Rozmowa · Wisielec

O tak, dobra robota, mistrzu śledczy! Może należałoby to opić?

„Nie byliśmy zbyt niechlujni, jeśli chodzi o listę obrażeń. Nie opisaliśmy kontuzji. Powinniśmy byli zapisać swoją opinię na ich temat. Ale biorąc pod uwagę okoliczności, można nam to wybaczyć. Te obrażenia na pewno nie były powodem zgonu”.

„Nie możemy się cofnąć i tego wypełnić?”

„Możemy – ale nie chcę”.

„A co jeśli w rezultacie coś przegapiliśmy?”

„Gdy następnym razem natkniesz się na numerowaną listę tematów, to zacznij od numeru 1, później przejdź do numeru 2, a potem do numeru 3. Listy nie są numerowane bez powodu. To oczekiwana kolejność”.

„Nie zawsze musimy silić się na oryginalność. W każdym razie...”

„Nie martwi mnie to”.

„Dam ci jednak zawodową radę. Gdy następnym razem natkniesz się na numerowaną listę tematów, to zacznij od numeru 1, później 2, a potem 3. Listy nie są numerowane bez powodu”.

Unosi palec: „To oczekiwana kolejność. W każdym razie...”

„Nie byliśmy zbyt niechlujni, jeśli chodzi o listę obrażeń. Nie opisaliśmy śladów ugryzień. Powinniśmy byli zapisać swoją opinię na ich temat. Ale biorąc pod uwagę okoliczności, można nam to wybaczyć. Ugryzienia te na pewno nie były powodem zgonu”.

„Szczerze mówiąc, byliśmy niechlujni, jeśli chodzi o listę obrażeń. Na ciele ofiary są ślady ugryzień i kontuzje. Powinniśmy byli szczegółowo je opisać i dołączyć swoją opinię na ich temat. Ale co się stało, to się nie odstanie – poza tym te obrażenia na pewno nie były powodem zgonu”.

„Zleciliśmy też analizę toksykologiczną – to było skrupulatne podejście. Wyniki powinny być za kilka tygodni. Jeśli się nam poszczęści. Ale raczej bym na to nie liczył...”

„To była...” – zawiesza głos, szukając odpowiednich słów. „Nietypowa autopsja polowa. Nie ustaliliśmy przyczyny zgonu, co powinno być celem autopsji. Ale... osobiście nie uważam, aby oznaczało to niepowodzenie”.

„I co teraz?” (Oddaj mu notatnik).

„Teraz?” – pyta, wkładając notatnik do kieszeni. „Teraz zapakujemy go do worka na zwłoki i zawiozę go do Faubourg, aby zajął się nim koroner...”

Porucznik jeszcze raz spogląda na denata – a później na swój notatnik i znowu na zwłoki...

„Zgoda”.

„Przynajmniej na razie” – kiwa głową. „Jeśli zmienimy zdanie, zawsze możemy uzupełnić to później. W moich dokumentach”.

„Mówię poważnie. Nie sądzę, żeby to ten uraz go zabił”.

„W porządku. Dlaczego nie uważasz, że to była przyczyna zgonu?”

„Nie podoba mi się to zabarwienie. Posinienie nie jest przekonujące”.

„Niemal wszystkie pozostałe ślady na ciele ofiary wskazują na coś innego...” – stwierdza, po czym przez chwilę milczy. „Ale zgadzam się. Byłem gotowy do określenia przyczyny zgonu, oficerze, ale teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie”.

„Bez żadnego powodu. Po prostu tak zgaduję”.

„Mimo to... To może być prawda. Byłem gotowy do określenia prawdopodobnej przyczyny zgonu, oficerze, ale teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie”.

„Doszedłem do tego wniosku, korzystając ze sztuk parapsychicznych”.

„Teraz podkopujesz swój autorytet bez konkretnego celu. Jednak – co dziwne – zgadzam się z tobą. Byłem przekonany, że udało nam się określić przyczynę zgonu, ale teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie...”

