Rozmowa · Wisielec

„Dłonie są czyste” – sprawdza nadgarstki. „Brak śladów niedawnej walki”.

„Spodziewaliśmy się jakichś?”

„Właściwie nie – w końcu był martwy, gdy go tu przynieśli...”

Bardzo trudno jest walczyć, kiedy nie żyjesz. Śmierć jest końcem wszelkiej walki.

Zapisz to.

„Łoo...” – odwraca się w drugą stronę, aby odetchnąć, ale to nie wystarcza. Zasłania twarz rękawem swojej kurtki. Słyszysz jego przytłumiony głos: „To wszystko, jeśli chodzi o zewnętrzne oględziny. Dobra robota! Co dalej?”

„Ja się spodziewałem. Możliwe, że ich po prostu nie dostrzegam... Szczerze mówiąc, przez ten smród trudno mi myśleć”.

Praca tak blisko wyziewów trupa musi być ciężka. Nagle dociera do ciebie, że porucznik ledwo wytrzymał uzupełnianie dwóch ostatnich pól.

Podnieś rękę.

Jego ciało jest zimne. Lodowate.

Miło poznać. Skąd jesteś i jak masz na imię?

Jestem z...

Bekę sobie robię! Wiem, skąd jesteś – z Glindonezji! I nazywasz się El Glinos. Co mogę dla ciebie zrobić, El Glinosie z Glindonezji?

Miło cię poznać. Jesteś może z prywatnej firmy wojskowej? Tak się tylko upewniam...

Czyżbyś potrzebował prywatnych usług ochroniarskich? Glinosie, niestety, nawet my nie ochronimy cię przed tym, co cię ściga – wielkim cieniem.

Powinniśmy robić to częściej. Być sobie tacy bliscy, znaczy się.

„Dłonie są czyste” – stwierdza porucznik. Palce denata wyślizgują się z twojej ręki – zimne i przypominające kiełbaski. „Brak śladów niedawnej walki”.

Nic. Niczego nie potrzebuję.

Nic nie jest niczym! To było miłe. Bardzo dziękuję, że dotknąłeś mojej ręki.

Cała przyjemność po mojej stronie. Powiedz, czy jesteś nieznającą łagodności świątynią bólu?

Ty mnie rozumiesz, Glinosie. Czuję, że kiedyś sam byłeś miłośnikiem łagodności i pocałunków... ale potem się wszystko zesrało i teraz pod względem bólu wyprzedzasz nawet mnie!

Miło trzymać cię za rękę. Podobało ci się, kiedy gładziłem cię po włosach?

Podobało się, podobało. Przypomniało mi czasy, kiedy byłem małym chłopcem. Zanim mojej twarzy i ciału przytrafiło się to. Wyświadczyłeś mi dużą dobroć.

Spotkaliśmy się już. Dotykałem twoich genitaliów.

Zgadza się, Glinosie, zgadza się! Jesteśmy sobie bliscy. W bardzo wyjątkowy sposób...

Mam na imię...

„Co do...?”

Ręka wydaje się ciężka, pełna od powstałych w wyniku rozkładu płynów. Jakby odpowiednio przyciśnięta miała eksplodować. Nagle czujesz odrazę – na tyle silną, by zmusiła cię do upuszczenia ręki.

„Dłonie są czyste” – stwierdza porucznik, gdy pięć zimnych, przypominających kiełbaski palców denata wyślizguje się z jego ręki. „Brak śladów niedawnej walki”.

Ręka okazuje się zaskakująco ciężka, pełna od powstałych w wyniku rozkładu płynów. Masz wrażenie, że odpowiednio przyciśnięta może eksplodować. Nagle czujesz odrazę – na tyle silną, by zmusiła cię do upuszczenia ręki.

„Ma bardzo rozległe blizny. O wiele większe niż w przypadku stróżów prawa”.

„Plecy symetryczne i nienaruszone” – z wysiłkiem przewraca zwłoki na bok. „Górne i dolne kończyny nienaruszone, ale niesymetryczne. Na prawej ręce, prawym udzie i prawym biodrze widoczne stare obrażenia bojowe”.

„W zasinieniu spowodowanym pasem znajduje się przerwa w miejscu węzła. Punkt zawieszenia znajduje się na karku” – porucznik, który przyklęknął przy zwłokach, przesuwa palcem wzdłuż ciemnoczerwonej pręgi na szyi, aż dociera nim do przerwy.

Ciach! Węzeł puścił. Kolejne cięcie sprawia, że pas rozpada się niczym kwietny bukiet, odsłaniając szyję zabitego i czerwony ślad znaczący jego skórę.

Wciskasz nożyce prosto pod węzeł – to chyba będzie dobry pomysł. Tak, gdzieś tam. Są już wciśnięte głęboko w ciało mężczyzny. Potem obracasz je, żeby mieć lepszy chwyt. A potem...

„Kurwa, ja jebię...”

Porucznik zerka z lekką konsternacją, kiedy dopingujesz się swoimi słowami mocy.

Dość! Tnij!

„Taa! Wydymaj go! WYDYMAJ TEGO FÄGÄRI! Pora na dymanie trupa!”

„Mówiłem, że moja świnia to niezły hardkor”.

„Powinienem spróbować pierwszy – chyba mam gotową strategię” – wkracza i odbiera ci nożyce.

„Nie oddaj je, chciałem go właśnie odciąć”.

„Tak, jego głowę. Za chwilę odciąłbyś jego głowę” – odpowiada, wsuwając nożyce w węzeł i przygotowując się do wykonania cięcia. Aby zwiększyć precyzję, podpiera łokieć kolanem.

Tak. To o wiele lepszy sposób od twojego.

Daj mu pracować.

Wsuwa nożyce w węzeł i przygotowuje się do wykonania cięcia. Aby zwiększyć precyzję, podpiera łokieć kolanem.

Obróć jeszcze trochę!

Dobiega stamtąd bardzo, ale to bardzo przykry zapach. I... jakiś dziwny trzask.

Poszukaj dobrego miejsca do cięcia.

Pas jest równomiernie zaciśnięty wokół całej szyi ofiary. Skóra wokół niego jest opuchnięta niczym wychodzący z formy podczas pieczenia chleb.

Może dobrze by było przeciąć węzeł, a nie sam pas? To byłaby bardziej konserwatywna metoda...

Węzeł jest słabym punktem. Da się go rozciąć nożycami. Tylko ostrożnie, niczym florysta – dwa cięcia i powinien puścić.

„Nie jestem twoją świnią, Cuno”.

„Jesteś” – odpowiada ze spokojną pewnością siebie. „Jesteś świnią Cuno”.

Skup się na pasie, a nie na tym, kto jest czyją świnią. Nie ma żadnej świni. Są tylko nożyce do metalu i pas.

Spróbuj zdjąć zmarłemu buty.

Jeszcze raz spróbuj zdjąć zmarłemu buty.

„3. Opis uszkodzeń ciała – podsumowanie”.

„W porządku. Ugryzienia, kontuzje głowy i klatki piersiowej oraz zasinienie wokół szyi”.

Jeśli chcesz najlepszych wyników, musisz być dokładny.