Rozmowa · Wisielec

Zapisz to, dodając informację o brylantynie.

„To było chore, sekopää”.

„Ekhem” – odkasłuje. „Zasinienie zdaje się odpowiadać powieszeniu, ale tak nie jest. Przekrwienie głowy. Widoczne kontuzje na głowie i klatce piersiowej – ślady odpowiadają trafieniom kamieniami rzucanymi z niewielką szybkością...”

„Jaką kurwa niewielką szybkością?!” – wybucha chłopiec. „Myślisz, że Cuno nie wie, o czym pieprzysz? Szybkość była ZAJEBIŚCIE DUŻA!”

„Pieprzenie o szybkości rzutu Cuno...”

Porucznik nie zwraca na niego uwagi. „Dodatkowo ślady ugryzień na twarzy, skórze głowy i klatce piersiowej. Odpowiadają ugryzieniom drapieżników”.

Zapisz to, ale dodaj informację o dużej szybkości.

„Ślad na szyi...” – stwierdza porucznik i wyciąga z kieszeni mały składany nóż. Naprężając pas drugą ręką, zaczyna przecinać nożem poliester. Smród jest nie do wytrzymania. Po chwili staje się oczywiste, że materiału nie da się w ten sposób przeciąć.

„Stalowy drut...” – stwierdza bez tchu. „Za dużo drutu. Musimy usunąć ten pas, aby przeprowadzić oględziny szyi”.

Masz do tego idealne narzędzie: nożyce do metalu.

„Dobrze, że mamy te nożyce do metalu”. (Wyciągnij nożyce z gumowanymi rączkami).

„Zawsze dobrze wybiegać myślą w przyszłość. Teraz...” – wskazuje pas zaciśnięty na szyi denata.

„Musimy przeciąć pas, aby sprawdzić ślad na szyi. Ostrożnie – z jak największą możliwą precyzją”.

„O tak. Jestem gotowy!” (Poklep nożyce do metalu).

Wisielec puszcza nosem radosną bańkę zgnilizny.

„Mogę spróbować?”

„To nic nie da. Powinniśmy wrócić tu z nożycami do metalu – możesz spróbować przeciąć ten pas nimi. Mam takie w skrzynce narzędziowej mojej kineemy”.

„Chodźmy po nie”. [Odejdź].

„Przeklęte zwłoki. A tak dobrze nam szło...” – rzuca porucznik, po czym podnosi się i otrzepuje spodnie.

„I co teraz?”

„Pójdziemy po nożyce do metalu i spróbujemy nimi. Mam takie w skrzynce narzędziowej mojej kineemy”.

Zapisz to.

„Zasinienie zdaje się odpowiadać powieszeniu, ale tak nie jest. Przekrwienie głowy. Widoczne kontuzje na głowie i klatce piersiowej – ślady odpowiadają pośmiertnym trafieniom kamieniami rzucanymi z niewielką szybkością...”

„To było chore, sekopää”.

„Khm” – kaszle. „Zasinienie odpowiadające powieszeniu. Przekrwienie głowy. Widoczne kontuzje na głowie, klatce piersiowej i po wewnętrznej stronie ud – ślady odpowiadają trafieniom kamieniami rzucanymi z niewielką szybkością...”

„Zasinienie odpowiadające powieszeniu. Przekrwienie głowy. Widoczne kontuzje na głowie, klatce piersiowej i po wewnętrznej stronie ud – ślady odpowiadają pośmiertnym trafieniom kamieniami rzucanymi z niewielką szybkością...”

Głaszcz go dalej.

Do rękawiczki przyczepia się więcej włosów z przemoczonej deszczem głowy trupa. Na czaszce pod spodem da się wyczuć guzy i wgłębienia. Jak krajobraz z innej planety.

Przez ułamek sekundy czujesz... coś. Nietypowego. Po chwili uczucie jednak znika; jest zbyt niepozorne, abyś je zarejestrował.

Już dobrze, umarlaku. Byłeś czyimś dzieckiem. Już jest po wszystkim.

Do twojej dłoni przyczepia się więcej włosów z przemoczonej deszczem głowy trupa. Na czaszce da się wyczuć guzy i wgłębienia. Jak krajobraz z innej planety.

Zapisz: „Krótkie, jasnobrązowe, męski typ łysienia”.

Smród aż zapiera dech w piersiach. Loki czarnobrązowych włosów zaczynają przylepiać się do twojej ręki niczym nitki doczepione do głowy szmacianej lalki.

Jest tam brylantyna. Smarował nią włosy i je zaczesywał.

Przesuń ręką po jego włosach.

Włosy wydają się mokre, przesiąknięte deszczem, zimne w dotyku. Nie aż tak bardzo różne od włosów żywego człowieka. Po kąpieli.

„Wpiszę 1,85 metra, poruczniku”.

„Oczywiście, zaniżyłem pomiar” – odpowiada, chowając taśmę.

„Dokument A1. Detektywi wykonali kolorowe fotografie tatuaży. Fotografie powstały na miejscu zbrodni”.

„Tak się składa, że podałem ci zły numer seryjny. Tamten był inny”.

„Podałeś mi nieprawdziwy numer seryjny” – porucznik zamiera w bezruchu. „Dlaczego to zrobiłeś? Dlaczego naraziłeś na szwank własne miejsce zbrodni? A teraz do tego buty zniknęły. To mógł być trop”.

„Tak właściwie to ja zabrałem te buty. Mogę ci podać poprawny numer seryjny. To E50.100.1000”.

„Ty zabrałeś buty?” – przed zapisaniem numeru seryjnego wykrzywia twarz.

„Przepraszam”.

„Przeprosiny to za mało. Przejdźmy dalej”.

Daj mu pracować dalej.

„Na szczęście spisaliśmy numer seryjny – E50.100.1000. Przejdźmy dalej”.

„Buty są ceramiczne, emaliowane. Przywarły do skóry z powodu krwi, która spłynęła pośmiertnie z górnych partii ciała. Usunięcie butów pozostawiono koronerowi”.

Mądrze byłoby całkowicie pominąć buty, szanowny panie. Jeśli chcesz zachować je dla siebie – jak powinieneś. Zasługujesz na nie bardziej niż ktokolwiek inny!

Pomiń buty.

„Uwaga: na butach znajduje się ukryty numer seryjny” – porucznik kuca i przekręca stopę denata. „Ten numer to E50.100.1000...”

Ojć. Ogarnia cię nieprzyjemne uczucie...

„Z niewyjaśnionych przyczyn detektyw asystujący zgłosił ten numer jako X5415-coś tam. Dlaczego do tego doszło, detektywie asystujący?”

To był li tylko żart. Wygłup! Wrażenie całkowitego psychopaty, jakie sprawiasz, jest błędne.

„Widzisz, jestem kompletnym psychopatą. Kłamię co i rusz”.

„To wspaniale, oficerze. Moja opinia o tobie właśnie się pogorszyła. Dalej, zapisz ten głupi, pozbawiony sensu numer także na formularzu autopsji – zamiast E50.100.1000”.

„Suki se skaczą do gardeł. To cieszy Cuno”.

Wpisz: „AO5577789RHG9999”...

Wpisz: „E50.100.1000”.

„Chciałem zobaczyć, co się stanie, jeśli powiem źle”