Rozmowa · Joyce Messier

„To było samo centrum tej operacji. Była w stanie pozostawać w kontakcie z całą flotą ciężarówek”.

„Zlikwidowanie go to potężny cios dla ich siatki przemytniczej. Świetna robota”.

„To ulubiona stacja radiowa porucznika Kitsuragiego!”

Twarz porucznika, niczym kamienna maska, pozostaje niewzruszona, ale w jego oczach pojawia się błysk wyrzutu.

„Powiedziałem pani, co odkryłem. Teraz pani kolej”. (Zakończ).

„Doceniam to, że pokłada pan we mnie zaufanie. Dziękuję raz jeszcze za przyjrzenie się tej sprawie. Proszę przyjąć wyrazy wdzięczności, moje i Grupy Wild Pines...”

„Jak więc ustaliliśmy na początku, podzielę się z panem teraz tajemnicami firmy” – jej postawa się zmienia. Staje się ostrożna, w jej ruchach widać napięcie.

„Znaleźliśmy dane badawcze na temat czegoś powiązanego z całą operacją – niejakich częstotliwości ULAN”.

„Mikrofale wysokiej częstotliwości? Wykorzystuje się je w nawigacji do kompresji przestrzeni międzyisolarnej. Może używają jej do komunikacji z nadpływającymi frachtowcami...”

Kiedy transporty zbliżają się do Revacholu? Hmm. Z jakiegoś powodu podejrzewasz coś dużo bardziej złowrogiego.

Bądźmy ze sobą szczerzy: nie masz pojęcia, co to oznaczało. Kompresja mikrofal międzyisolarnych? Przejdźmy dalej...

„Wygląda na to, że mózg całej operacji zdążył się ulotnić. Porzucona ciężarówka stoi przy pomniku”.

„Zbiegł? Dobra robota. To namacalny trop na drodze do rozwiązania tej całej zagadki”.

„Jest fanką dawnych gwiazd filmowych. Wnętrze szoferki było całe w plakatach”.

„Gnieżdżą się w nas różne osobowości, czyż nie? Może nie jest to istotne dla jej... profesji, ale kto wie, a nuż pomoże w jej odnalezieniu”.

Chce powiedzieć, że znasz ją teraz lepiej. Na swój sposób ujrzałeś część jej duszy.

„To kobieta, nawiasem mówiąc”.

„Sprytnie. Kto podejrzewałby kobietę o takie brudne sprawki. Dobrze to wymyślili”.

„Natknąłem się na kilka ukrytych map ukazujących rozmiar przemytniczej sieci”.

„Pierwszorzędne znalezisko. Jak mniemam, to powinno powiedzieć wam wszystko o ich organizacji”.

„To jak ośmiornica, której macki sięgają w każdy zakątek miasta”.

„Złowroga wizja...” – kiwa ponuro głową. „Przynajmniej rozumie pan powagę sytuacji. A te mapy powinny stanowić wielką pomoc”.

„Tak. Rozciąga się na całe Jamrock... i jeszcze dalej. Nie byłem w stanie rozpoznać punktów końcowych”.

„A więc wykracza to poza Jamrock...” – odwraca wzrok w stronę lądu. „Przynajmniej teraz rozumie pan powagę sytuacji. A te zdobyte mapy powinny stanowić wielką pomoc”.

„Wysłała nas pani na pościg za duchem. Nie ma zupełnie czego tu sprawdzać”.

„Proszę nie oczekiwać, że w to uwierzę” – następuje pauza, po czym jej surowe oblicze rozpogadza się. „Uznam po prostu, że na mocy obowiązujących pana zasad nie może pan nic wyjawić...”

„Zaraz, jakoś bardzo chce pani to wiedzieć. Czemu?”

„Obserwowałam bacznie kierowców, próbowałam nawet poznać bliżej jednego. To zagadka, w którą już się zaangażowałam: który z nich ewentualnie mógłby przygotować tak skomplikowaną operację?”