„Coś w tym wszystkim każe mi zachować sceptycyzm wobec pozorów. Te ślady stóp są zbyt idealne”.

„Wszystkie fizyczne dowody obecne na ciele ofiary mówią coś innego – ale zgadzam się. Byłem gotowy do określenia przyczyny zgonu, oficerze, ale teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie”.

„Czemu nie miał związanych rąk? Tak potężny człowiek... Ja bym mu związał ręce, gdybym go prowadził na stryczek”.

„Szczerze mówiąc, nie jestem pewny, czy nie było śladów na jego nadgarstkach. Nie pamiętam zbyt dobrze tej części oględzin. To przez ten smród...” – odpowiada, zakrywając usta. „Ale masz rację. Powinny być jakieś oznaki walki. Wstrzymajmy się na razie z wpisywaniem do raportu przyczyny zgonu”.

„Szczerze mówiąc, nie jestem pewny, czy nie było śladów na jego nadgarstkach. Nie pamiętam zbyt dobrze tej części oględzin. To przez ten smród...” – odpowiada, zakrywając usta. „Ale masz rację. Byłem gotowy, by określić przyczynę zgonu – teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie”.

„Nie mogę oprzeć się wrażeniu, że w chwili śmierci robił coś innego”.

„Zazwyczaj nie kieruję się tymi... przeczuciami. Ale chyba się z tobą zgodzę. Myślałem, że udało nam się określić przyczynę zgonu, oficerze...” – kręci głową. „Jednak teraz myślę, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu. Przynajmniej na razie”.

Potrzyj boki, zamknij oczy.

„Zgadza się” – odpowiada z niepewnym uśmiechem. „Ustaliliśmy przyczynę zgonu. To niewiele – i pozostawia wiele pytań, na które trzeba znaleźć odpowiedzi – ale to jakiś początek”.

Zastanów się chwilę. Jest czas, nie spiesz się.

Jak to brak zadrapań na szyi? Ty byś drapał jak wariat, walcząc o życie...

„Hmm” – porucznik marszczy brwi. „Jeszcze nie – najpierw zajmijmy się tym, co wiemy, że nie było przyczyną zgonu”.

„Musimy sprawdzić kość gnykową, zanim zamkniemy ten punkt. Jej uszkodzenie może być powodem śmierci... Zajmijmy się częścią 2 – zewnętrznymi oględzinami – a do tego wróćmy później”.

„Obawiam się, że ten punkt możemy wypełnić dopiero po usunięciu pasa z szyi denata i przyjrzeniu się znajdującemu się pod nim zasinieniu”.

„Do czego jest czwarte pole na urazy?”

„Zostaw je na wszelki wypadek”.

Obróć stronę z powrotem.

Ciało leży przewrócone na bok, nieświadome otoczenia. Formularz autopsji polowej opisuje jego stan w trzech częściach:

„1. Ugryzienia”.

Kiwa głową. „Twarz, klatka piersiowa i skóra głowy noszą ślady ugryzień. Obrażenia te spowodowały żerujące ptaki. Konsultacja z odontologiem nie jest wymagana”.

Zapisz to.

„Twoja opinia, oficerze?” – pyta. Pod miejscem na opis znajdują się dwa pole czekające na zaznaczenie:

„B: Uszkodzenie niebędące przyczyną śmierci, pośmiertne”.

„Zgoda – następne obrażenia?”

„A: Opinia: rana śmiertelna”.

„Śmiertelna rana zadana przez mewy?”

„Nie – wydrzyki wielkie”.

„One są wredne, ale nie aż tak wredne”.

„Ten człowiek został zamordowany przez mewy”.

„Nie, nie został zamordowany przez mewy”.

„No dobra, w takim razie to nie jest rana śmiertelna”.

„Tak, ponieważ to jest...” – zaczyna zdanie i oczekuje, że je dokończysz.

„Uszkodzenie niebędące przyczyną śmierci, pośmiertne”.