Rozmowa · Joyce Messier

„No dobrze, faktycznie pochodzi z czasów Świtu Stulecia” – spogląda na górujący nad wami budynek.

„Ludzie, którzy tam mieszkają, mają teraz inny styl życia, może pani rozumie”.

„Zapewniam pana, że nie stracili na tej inwestycji, ale tak – ma pan rację”.

„Jestem burżujką, a to jest moja szybka, lekka, bezwstydnie burżujska łódź”.

W jej głosie nie słychać wstydu. Smutek? Owszem, trochę. Ale wstydu ani trochę.

„Zabawne, bo nie widzę żadnych innych chudych ryb w okolicy”.

„Chciał pan powiedzieć grubych ryb, ale zgoda: jestem burżujką, a to jest moja szybka, lekka, bezwstydnie burżujska łódź”.

„Nie zostało za dużo miejsca po tym, jak zacumował tu ten olbrzymi jacht”.

Tak. Doskonale.

„Całe szczęście, że wszyscy inni mają tylko maleńkie łódki”.

„Zapewniam pana, że nie byli stratni na tej inwestycji, ale tak – ma pan rację”.

„Jestem burżujką, a to jest moja długa, niezwykle lekka, bezwstydnie burżujska łódź”.

Yyy...

„Yyy...”

Upija łyk.

„To się stanie”.

„W porządku” – upija łyk.

„Coś się stanie”. (Wskaż swoją głowę). „O tutaj”.

„Oczywiście”.

Nic się nie dzieje. Przez ładny kawałek czasu.

Pomachaj ręką przy swojej głowie (to pomoże!).

Nie pomaga.

Machaj ręką dalej. Powoli.

„Ojej...” – przygląda się temu ruchowi. „To wygląda tak, jakby miał tam maleńką korbkę i za jej pomocą rozwijał swoje myśli”.

„Ale jej tam nie ma”.

Porucznik jest zadowolony z kierunku, w jakim to zmierza.

„To się nie stanie”.

„To nic” – upija kolejny łyk. „Możemy wrócić do rozmowy na temat mojej wielkiej i szybkiej łodzi, która aż ocieka klasą średnią”.

Rób to dalej.

„Poruczniku, chyba nie rozumiem, co się tutaj dzieje”.

„Uprzedzałem, że jego metody są... niekonwencjonalne”.

„Przysięgam na boga, że zwykle jestem bystry. Nie wiem, co się stało. Czemu nie wymiatam?”

„Pana myśli próbują biec po tafli lodu. Proszę się nie przejmować”.

„Jebać, idę stąd”. [Odejdź].

„O nie...” – jej oczy są teraz wielkie i okrągłe...

„O czym my w ogóle mówiliśmy?”

„Prawie zdążyłam już zapomnieć, ale chyba...” – rozgląda się. „Tak. Rozmawialiśmy o mojej wielkiej i szybkiej łodzi, która aż emanuje klasą średnią”.

Ręka męczy ci się od tego ruchu.

„Widzę, że ręka się panu męczy. Można już przestać, nikt nie liczy obrotów”.

„Z mojej głowy do ust przepłynie myśl. I ją wypowiem”.

„Oczywiście”.

„Nic nie przybędzie”. (Zrezygnuj).

„Przybędą z mojej głowy. Argumenty”.

„Tak to się zwykle odbywa”.

„Myślenie odbywa się we wnętrzu jego mózgu” – wyjaśnia porucznik.

„Lada moment”.

„Co więc tam napisano?” – wskazuje na przymocowaną do pomostu tabliczkę. „Może Cumowanie tylko dla mieszkańców Rue de Saint-Ghislaine 33A?”

„33A – to stare proletariackie straszydło” – macha dłonią na wysoką majaczącą ruinę. „Jak mówiłam, łodziami pływa mnóstwo osób, z różnych warstw społecznych”.

„Tak, dokładnie”.

„Proszę o tym zapomnieć. Nie powinienem był tego robić”.

„Proszę się tym nie gryźć” – przebiega dłonią po kabinie z włókna szklanego. „Czymże jest drobny konflikt klasowy między przyjaciółmi?”

„Precisomundo. Czas na wojnę klas. Bączku”.

„Ma pani uprawnienia do prowadzenia tej łodzi?”

„Zapewniam pana, że jestem dobrze wyszkolona w obsłudze jednostek rekreacyjnych”.

Porcelanowe korony jej zębów, które odsłania w uśmiechu, są białe niczym kadłub jej łodzi.

Dobrze wyszkolona w obsłudze jednostek rekreacyjnych. Urocze. Gdzie ten jej cholerny patent?

„To mi wystarczy”.

„A mogłoby nie wystarczyć? Jesteśmy w Revacholu. Obowiązuje Ustawa o podróżach. Każdy może pływać łodzią”.

„Mogę zobaczyć pani patent?”

„W zeszłym miesiącu łódź przeszła pomyślnie kontrolę bezpieczeństwa. W stu procentach nadaje się do użytku. Dodam, że wzięła udział nie w jednych, a w dwóch regatach insulindyjskich, i jedne ukończyła”.