„Chwila. Gdzie dokładnie macie swoje oczy?”

„To bez znaczenia, ale przepraszam za tę inwigilację. W takiej chwili Wild Pines nie może sobie pozwolić na pozostawanie w niewiedzy”.

Jeden z budynków górujących nad rondem, zapewne – można by stamtąd obserwować całą dzielnicę.

„W każdym razie dobrze wiedzieć, że ktoś się temu przygląda. Jeśli wolno spytać, będzie oficjalne śledztwo w tej sprawie? Chyba wie pan już, że ten proceder to fakt...”

„Dotarły do mnie takie informacje, ale nic konkretnego jeszcze z tego nie wynikło, czy tak?” – uśmiecha się, po czym spieszy z wyjaśnieniem: „Wild Pines widzi, co dzieje się na skrzyżowaniu, ale nie słyszy”.

Jeden z budynków górujących nad rondem – można stamtąd obserwować całą dzielnicę.

„Najwyraźniej każdy nasz krok był monitorowany, kolego” – stwierdza porucznik i wzrusza ramionami. „Mamy tu jeszcze coś do zrobienia?”

„Przeciwnie, inspektorze” – uśmiecha się. „Są tam jeszcze kierowcy, z którymi pan nie rozmawiał. Proszę się tak nie dziwić. Trudno, żeby w takiej chwili Wild Pines nie śledziło uważnie tego, co dzieje się w porcie”.

Muszą mieć kogoś w dobrym punkcie obserwacyjnym niedaleko bramy...

„Chyba warto tam wrócić i rozejrzeć się jeszcze za podejrzanymi”.

„Nawiasem mówiąc, rozmawiałem z Evrartem Claire'em”.

„Dziękuję, to na razie wszystko”. [Odejdź].

„Naturalnie, inspektorze, powodzenia życzę”.

„Proszę opowiedzieć mi o Wild Pines. Czym się zajmujecie?”

„Czym my się zajmujemy – obawiam się, że nie reprezentuję całości interesów Wild Pines. To olbrzymie przedsięwzięcie”.

Wyczułeś w tej wypowiedzi nutę dyskomfortu. Ona chce tylko reprezentować.

„W porządku. Proszę powiedzieć mi coś innego”.

Kiwa głową.

„W takim razie czym się zajmują?”

„Główną domeną Pines jest logistyka – transport kontenerów, fracht, tego typu działalność” – wskazuje niewielkie kropki na horyzoncie. „Widzi pan te migające statki powietrzne? To właśnie etap transportowy...”

...a następnie na wschód, gdzie znajduje się port: „A tam jest terminal. Kolejny dział zajmuje się energią: wydobyciem ropy i gazu. Platformy wiertnicze”.

Grupa Wild Pines to jeden z pierwotnych revacholskich indoszczepów – firm, którym król osobiście nadał wiele stuleci temu monopole handlowe. Suwerena już dawno nie ma, wiele z indoszczepów istnieje jednak nadal.

Lubi mówić o firmie. Nie zaszkodzi spytać o coś jeszcze.

Jakie są inne indoszczepy?

Saint-Batiste, LUM, nieznana organizacja znana jako Brightest Star...

„Wygląda na to, że ma pani dobrą kompanię”.

„Och, dziękuję” – nie wychwytuje intencji kryjącej się za tą uwagą.

„Ile pieniędzy ma Wild Pines?”

„Nie jestem upoważniona do omawiania kondycji finansowej firmy, ale mogę powiedzieć, że w ubiegłym roku Pines zanotowała ponad 20 miliardów reáli przychodu”.

Miliardów...?!

„Takie liczby zupełnie nic mi nie mówią”.

„Tak, po przekroczeniu pewnej wartości liczby wydają się abstrakcyjne. A jednak są one całkiem realne dla 72 000 pracowników, którzy oczekują od Wild Pines regularnego wypłacania pensji...”