Rozmowa · Joyce Messier

Właściwie to tak. Muszę to z niej wycisnąć.

Do boju! Masz spluwy i amunicję.

Tak, muszę!

Masz spluwy i amunicję! Poślij tę klassenfeind na glebę!

Dobrze się bawi podczas tej sprzeczki ze stróżem prawa. Może nawet za dobrze?

Mówi o powozie motorowym porucznika Kitsuragiego.

„Wie pani, jechałem swoim powozem motorowym do morza. Zatonął”.

„To mnie pan zaskoczył” – komentuje zupełnie niezaskoczona. „Taka już słabość powozu motorowego w zestawieniu z taką łódką jak moja”. Łódź kołysze się spokojnie na wodzie.

Odpuść.

„Zmieniając temat...” – upija łyk z kubka termicznego.

„To nie mój. Należy do mojego partnera, porucznika Kitsuragiego”.

„Nieważne, kto jest właścicielem. Powóz motorowy to tylko narzędzie. Potrzebne wam w pracy, tak jak ja potrzebuję swojego. To tylko środek do osiągnięcia celu podróży”.

„I znowu nazwa tej piekielnej machiny! Obudził mnie ten hałas, wie pani”.

„Hmm, owszem, ten silnik elektryczny faktycznie do cichych nie należy” – chyba nie do końca zrozumiała, co masz na myśli. „Całkiem charakterystyczny warkot. Ale zmieniając temat...”

„Zdezorientowała mnie pani. Nie mam pojęcia, co to jest coupris kineema”.

„Proszę wybaczyć, to nie jest szczególnie istotne”.

„Yyy, Caillou? Myślałem, że jesteśmy w Revacholu”.

„Nie inaczej. A Revachol to miasto położone na wyspie Le Caillou”.

„Jak to na archipelagu?”

„Mam na myśli to, że jesteśmy na Le Caillou, czyż nie?” – unosi pytająco brew.

„Co chciałby pan wiedzieć?” – stuka butem o pokład.

„Tak się składa...” – spogląda na pokład pod swoimi stopami. Nad jej głową trzepoczą zielono-białe żagle.

„Porozmawiałem z kierowcami na rondzie”.

„Tak, mamy oko na sytuację w porcie, które już mi o tym doniosło. Czego zdołał się pan dowiedzieć?”

„Odkryliśmy dość, żeby na razie to zakończyć”.

„Tak... i? Będzie oficjalne śledztwo?”

Próbuje ukryć podekscytowanie, zdradza ją jednak błysk w jej zielonych oczach.

Porucznik lada moment się wtrąci. Nie pozwól mu. To powinna być twoja decyzja.

Pozwól porucznikowi się tym zająć.

„Jeśli trwa śledztwo, to jest ono częścią toczącego się dochodzenia – i jest objęte tajemnicą. Z pewnością to pani rozumie”.

„Oczywiście, panowie” – jej ton staje się nagle ostrożniejszy. „W każdym razie warunki naszej umowy uznaję za spełnione. Wierzę, że zrobią z tym panowie, co trzeba. Teraz moja kolej...”

„W innych okolicznościach nie pozwoliłabym sobie na takie złamanie protokołu, ale sytuacja tego wymaga. Jeśli morderca nie zostanie ujęty, możemy się spodziewać prawdziwej rzezi”.

Słowo rzeź brzmi w jej ustach zimno. Smakuje żelazem i truskawkami.

Tak. Ja powinienem zdecydować.

Dokładnie. Ale co powiesz?

„Będzie śledztwo, to wszystko, co mogę powiedzieć”.

„No dobrze. Dziękuję za podzielenie się tym ze mną” – wzdycha tak, jak gdyby ktoś zdjął jej właśnie z barków duży ciężar. „Mój pracodawca również jest wdzięczny...”

„W każdym razie warunki naszej umowy uznaję za spełnione. Teraz moja kolej...”

„Natknęliśmy się na kilka całkiem interesujących informacji...” (Podziel się nimi).

„Dobrze wiedzieć. Nie chcę być wścibska, jeśli chodzi o poufne ustalenia milicyjne. Gdyby jednak chciał pan podzielić się wiedzą... chętnie dowiem się, kto to był”.

Tak. Jest cała zamieniona w słuch. To właśnie jej sposób działania.

Porucznik głośno odchrząkuje.

Bardzo ostrożnie dobieraj informacje, którymi się z nią podzielisz.

„Możliwe, że powiązany jest z tym nawet La Puta Madre”.

„A co to takiego?”

„Bardzo zły człowiek”.

„Cóż, to zapewne bardzo niebezpieczny człowiek. Nalegam, by był pan ostrożny. Nie chciałabym, żeby spotkało pana coś złego. Biorąc pod uwagę to, co nadchodzi...”

„Bardzo zły człowiek. Możliwe nawet, że jestem na jego usługach!”

„Nie jest na jego usługach. Nasz przyjaciel ma wyjątkowe poczucie humoru – to element jego techniki”.

„Mimo wszystko to musi być okrutnie niebezpieczny człowiek. Nalegam, by był pan ostrożny. Nie chciałabym, żeby spotkało pana coś złego”.

„Lepiej pani nie straszyć”.

„Przestraszyć? Mnie?” – uśmiecha się. „Musiałby się pan bardzo wysilić. Ale rozumiem, pewne rzeczy milicja powinna zachować dla siebie”.

„Widziałem naprawdę zaawansowany system radiowy z zapisanymi wieloma stacjami”.

„To pokazuje rozmach i poziom zaawansowania tej operacji. Udało wam się rozpracować to urządzenie?”

„Nie było tam Naspeedowanych FM”.

„Co to jest... Naspeedowani FM?” – spogląda na ciebie pytająco.

„Bardzo głośna stacja radiowa o powozach motorowych i muzyce rockowej, zdaje się”.

„Chyba... nie dostrzegam znaczenia tej stacji dla śledztwa, ale...” – uśmiecha się serdecznie – „...zdam się na pana osąd. Coś jeszcze, inspektorze?”

„Niestety, brakowało pokrętła regulacji częstotliwości, radio było nie do użytku”.

Kiwa głową. „Rozsądnie z jej strony, że uniemożliwiła wam dostęp do wrażliwych informacji”.