Rozmowa · Joyce Messier

„Korupcji! Tak tego dokonał. Fantastycznej, drążącej tunele korupcji, która sięga najgłębszych trzewi Ziemi” – spuszcza wzrok, jak gdyby próbując przeniknąć nim grunt i dojrzeć tę korupcję.

„Stanowisko mojego niecodziennego kolegi nie odzwierciedla oficjalnej polityki MOR-u. Mam nadzieję, że pani to rozumie – MOR nie staje po niczyjej stronie”.

„Naturalnie. Nie oczekuję też dzielenia się ze mną tym, co pan od niego usłyszał. Bo ja nie drążę tuneli korupcji”. Odwraca się w twoją stronę: „Jeśli jednak ma pan ochotę coś przedyskutować...”

„...przecież pana nie powstrzymam, prawda? Jesteśmy ludźmi. Czyż to nie ciekawe poznać perspektywę innej osoby? Normalna rzecz. W ten sposób po prostu byśmy...” – uśmiecha się – „plotkowali”.

Nie daj się złapać. To podstęp, żebyś zaczął mówić. Osłodzone obficie słówka, uśmiechy, porozumiewawcze żarciki. Wszystko!

Intelektualnie rzecz ujmując... byłoby bardzo ciekawe usłyszeć, co ma o tym wszystkim do powiedzenia...

Powiedz jej, polubi cię za to.

Tak! Twój obrzydliwy krawat w pełni się zgadza. Czas na plotki.

„Oczywiście nie oczekuję wtajemniczenia w to, co pan od niego usłyszał. Bo ja nie drążę tuneli” – następuje chwila ciszy. „To rzekłszy, jeśli chce pan podzielić się jakąkolwiek wiedzą...”

„Nie jest czempionem, którego wybrałem. Pragnę poprzysiąc wierność pani i sprawie kapitału”.

„Co?!” – śmieje się. „Chyba błędnie interpretuje pan tę sytuację, inspektorze. To nie jest żaden konflikt feudalny, a jedynie negocjacje”.

„A nawet gdyby to był konflikt, to MOR nie stanąłby po żadnej z jego stron. Niecodzienne podejście mojego kolegi do policyjnych obowiązków nie odzwierciedla oficjalnego stanowiska naszej organizacji”.

„Tak, dobrze, być może źle odczytałem sytuację. Era też nie jest feudalna”.

„Naturalnie. I nie oczekuję wtajemniczenia mnie w to, co pan od niego usłyszał. Bo ja nie drążę tuneli korupcji” – następuje chwila ciszy. „Jeśli jednak chce pan podzielić się jakąkolwiek wiedzą...”

„Widziałem go i proszę mi wierzyć – to konflikt. Wybrałem swoją stronę w tej nadciągającej burzy – opowiadam się za panią”.

„Nie mogę pana powstrzymać. Proszę tylko pamiętać, że nie oczekuję wtajemniczenia mnie w to, co pan od niego usłyszał. Bo ja nie drążę tuneli korupcji” – następuje chwila ciszy. „Jeśli jednak chce pan podzielić się jakąkolwiek wiedzą...”

„To piękny mężczyzna. Piękny i prawy”.

„Prawy? Hmm... w jakim sensie?”

„Racja, tak naprawdę nie jest prawy, co? Tylko bezużyteczny”.

„W wystrzałowo socjalistycznym stylu. Troszczy się o ludzi”.

„Oczywiście. O niektórych na pewno. O tych, którzy dla niego pracują – jak inaczej utrzymałby się tyle lat przy władzy? Chyba że dzięki...”

„W miły, chrupki sposób typowy dla białych robotników, rzecz jasna”.

„Oczywiście. Jak utrzymałby się tyle lat przy władzy, gdyby nie nacjonalizm etniczny?... Chyba że dzięki...”

„To rozdęty tęczowy socjalista”.

„To, czy mi się spodobał, jest nieistotne. Wykonywałem swoją pracę”.

„Oczywiście, inspektorze. Przepraszam, jeśli zasugerowałam coś niewłaściwego”.

„MOR nie staje po niczyjej stronie w tym konflikcie. Mam nadzieję, że nie odniosła pani takiego wrażenia”.

„Nie oczekuję wtajemniczenia mnie w to, co pan od niego usłyszał. Bo ja nie drążę tuneli korupcji” – następuje chwila ciszy. „Jeśli jednak chce pan podzielić się jakąkolwiek wiedzą...”

„Evrart Claire jest bohaterem ruchu robotniczego. Czempionem, któremu poprzysiągłem wierność”.

„Ha!” – kiwa głową ze zrozumieniem.

„Tak. Wybrałem jego stronę w klasowej wojnie. Moja lojalność nie ma ceny i nie podlega negocjacjom. Przykro mi”.

„A ja myślałam, że skromne 40 reáli styknie...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Pośmialiśmy się, ale to była darowizna. Została oficjalnie odnotowana i nie zapewni pani żadnych względów” – kiwa głową. „A poza tym...”

„Nie oczekuję wtajemniczenia mnie w to, co usłyszał pan od Evrarta, bo osobiście nie drążę tuneli korupcji” – milknie na chwilę. „Jeśli jednak chce pan podzielić się jakąkolwiek wiedzą...”

„A ja myślałam, że skromne 130 reáli styknie...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„A ja myślałam, że skromne 70 reáli styknie...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„A ja myślałam, że skromne 30 reáli styknie...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„A ja myślałam, że skromne 100 reáli styknie...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Ma się rozumieć” – dyga nieznacznie. „Honorowy z pana człowiek i jest pan zdecydowanie ponad czymś takim jak przyjęcie ode mnie pieniędzy, więc nie będę nawet próbować. I oczywiście...”

„Może będzie w moim życiu w przyszłości miejsce dla jeszcze jednej grubej ryby. Proszę się rozglądać za rycerzem klasy oportunistycznej”.

„Oportunistycznej? No tak, to dlatego 100 reáli nie stykło...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Oportunistycznej? No tak, to dlatego 40 reáli nie stykło...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Oportunistycznej? No tak, to dlatego 70 reáli nie stykło...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Oportunistycznej? No tak, to dlatego 130 reáli nie stykło...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Oportunistycznej? No tak, to dlatego 30 reáli nie stykło...” – kręci głową w ironicznym wyrazie rozczarowania.

„Będę to miała na uwadze. Zawsze chciałam mieć u boku rycerza klasy oportunistycznej” – dyga nieznacznie. „Jedno muszę zaznaczyć...”

„Nie spodobał mi się”.

„Da się z nim ubić interes. Jak na socjalistę jest dość rozsądny”.

„Oczywiście, musi być na swój sposób użyteczny – inaczej nie utrzymałby się tyle lat u steru... No chyba że...”

„Był w stanie to zrobić dzięki korupcji! Fantastycznej, drążącej tunele korupcji, sięgającej najgłębszych trzewi Ziemi” – spuszcza wzrok, jak gdyby próbując przeniknąć nim grunt i dowieść przed samą sobą słuszności tych słów.

„MOR nie staje po niczyjej stronie w tym konflikcie. Mam nadzieję, że nie odniosła pani takiego wrażenia”.