Rozmowa · Joyce Messier

„Nie będzie Zmroku, a jedynie powolna, jątrząca się, makabryczna wojna domowa. Początki upadłego państwa. Żadnej chwili chwały, a jedynie wszechogarniająca brzydota”.

„Ściągnijcie wszystko, co macie, i zetrzyjcie ich z powierzchni Ziemi”.

„Takie działanie nie leży w mojej naturze”.

Ależ leży. Jak najbardziej leży.

„Robotnicy powinni dostać ten port”.

„Myśli pan, że to ja podejmuję takie decyzje? Że kontroluję zarząd i ogłupiałych najemników, jakich tu wysyłają?”

Owszem. Może spokojnie podjąć taką decyzję. Już od dłuższego czasu wiadomo, że ta kobieta jest kimś więcej, niż chce się przyznać.

„Jedna rzecz: czy to wpłynie na pani proces decyzyjny?”

„Wszystko wpływa na proces decyzyjny, inspektorze”.

„Oficerze...” – na twarzy porucznika maluje się niepewność. W jego głosie nie słychać nawet złości.

Teraz akurat nie umiem stwierdzić, jakie postępowanie byłoby słuszne.

Duszący węzeł sprzecznych motywacji: chciwość, strach. Może istnieć sposób, żeby wpłynąć na nią tymi mikrometodami...

„Odetnijcie wężowi głowę. To Evrart do tego wszystkiego prowadzi”.

„Tak jak zlikwidowano poprzednich przywódców Związku? Podejrzewam, że Evrart i Edgar odpowiadają za to osobiście...” – analizuje przez chwilę taki scenariusz.

„Przyznaję, jest w tym pomyśle coś niemal literackiego. I, tak jak literatura, jest on bezużyteczny. Zostałby Edgar. Przewidzieli taką ewentualność. Związek to oni, a oni to Martinaise”.

„Podejmowanie takich decyzji nie jest rolą MOR-u”.

„Oczywiście. Zadaniem milicji jest sprzątanie ich rezultatów. A wygląda na to, że w najbliższej przyszłości czeka was bardzo dużo sprzątania”.

„To blef, więc niech powie pani »sprawdzam«. Niech dojdzie do wymiany ognia i zobaczymy, jak długo wytrzymają”.

„Pewnego dnia zdasz sobie sprawę, że nie możesz po prostu wygadywać takich rzeczy o obywatelach, których mamy chronić”.

„Przetrwają, dopóty narkobiznes w Jamrock zapewnia im potrzebne poparcie. Z całym szacunkiem, ale to oznacza, że przetrwają długo i że poleje się jeszcze wiele krwi”.

„Podjęła już pani decyzję. Jaka ona jest?”

„Chciałbym, żeby było jakieś disco rozwiązanie”.

„Obawiam się, że disco nie wyciągnie nas z tej sytuacji...” – stwierdza z wyraźnym żalem.

Czy to ma znaczenie? Czy też podjęła decyzję już dość dawno temu?

„Dojdzie do masakry, Związek ma o wiele słabsze uzbrojenie”.

„Mają wsparcie Zachodniego Revacholu. Mają dogodną pozycję... To będzie przeciągający się i krwawy konflikt. Pytanie brzmi tylko, jak bardzo się przeciągnie i ile krwi zostanie przelanej” – kobieta milknie.

„Widziałem ich. Związek jest dobrze przygotowany do walki z Krenel”.

„Myśli pan, że Krenel to jedyna firma zatrudniana przez Wild Pines? Oni to dopiero początek. Po nich przyjdą kolejni. Pytanie brzmi, ile lat i istnień pochłonie ta gra” – kobieta milknie.

„Zabicie ich wszystkich zajmie wiele czasu. Zginie wielu ludzi”.

„Mogę go poprosić, żeby panią wpuścił”.

„Nie” – wraca do ciebie wzrokiem. „Naiwna jestem. Wysłał pana – a więc to są negocjacje”.

