Rozmowa · Wisielec

„Czy drobne fakty i dziwne ciekawostki się nadadzą?”

„Nie”.

„Czemu? Nie mamy nic?”

„Jesteś ekspertem od wątroby i układu żółciowego?” – pyta, patrząc na brzuch denata ze zmęczeniem i obrzydzeniem.

Na układ wątrobowo-żółciowy składa się – rzecz jasna – wątroba, woreczek żółciowy i przewody żółciowe.

Jestem od tych spraw ekspertem?

Nic w twojej przesiąkniętej alkoholem pamięci nie wskazuje, żebyś miał doświadczenie w pośmiertnych oględzinach któregokolwiek z tych narządów.

„Nie wydaje mi się”.

„Ani ja”.

„I to wszystko?”

„To wszystko”.

Zajrzyj zabitemu w usta.

Z mroku nie dobiega żaden krzyk ani westchnienie ulgi. Jest w nim wilgotno, a mdląco słodki zapach nie kojarzy się z niczym żywym. Masz chęć zwymiotować prosto w te otwarte usta...

O nie, mowy nie ma. Zdusisz to w sobie. Wszystko zdołasz w sobie zdusić.

Zajrzyj głębiej do środka.

Udaje ci się powstrzymać skurcze próbujące opróżnić ci żołądek – wymaga to jedynie koncentracji. W głębi nie widzisz nic poza mrokiem. Znów mięso i mrok...

SKRYWAJĄ SIĘ TAM PRADAWNE TAJEMNICE, GLINOSIE... SPYTAJ MNIE O TO PÓŹNIEJ.

„Wybroczyny w śluzówce” – powtarza niecierpliwie porucznik. Puszcza szczękę denata. Usta zatrzaskują się przed twoimi oczami.

Martwa cisza, jak zawsze.

Zajrzyj głębiej do środka.

To trudne. Czujesz w gardle smak swoich kwasów żołądkowych. Skurcz – odrobina zawartości twojego brzucha cofa się w stronę ust. Musisz przełknąć, żeby nie odwrócić wzroku...

W środku widzisz mrok. Kupę mięsa i mrok.

„1. Oględziny zewnętrzne – podsumowanie”.

„Ekhm...” – porucznik drapie się po potylicy. „Już to zrobiliśmy. Pamiętasz? Zaczęliśmy, ale potrzebujemy nożyc do metalu z mojego motorowego powozu, aby dokończyć”.

„Spójrzmy, co udało nam się znaleźć...” – odpowiada, drapiąc się w brodę i kartkując swoje notatki. „Zaobserwowaliśmy krwawienie powyżej i poniżej śladu po pasie. Zasinienie jest wyraźne i odpowiada upadkowi z wysokości od 1 do 1,5 metra”.

„Klatka piersiowa była nietknięta, kontur normalny. Brzuch wypukły, miednica nienaruszona. Brak obrażeń okolic genitaliów”.

„Plecy były symetryczne i nienaruszone. Górne i dolne kończyny nienaruszone, ale niesymetryczne” – porucznik kiwa głową, odczytując swoje szczegółowe obserwacje. „Na prawej ręce, prawym udzie i prawym biodrze widoczne stare obrażenia bojowe”.

„Dodatkowo wiele mniejszych blizn pokrywających około 40% powierzchni skóry denata. Rozległe blizny, delikatnie mówiąc”. Odkasłuje. „Ręce były czyste, brak oznak obrażeń związanych z walką. To tyle”.

„Ubiór” – rozpoczyna. „Denat...” – mruga, przyglądając się zwłokom. „Denat miał na sobie parę opancerzonych butów – które zniknęły. Interesujące”.

Nie uważa tak naprawdę, że zniknięcie butów jest interesujące. Jest po prostu smutne. Smutne i nieprofesjonalne.

„Ale wciąż ma na sobie białe slipy – dzięki bogu. Producent slipów to zdaje się Babroudine. Zobaczmy...” – obraca zwłoki na bok, aby sprawdzić metkę bielizny.

„C., dzieje się!”

„Babroudine, zgadza się. Niedrogie. Rozmiar M. Kolor biały”.

Rozczarowanie jest namacalne – rudowłose stworzenie spodziewało się czegoś bardziej upiornego.

Zapisz to.

„Buty były ceramiczne, emaliowane. Przywarły do skóry z powodu krwi, która spłynęła pośmiertnie z górnych partii ciała. Zostały usunięte pośmiertnie przez rabusiów”.

„Na szczęście spisaliśmy numer seryjny – zaczyna się od X5415. Przejdźmy dalej”.

Ojć. Ogarnia cię nieprzyjemne uczucie...

To był li tylko żart. Wygłup! A teraz sprawiasz wrażenie całkowitego psychopaty, który grzebie przy miejscu zbrodni...

Nic nie mów.

„Tatuaże” – prostuje się, stojąc okrakiem nad zwłokami.

Próbuje nie wspominać już o tym incydencie.

„Górną część tułowia pokrywa pojedynczy tatuaż – zaczyna się na prawym ramieniu i sięga okolic serca. Abstrakcyjny kształt. Niebieski i biały tusz”.

„Asystent posiada kolorową fotografię tatuażu – zostanie ona dodana do akt sprawy jako dokument A1. Fotografię wykonano na miejscu zbrodni za pomocą aparatu Trigat Mini”.

Zapisz to.

„Wokół szyi denata zawiązano pętlę zaciskową ze wzmacnianego stalą pasa transportowego. Kolor: żółty. Długość: trzy metry. Na końcu bez pętli znajduje się klamra”.

Zapisz to.

Bierze w ręce taśmę mierniczą. „Dobrze odżywiony, atletyczna budowa ciała. 180 centymetrów wzrostu. Ogólny wygląd odpowiadający wiekowi 42 lat. Stan zachowania zwłok dobry, temperatura otoczenia poniżej zera”.

Kręgosłup jest wygięty bardziej, niż to ocenił porucznik. Prawdziwy wzrost tego typa to około metra osiemdziesięciu pięciu. I nie, nie dałbyś mu rady jeden na jednego.

Zapisz to.

„Jasnobrązowe owłosienie ciała, rozmieszczenie odpowiadające wiekowi” – klęka, aby lepiej przyjrzeć się zwłokom. „Denat dotknięty łysieniem typu męskiego. Włosy krótkie, zaczesane do tyłu”.

Dotknij włosów trupa przed przejściem dalej.

Przez lateks rękawiczek włosy wydają się zimne w dotyku, mokre.

Przesuń delikatnie ręką po jego włosach.

Smród aż zapiera dech w piersiach. Loki czarnobrązowych włosów zaczynają przylepiać się do twojej ręki niczym nitki doczepione do głowy szmacianej lalki.

Musi tam być brylantyna. Smarował nią włosy i je zaczesywał.

„A to co, jakiś guzek?”

O co pytasz? O brylantynę? Ma ją na włosach.

„Już dobrze, dziecinko”.

Porucznik przygląda się tobie w milczeniu.