Rozmowa · Joyce Messier

„Występ performatywny zakończony. Świetnie. W czym więc mogę pomóc?”

„Co może mi pani powiedzieć o tym linczu?”

„Oczywiście” – prostuje się. „Jeśli tylko mogę pomóc, chętnie to zrobię”.

„Przykro mi, ale nic więcej nie mogę powiedzieć, póki protokołowi nie stanie się zadość”.

Co by to miała być za umowa?

Chodzi mi o przysługę w zamian za przysługę. Swego rodzaju brudny sojusz.

Popatrz na to tak: może planowała to od początku? Żebyś sam siebie przekonał do wejścia z nią w układ?

Może nawet wiedziała wcześniej o twoim schorzeniu? Czujesz, jak nagle ogarnia cię paranoja...

„W życiu pani nie zgadnie, co znalazłem. Swoją odznakę!” (Pokaż jej odznakę).

„Naprawdę? To wspaniale!” – przygląda się niebieskiej plakietce, a pozbawiona już zapewne dawnego blasku zieleń jej oczu porusza się na boki.

Szybko, metodycznie, jak elektryczna drukarka.

Zapamiętuje twój numer odznaki.

Oddaje ci ją: „Jak dobrze widzieć tu podwójnego gefrajtera. Sytuacja jest niepewna, eufemistycznie rzecz ujmując. Potrzebne jest szybkie rozwiązanie albo czeka nas tu krwawa łaźnia”.

„W takim razie jakoś ją znajdę. A na razie porozmawiajmy o czym innym”.

„Oczywiście” – łapie za sztag i pochyla się do ciebie. „Ale przedtem pozwolę sobie wyraźnie zaznaczyć...”

„Sytuacja jest skrajnie niestabilna. Im szybciej porozmawiamy o tym całym linczu, tym lepiej dla nas wszystkich”.

Jak mogę wywinąć się z tego negocjacjami?

Jest negocjatorką. Podsuń jej pod nos przysługę. Insynuuj.

„Z pewnością jest jakiś inny sposób, żebym mógł udowodnić swoją policyjność”.

„Będę z panem szczera” – odstawia kubek termiczny. „Jeśli mam złamać protokół, muszę przekonująco uzasadnić to w rozmowie z moimi zwierzchnikami. Będzie trzeba przedstawić im coś bardzo namacalnego”.

Udało się, ale spodziewaj się twardych negocjacji.

„Na przykład?”

„Doniesienia z Terminalu B każą przypuszczać, że stanowi on centrum lokalnego przemysłu narkotykowego. To w Martinaise tajemnica Poliszynela. Terminal znajduje się pod kontrolą Związku, więc logicznym tokiem rozumowania idąc...”

Chce, żebyś pomógł jej zdobyć atuty niezbędne do wznowienia negocjacji ze Związkiem.

„Firma próbowała już wcześniej przyjrzeć się tej sprawie – bezskutecznie. Być może właśnie policjant budzący taki respekt i dysponujący odpowiednimi środkami dokopie się do sedna”.

Pamiętasz te nowe, śmiałe, egzotyczne przedsięwzięcia, które zdaniem Evrarta sfinansują jego port? Powinieneś iść go o nie spytać.

„Albo...” – podnosi znów kubek „...może pan spróbować odnaleźć odznakę. Jeśli jednak mogę być szczera, wydaje mi się to skazane na porażkę”.

„Detektywie” – zwraca się do ciebie porucznik, zamykając swój notatnik. „Czy możemy pomówić chwilę na osobności?”

„Przepraszamy panią na chwilkę”. [Odejdź].

...zarabiają na tym interesie.

Uczucia wskażą ci drogę.

„Ale droga pani, ja muszę dowiedzieć się czegoś o tym linczu. To dla mnie bardzo ważne. Prowadzę w jego sprawie śledztwo”.

„Zapewniam, że dla mnie to też sprawa dużej wagi. Na wszystkich nas spoczywa obowiązek opanowania tej sytuacji. Mam nadzieję, że szybko wróci pan do mnie z tą odznaką”.

„Ma pani tak dużo, a ja tylko tyle”. (Rozłóż ręce). „Oto całość mojego istnienia”.

Milczy. Żagiel nad jej głową łopocze na wietrze.

„Tę łódź, na przykład. I dom, gdzieś tam! Ja mam tylko to śledztwo”.

„Panie inspektorze...” – kadłub z włókna węglowego trzeszczy raz za razem.

„Nie pamiętam niczego poza sprawą tego linczu. Istnieje tylko to wybrzeże. I to morderstwo”.

„Wie pan...” – stawia stopę na sztormrelingu. „Nie chcę, żeby zabrzmiało to bezwzględnie, ale jeśli chce się coś uzyskać, trzeba zaoferować coś w zamian. Branie na litość tu nie wystarczy”.

Udaje ci się! Mimo własnych prób schrzanienia sprawy jakoś ci wychodzi...

„Będę z panem szczera. Jeśli mam złamać protokół, muszę przekonująco uzasadnić to w rozmowie z moimi zwierzchnikami. Będzie trzeba przedstawić im coś namacalnego”.

„Na przykład?”

„Związek wykorzystuje port do handlu narkotykami. To w Martinaise tajemnica Poliszynela. Nie wierzę, żeby MOR był tą informacją całkiem zaskoczony. Może czas się temu przyjrzeć?”

Pamiętasz te nowe, śmiałe, egzotyczne przedsięwzięcia, które zdaniem Evrarta sfinansują jego port? Powinieneś iść go o nie spytać.

„Albo może pan szukać odznaki, choć szczerze mówiąc, wydaje się to skazane na porażkę”.

„Dzięki tej sprawie zostanę zapamiętany!”

„Nie rozumie pani. To nie jest dla mnie jakiś poboczny temat. To mój główny wątek”.

„Proszę mi wierzyć, że jestem w pełni zdeterminowana, by przerwać ten impas. To nie jest dla mnie jakaś fucha na boku”.

„Przykro mi, ale nic więcej nie mogę powiedzieć, póki protokołowi nie stanie się zadość”.

„Moją odznakę ukradli jacyś artyści. Wiedziałem, że nie powinienem był im ufać”.

„Mówi pan, że ktoś ukradł pańską odznakę?” – jej brew wygięta jest w łagodny łuk.

„Mówili, że to na potrzeby jakiegoś performance'u. Wie pani, jacy teraz są artyści”.

„Właściwie to nie wiem” – kręci głową. „Obawiam się, że to, co chcę panu powiedzieć, nie ma najmniejszego związku ze sztuką. Jednak muszę o tym porozmawiać. Z kimś z MOR-u, a do tego potrzebna mi pańska odznaka”.

Nie do wiary, szanowny panie. Nawet artystyczny performance nie zadziałał.

„Jakiś cholerny błazen ukradł mi odznakę. To długa historia”.

„Chce pan powiedzieć, że ktoś ukradł tę odznakę?” – zmarszczki na jej czole tworzą łagodny łuk zdziwienia.

„Wolałbym w to się bardziej nie zagłębiać, ale owszem: banda błaznów, arlekinów, ukradła mi odznakę”.

„Arlekinów, mówi pan?” – kręci głową. „Obawiam się, że to, co chcę panu powiedzieć, trudno uznać za zabawne. Jednak muszę o tym porozmawiać. Z kimś z MOR-u, a do tego potrzebna mi pańska odznaka”.

Nie do wiary, szanowny panie. Nawet arlecchinos nie zadziałali.

„Pamięta pani, jak mówiłem, że nie pamiętam dosłownie najbardziej podstawowych informacji o rzeczywistości?”