„A jeśli nie zmieni kursu, to będą negocjacje wojenne, inspektorze”.

„Jest gotów na wojnę. Wszyscy są gotowi”.

„Zapewniam, że nie są” – wraca wzrokiem do ciebie. „Krenel zatrudnia tysiąc ludzi. Następnym razem zjawi się dwudziestu żołnierzy i śmigłowiec bojowy”.

„Wojna jest ich celem. Myślą, że zdołają wygrać, zanim jeszcze zorientujecie się, że w ogóle się zaczęła”.

„Zadanie niemożliwe” – wraca wzrokiem do ciebie. „Krenel zatrudnia tysiąc ludzi. Następnym razem zjawi się dwudziestu żołnierzy i śmigłowiec bojowy. A ich nie da się po prostu przechytrzyć”.

„Tak. To nie jest strajk. Nie wpuszczają was, bo nie ma tu nad czym negocjować. Związek przejmuje terminal”.

„Jeśli chcą to przejąć...” – patrzy na kolorową stertę skrzyń, która wznosi się ponad Martinaise jak góra zabawkowych klocków.

„Wolałbym porozmawiać na razie o czym innym, jeśli nie ma pani nic przeciwko”. (Zakończ).

„Naturalnie, inspektorze” – rozluźnia się nieco. „Zawsze może pan zajrzeć do mnie później, jeśli wyniknie coś nowego. Czym mogę panu w międzyczasie służyć?”

„Oczywiście, inspektorze” – rozluźnia się nieco. „Gdyby wynikło coś nowego, proszę się nie krępować i wpaść na pogawędkę”.

„A tymczasem ja mogę jakoś pomóc panu?”

„Proszę pani, cała ta operacja to przejęcie”.

To właśnie chcesz powiedzieć, lecz nagle czujesz w swoim sercu zimno. Kiedy to zrobisz, nie będzie już odwrotu, Harry.

Racja. Nie powiedziała mi nawet, co wie o linczu.

Tak. Wróć do tego później. Ta informacja może być jak wybuch bomby.

Prawie dostałeś od tego zawału...

(Nie. Powiedz to). „Proszę pani, cała ta operacja to przejęcie”.

Tak. Wciąż ma wiedzę o rzeczywistości, którą mogę od niej zaczerpnąć.

Tak. A jeśli coś jej się stanie, a tobie pozostanie jedno pytanie, którego jej nie zadałeś? Małe, podstępne pytanie, które ci umknęło.

„Poprosił mnie o dostarczenie koperty”.

„Wygląda na to, że biega pan dla niego na posyłki. Dobrze znany rytuał dominacji...” – zastanawia się. „Gdzie ma pan ją dostarczyć?”

„Tutaj”.

„Tutaj?” – rozgląda się. „O nie... czego ten wzdęty maszkaron chce od mojego miasteczka z pustaków?”

Ewidentnie wioska stała jej się już bliska... To aż dziwne. Po co ona tu jest?

„Nie, proszę nie mówić. Nie chcę wiedzieć, jakie ma plany... Pewnie chce tu postawić pomnik. O to chodzi, prawda?”

„Wielki pomnik na jego podobieństwo, albo lepiej jeszcze – na podobieństwo jego brata bliźniaka. Właściwie na jedno wychodzi, ale w ten sposób tuszuje nieco swoje tendencje psychopatyczne”.

„Bardzo pani lubi tę wioskę, co?”

„Nic dziwnego” – kiwa głową i znów prezentuje ten typowy dla niej krzywy uśmieszek. „W młodości przeżyłam tu, w Martinaise, przelotną przygodę. To był starszy mężczyzna o niedorzecznie szerokich barkach...”

„Pewnie już nie żyje, nawet jego chaty dawno już nie ma... choć to i tak bez znaczenia. Te budynki są jak z jednego szablonu”.