Rozmowa · Joyce Messier

„Aha” – marszczy czoło, jak gdyby chciała dodać „i?”.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Och!” – jej oczy robią się wielkie i niemal idealnie okrągłe. „Jakże uczynnie z jego strony...”

Porucznik spogląda na ciebie i mógłbyś przysiąc, że mięśnie jego szczęki drżą.

Udaje mu się powściągnąć gniew i zaskoczenie.

Miałeś świrować, a nie być niemożliwie wręcz nieodpowiedzialnym i zaszkodzić MOR-owi.

„Niekonwencjonalni funkcjonariusze czasem tracą swoją broń. Następnie mówią o tym ludziom, aby sprawdzić ich reakcje. To element procesu dochodzeniowego”.

„Zdumiewające” – kręci głową. „Doprawdy zdumiewające. I jak postępy? Czy ów proces dochodzeniowy zmaterializował już broń?”

„Nie ma co wymachiwać tą bronią. Powiedzmy tylko, że mam ją już z powrotem. Bogu dzięki”. (Poklep broń).

„Dzięki bogu, i oczywiście panu Evrartowi. W tym śledztwie broń może mieć swoje zastosowanie – nie chce pan przecież, żeby ktoś wziął pana z zaskoczenia...”

„Proszę popatrzeć!” (Wyciągnij broń).

„Piękna rzecz...” – przygląda się jej.

Zachowuje spokojną, nienaganną posturę. Obrzuca bystrym spojrzeniem lufę.

„Villiers 9 mm, ładowany od przodu? Dwu- lub trzylufowy...”

„Trzylufowy. Nie było łatwo odzyskać tę broń, tyle pani powiem”.

„Mhm” – kiwa głową. „Wiedział pan, że Villiers & La Salle to jeden z czternastu pierwotnych indoszczepów Revacholu? Artyleria i balistyka. Przed rewolucją, rzecz jasna, bo teraz należą do jakichś Gottwaldczyków”.

Powiedziała to tak, jakby czuła do nich litość. A także jak coś, co ma zakończyć scenę, w której wymachujesz bronią.

„Co jeszcze? Czasem dobrze jest zachować coś na dowód swoich osiągnięć” – pojawia się uśmiech. „To oczyszczające dla duszy”.

Nic nie mów.

„Wiedział pan, że Villiers & La Salle to jeden z czternastu pierwotnych indoszczepów Revacholu? Artyleria i balistyka. Przed rewolucją, rzecz jasna, bo teraz należą do jakichś Gottwaldczyków”.

„Pan Evrart mówi, że jest już prawie gotowa do rychłego znalezienia”.

„Doprawdy?” – mruży oczy. „W takim razie lada dzień do pana wróci. Pod warunkiem, rzecz jasna, że Evrart pana nie okłamuje. Ale zostawmy to. Słyszał pan coś jeszcze?”

Hm. Może faktycznie to robi?

„Nie”.

„Może więc nie jest aż tak uczynny, jak pan sądził? Coś jeszcze?”

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Tak, tak, już pan mówił” – przez chwilę wygląda na zmieszaną.

„Proszę go nie zapętlać. Gdy wpadnie w pętlę, to będzie to trwało wieki. Niech go pani poprosi, aby powiedział coś innego”.

To nieprawda! Ty nie wpadasz w pętle!

Potwarz i tyle. Może tam raz wpadłeś w jakąś małą pętelkę.

„Oczywiście. Dziękuję za radę – dobrze, że pan tu jest”. Odwraca się do ciebie: „W dość znacznym stopniu interesują mnie też inne pańskie wspólne sprawy z Evrartem...”

Oby porucznik był nieco bardziej pobłażliwy, jeśli chodzi o dzielenie się tymi informacjami.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Pańska broń, tak – chciałby pan może porozmawiać teraz o czymś innym?”

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

...

„Zdaje się, że wpadł w jakąś pętlę”.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

To niedobrze. Tutaj wszystko gra. To na pewno nie jest jakiś problem gruczołowy?

„Co się dzieje?”

Nie, właśnie nie. To... Nie mam pojęcia. Jest źle.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Funkcje wykonawcze trafił szlag. Wciskam te wszystkie przyciski i nic się nie dzieje.

...

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

...

Ze wszystkich pętli, w jakich można utknąć, ta musi być chyba najbardziej tępa.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Słońce, przestań już, proszę, to powtarzać” – w jej oczach jest troska granicząca z lękiem.

Z tego nie będzie się łatwo pozbierać.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Proszę...” – rozgląda się.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

...

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Jak możemy stąd uciec?

Skąd pomysł, że w ogóle możemy?

Tak, trzeba wyciągnąć wtyczkę, nic innego nie da się zrobić.

Nie boisz się, że go to zabije?

Pod względem fizycznym powinno być wszystko w porządku. A w każdym razie nie gorzej, niż było...