Rozmowa · Wisielec

„Brak danych”.

„5. Wiek:”

„Hmm” – porucznik poprawia swoje okulary. „Około 50 lat”.

Raczej 40. Uszkodzenia ciała są tak poważne, że lepiej nieco zaniżyć.

„Wpiszę »około 42«”.

Kiwa głową.

„6. Rasa:”

„Mondial. Podgrupa: okcydentalna – zgodnie z twoją obserwacją”.

Zapisz to.

Pulchna masa nie wygląda ani mondialnie, ani okcydentalnie. Nie wygląda nawet ludzko. W następnej linijce napisano:

Czytając, myślisz – to by eliminowało ciemnowłosych Mesków, Saów, Samirizan, Kedreatów... Jasnoskóry typ okcydentalny oznacza, że ten człowiek może być... Wesperczykiem? Oranjejczykiem? Messyńczykiem. Któraś z tych trzech opcji.

Dobrze odgadnięte, panie ekspercie od profilowania rasowego!

Warto też zauważyć, że twoja podświadoma maszyna do profilowania odrzuciła wcześniej opcję Messyńczyka. Mimo tych wszystkich gliniarzyn i glinosów. A więc Wesperczyk lub Oranjejczyk. Przejdź dalej.

„7. Płeć:”

„Bzyku-bzyku!” – wykrzykuje energicznie mały potwór.

„Mężczyzna”.

„Świnie będą się bzykały?”

Wpisz: „Bzyku-bzyku”.

W swojej naiwności porucznik nie sprawdza twoich zapisków.

El dużo pomyłko, poruczniku!

„8. Data śmierci:”

„Trzymamy się 4 marca 51”.

Wpisz: „04.03.51”.

„Co jeszcze?” – pyta, spoglądając na ciebie przez ramię. „»9. Ciało zidentyfikowane przez« – to nas nie dotyczy. »10. Numer sprawy« – taki sam jak numer akt koronera”.

KK57-0503-0815 słucha nieruchomy z pasem transportowym wciąż zaciśniętym na szyi. Pozostało ostatnie pole:

„11. Ślady upozorowania:”

„Niczego jeszcze nie zauważyłem, ale wiemy, że doszło do zacierania śladów” – przez chwilę milczy zamyślony. „Zapisz: »Tak. Brak potwierdzenia wizualnego. Potwierdzone przez świadka (patrz raport)«”.

Zapisz: „Tak. Brak potwierdzenia wizualnego. Potwierdzone przez świadka (patrz raport)”.

„Dobrze...” – stwierdza porucznik i milknie. Umieszcza odzianą w rękawiczkę dłoń na klatce piersiowej denata, jakby się do czegoś przygotowywał...

Twój centralny układ nerwowy rozpoznaje ten gest. To stacje oddechu – religijny w naturze rytuał, pozostałość po predoloriańskich ceremoniach pogrzebowych. Zajmuje mu on dwie sekundy, po czym...

Gdzieś w północnym Jamrock, w małej drewnianej szopie za Rozenkrantz Row, porucznik Nick Feuerbach kładzie dłoń na klatce piersiowej niewielkiego ciała, nie większego niż u małpki. Na zewnątrz pada lekka mżawka. W szopie panuje mrok.

Jeszcze gdzie indziej otyła kobieta siedzi na wiklinowym krześle, jej sylwetka na tle okna przypomina piłkę. Na zewnątrz widać Grand Couron. Dzień sierżanta Macka Torsona powoli ma się ku końcowi. Podchodzi do niej z wyciągniętą ręką, głównie żeby się upewnić, że naprawdę nie żyje...

Budynek jest wysoki – siedem owiewanych przez samotność pięter. Większość lokali jest niezamieszkana. To było samobójstwo. To drugie – wypadek. Niewielki.

I tak w całym Jamrock, Węglowym mieście, P.P.W.R. Znaleziono dziś czterdzieści dwa ciała. Czterdzieści dwie stacje oddechu.

„Powinniśmy rozpocząć sekcję zwłok”.

Obróć stronę.

Trup nie czuje dłoni Kima na swojej piersi. Nie wchodzi już w celową interakcję z otoczeniem. Zbiór pól i list na czerwonym papierze z przebitką próbuje odpowiedzieć na pytanie dlaczego.

„Brak – tak przynajmniej wynika po wstępnych oględzinach”.

Upozorowanie. Dziwne określenie.

„Zgoda. Zasinienie wskazuje na lincz”.

„Jednak bardzo łatwo spreparować zasinienie, gdy człowiek zna się na rzeczy” – umieszcza swoją dłoń na klatce piersiowej denata, jakby się do czegoś przygotowywał...

„Nie jestem tego pewien. Czy ślady nie sugerują, że został przyniesiony?”

„Musieliby go obezwładnić i przenieść na miejsce – ten człowiek bez trudu rozprawiłby się z niewyszkolonymi w walce robotnikami portowymi” – umieszcza swoją dłoń na klatce piersiowej denata, jakby się do czegoś przygotowywał...

„Zgoda. Brak upozorowania”.

Porucznik kiwa głową w milczeniu. Umieszcza swoją odzianą w rękawiczkę dłoń na klatce piersiowej denata, jakby się do czegoś przygotowywał...

„Nie jestem taki pewien”.

„Co to właściwie jest to upozorowanie?”

„Zmiana położenia ciała lub obrażenia zadane pośmiertnie”.

Jak mogłeś tego nie wiedzieć?! Czy nie jesteś policjantem? Robisz bardzo złe wrażenie, okaż pewność siebie!

Nie przesadź. To nic złego – nie być czegoś pewnym.

„Co dalej?” (Brak opinii).

Umieszcza swoją dłoń na klatce piersiowej denata, jakby się do czegoś przygotowywał...

Wpisz: „Świnie będą się bzykały”.

Wpisz: „Mężczyzna”.

Nie wygląda też na mężczyznę z tym wzdętym brzuchem i pozbawioną wszelkich cech twarzą.

„Mondial”.

Jasny do oliwkowego odcień skóry, z isoli Mundi. Bardziej niejasno powiedzieć się nie da. Można by równie dobrze powiedzieć „białawy”.

Zapisz to.

Pulchna masa zakrzepłych mięśni nie wygląda mondialnie ani w ogóle nie wygląda.

Wpisz: „Około 50”.