drugie, wstępne oględziny ofiary. Po trzecie, autopsja polowa. Po czwarte, transport zwłok do kostnicy. Jesteśmy w punkcie numer trzy”.

Podręcznik MOR-u dotyczący czterech etapów działań na miejscu zbrodni.

„O czym oni pierdolą?”

„Gliny będą rozcinać tego trupa”.

„Nie mamy do tego kogoś innego? Lekarza?”

„Nie. Ty i ja jesteśmy detektywami. Honorowy stopień »detektywa« oznacza, że jesteśmy w stanie zająć się wszystkimi etapami śledztwa – od autopsji po sprzątanie i kwestie społeczne. Wszystkimi”.

„Tak, czuję się jak detektyw”.

„Jesteś nim. Twój komisariat nie wyznaczyłby ci tej sprawy, gdybyś nim nie był. A teraz...”

„Zajmiemy się tym albo dokończymy wstępne przesłuchania. Widzieliśmy się już z Evrartem, więc została nam tylko przedstawicielka Wild Pines. Jest w mieście, negocjuje ze strajkującymi robotnikami. Może mieć jakieś informacje”.

Rozgląda się wokoło po mrocznym i bezludnym dziedzińcu za budynkiem hostelo-baru. „Albo moglibyśmy zakończyć pracę na dziś. Jest już bardzo późno”.

„Nie ma co się rozpraszać. Do dzieła”.

„Tak, zróbmy to jutro”. [Odejdź].

„Dobra decyzja”.

„Tak. Przesłuchanie. Sekcją zwłok możemy zawsze zająć się później”. [Odejdź].

„Mam nadzieję, że nie wrócimy do tego zbyt późno” – porucznik spogląda na rozkładające się zwłoki. „Wkrótce... całkiem się rozpłynie”.

„Zajmiemy się tym albo dokończymy wstępne przesłuchania. Widzieliśmy się już z Evrartem, ale jego przesłuchanie nie jest jeszcze zakończone – musimy zapytać go o lincz. Tak jak zapytaliśmy o to Joyce”.

„Zajmiemy się tym albo dokończymy wstępne przesłuchania. Widzieliśmy się już z Evrartem, ale jego przesłuchanie nie jest jeszcze zakończone – musimy zapytać go o lincz. W mieście jest też przedstawicielka Wild Pines. Może mieć jakieś informacje”.

„Nie wydaje mi się, żebym był detektywem”.

„Chwila. Honorowy stopień detektywa?”

„Zaszczyt – i brzemię – związane z tym stopniem przyznawane jest funkcjonariuszom, którzy się wykażą – zazwyczaj po upływie od pięciu do ośmiu lat pracy w terenie. Ja noszę stopień porucznika–detektywa”.

„Jasne”.

„Dobrze. A teraz według mnie...” – stwierdza, spoglądając na zwłoki z pewnym obrzydzeniem...

„Nie mamy kogoś innego, żeby go rozciął i wybebeszył?”