Rozmowa · Wisielec

„2. Uszkodzenia ciała”.

„Więc... Skóra głowy krwawi z powodu obrażeń zadanych pośmiertnie. Kamieniem. Rana nie nosi oznak wczesnej reakcji zapalnej. Sprawca obecny ma miejscu zbrodni przyznał się do zadania rany po śmierci ofiary...”

„Rzuconym z MAKSYMALNĄ szybkością, zjebie!”

„Przyznał, że zadał obrażenie, rzucając kamień »z maksymalną szybkością«”.

Ta reakcja porucznika wzbudziła u Cuna wielką wdzięczność. Wyraża ją milczeniem.

Zapisz to.

Na głowie i piersiach, tam, gdzie w zabitego uderzyły kamienie, widać zakrzepłą krew. Pod opisem urazu widnieją dwa pola:

„B: Uszkodzenie niebędące przyczyną śmierci, pośmiertne”.

„Dobrze. Dalej?”

„A: Opinia: rana śmiertelna”.

„Nie, to nieprawda”.

„Śmiertelna jak CHOLERA, seolowcu!”

„Suka twierdzi, że obrażenia od twoich kamieni nie były śmiertelne, Cuno. I co, nic z tym nie zrobisz?”

„Robię, co chcę, C.” – odpowiada, spluwając. „Ucz się”.

„Dobrze. Uszkodzenie niebędące przyczyną śmierci, pośmiertne”.

„Zaznaczę to jako ranę śmiertelną”.

„Nie”.

Jest zmęczony i rozdrażniony. Lepiej nie wystawiaj jego cierpliwości na próbę.

„3. Zasinienie wokół szyi”. (Zakończ sekcję zwłok).

„Ciemnoczerwone zasinienie z otarciem otaczające szyję ofiary z przerwą na karku szerokości... powiedzmy siedmiu centymetrów. Pęknięta kość gnykowa, kręgosłup szyjny nienaruszony”.

„Widzę ślady krwawienia na skórze powyżej i poniżej zasinienia spowodowanego pasem. Głębokość śladu: jeden centymetr. Brak na szyi zadrapań paznokciami”.

Zapisz to.

Pod notatką czekają na zaznaczenie dwa pola. Trup przechyla głowę na bok, oczekując na twój osąd. Ślad na jego szyi wyraźnie się odznacza.

„A: Opinia: rana śmiertelna”.

„Tylko na to wygląda, ale my wiemy, jaka jest prawda. Wiemy, że zasinienie od pasa to wynik upozorowania powieszenia” – czeka na twoją odpowiedź.

„B: Uszkodzenie niebędące przyczyną śmierci, pośmiertne”.

„Zgadza się. Brak śladów zadrapań paznokciami na szyi, brak oznak walki na miejscu zbrodni. Do tego zeznania sprawców – wszystko potwierdza, że to rana pośmiertna. Wygląda na upozorowanie”.

„Gotowe. Autopsja polowa zakończona, detektywie. Pozostało tylko sprawdzić, czy domniemana przyczyna zgonu – pocisk – rzeczywiście tkwi w mózgu denata. Zostawię to tobie, kolego. Albo koronerowi – nie będę cię do tego zmuszał...”

O tak, w końcu. Czas zajrzeć do środka.

Nie każ się dwa razy prosić! CIACHAJ, SYNEK.

„Mówię poważnie – mogę zapakować go do worka i zawieźć do kostnicy w każdej chwili, daj tylko znak. Nie musisz zgrywać bohatera – no chyba że chcesz...”

„Hmm...” – odpiera porucznik i nagle milknie.

Jest głęboko zamyślony; wlepia wzrok w jasnoczerwoną pręgę na szyi zabitego.

Otacza cię kolumna zimnego powietrza. Powoli wznosi się, przyjmując kształty dziedzińca – otacza ją popękany gips, okna, mewy siedzące na klimatyzatorach.

Niewielka zielona enklawa pośród gąszczu budynków mieszkalnych: Apartamentowca Półwysep, Whirling-in-Rags i fortecznego muru Terminala B. Powyżej – cienka powłoka przybrzeżnych chmur typu stratus.

Jeszcze wyżej zaś unoszą się koalicyjne statki powietrzne – to pod ich strażą pozostaje dwadzieścia jeden kordonów Strefy Kontroli. Powietrze przecinają transmisje radiowe. Czujesz, jak włosy na karku stają ci dęba...

Miałem rację?

MIAŁEŚ.

„Dlaczego tak twierdzisz?” – pyta, przechylając na bok głowę.

„Po prostu strzeliłem w ciemno”.

„Na pewno?” – pyta ze zmrużonymi oczami. „Nie jestem tego taki pewny. Myślałem, że możemy określić tutaj przyczynę zgonu, oficerze. Ale teraz uważam, że powinniśmy wstrzymać się z wpisywaniem jej do raportu”.

„Nie, to ewidentnie jest śmiertelny uraz. Tak to oznaczmy”.

„Nie, nie, oficerze. Obawiam się, że nie mogę się z tobą zgodzić. Powinniśmy zostawić tę kwestię otwartą – przynajmniej na razie. W razie konieczności, zawsze możemy uzupełnić to później. W moich dokumentach”.

Wyjmuje z kieszeni małą rolkę czarnego plastiku – zwinięty worek na zwłoki. „Zapakujmy go. Ogłaszam tę autopsję polową za zakończoną”.

„Może trzeba by za to wypić? Później, znaczy się”.

„I to właśnie mnie niepokoi” – odpowiada, ocierając pot z czoła. „Umrzesz, jeśli będziesz pił – wiesz to, prawda? Jesteś przydatnym detektywem, organizacja odczułaby twój brak”.

„Proszę, weź się w garść” – myśli porucznik z 57. komisariatu.

„I co teraz?” (Zakończ).

„Będę potrzebował kopii formularza autopsji, gdy zabiorę zwłoki do Faubourg...”

Wyrwij kopię stron z opisem sekcji zwłok.

„...aby zajął się nimi koroner” – porucznik raz jeszcze spogląda na denata, a później na kawałek czerwonego papieru w swojej ręce i znowu na zwłoki.

Czy czegoś nie przegapiłem? – myśli.

Przekrzywiasz głowę, również przyglądając się ciału.

Hm, hm, hm... Na pewno nie znaleźliśmy wszystkiego. Zawsze coś zostaje...

„Dobrze. Jak poszło?”

„Cóż... Ustaliliśmy prawdopodobną przyczynę zgonu – niektórzy twierdzą, że to właśnie jest celem autopsji”.

„Zleciliśmy testy na genitaliach – to było de règle. Wyniki powinny być za kilka tygodni, jeśli dopisze nam szczęście. Ale raczej bym na to nie liczył...”

„Biorąc pod uwagę stopień rozkładu, uważam określenie przynależności etnicznej ofiary za pewien sukces”.

„Co jeszcze?”

„Skrupulatnie prześledziliśmy też listę obrażeń i wszystkie szczegółowo opisaliśmy. Co tu dużo mówić? Biorąc pod uwagę okoliczności, to była profesjonalnie wykonana autopsja polowa”.