Rozmowa · Joyce Messier

„Wyrusza pani teraz?”

„Tak. Pan Claire wyprzedza nas o dwa miesiące. Nie można pozwolić, by ta przewaga jeszcze wzrosła. A wyczerpałam już wszystkie dostępne dla mnie tutaj opcje”.

My? Zwykle unika takiego ujmowania siebie razem ze swoimi pracodawcami.

Nie ma żadnych pracodawców. Jest członkinią rady nadzorczej. A może i partnerką w tym biznesie.

„Pani jest Wild Pines. Nie ma żadnych pracodawców”.

„Pan jest Milicją Obywatelską. Nie ma żadnych zwierzchników” – odwraca się do ciebie z liną w ręku.

„Co? Oczywiście, że mam zwierzchników”.

„Zgadza się, detektywie. I następnym razem powinieneś naradzić się z nimi, zanim podejmiesz decyzje mające wpływ na bieg wydarzeń”.

Wbrew temu, co mówi, nie jest wcale pewien, czy powinien się na ciebie złościć, czy nie.

Bieg wydarzeń już trwa. Czy twoje działania go przyspieszyły, czy też chwilowo spowolniły, nie umie stwierdzić z całą pewnością nawet porucznik.

„Minęło tyle czasu, a ja wciąż nie rozumiem tak naprawdę, kim pani jest ani jaki ma pani cel”.

„Nie zwodzę pana. Przedstawiłam się – Rejoyce Leyton”.

„Odpowiadam za swoje czyny. Nie ukrywam się za jakąś organizacją bez twarzy”.

„Oto więc jestem – twarz gotowa odpowiedzieć – ja, Rejoyce Leyton”.

„Zgadza się. Każde z nas przed kimś odpowiada”.

„Zaraz. To musi oznaczać, że jest pani naprawdę bogata”.

„Tak właśnie jest” – ciągnie za linę.

„Zgadza się”. (Kiwnij głową).

„Mylisz się, detektywie. I następnym razem powinieneś naradzić się z tymi zwierzchnikami, zanim podejmiesz decyzje mające wpływ na bieg wydarzeń”.

„Źle mnie pan zrozumiał, inspektorze. Każde z nas przed kimś odpowiada”.

Wiesz, czego potrzebuje ta dama? Politycznej porady. Mimo że jest potężną dyrektorką korporacji, a ty degeneratem z amnezją, jesteś raczej pewien, że powinna usłyszeć twoją opinię na ten temat.

„Jakie dalsze plany macie co do epoki kapitału?”

„W skrócie, inspektorze: wycofamy standard barwnika. Nie będzie pan już musiał płacić pieniędzmi czarnymi jak smoła. Będzie ich też znacznie więcej”.

„O rety”.

„No właśnie” – ciągnie za linę.

„Proszę nie zapomnieć o oczyszczeniu świata z degeneratów”.

„Spróbuję, inspektorze. Jeśli nie dla pana, to dla Revacholu”.

„Dobrze”.

„Czyżby?” – ciągnie za linę.

„Proszę używać niejasnej retoryki skupionej wokół obsesji jej własną istotą. Ja tak robię”.

„Postaram się nie zapominać o celach Międzynarodówki Moralistycznej w trakcie naszych rozmów, inspektorze”.

„Doskonale”.

„Przeciwnie, inspektorze” – ciągnie za linę. „To skrajna nuda”.

„Proszę nie zapomnieć o strzeleniu burżuazji w łeb”.

„Nie chcę tego robić, inspektorze”.

„Czemu?”

„Nie chcę strzelić samej sobie w głowę” – ciągnie za linę.

A co z następnym razem?

„To nie będzie ostatni strajk. Dojdzie do kolejnego, potem kolejnego, dopóki nie upadną rządy prawa”.

„Dobrze. Zaczną prosić o więcej... i więcej...”

Patrz na padającą wodę, nic nie mówiąc.

„Ale... czy to bezpieczne? W sensie... Nie zaczną robić tak cały czas?”

Owszem. Może spokojnie podjąć taką decyzję. Już od dłuższego czasu wiadomo, że ta kobieta jest kimś więcej, niż chce się przyznać.

„Oddam Terminal B Związkowi”.

Nic nie mów.

„Drugiego dnia zestrzelono wielkiego wydrzyka nad okrętem flagowym Lysergique. Ptaka zakonserwowano i zachowano. Razem z pyłkiem” – wznosi wzrok ku niebu, po czym znów skupia go na tobie.

„Après la vie, la mort” – streścili to królowej i Dolores Dei. „Après la mort, la vie encore! Après le monde, le gris. Après le gris, le monde encore!”

„Po życiu – śmierć. Po śmierci – znów życie. Po isoli – szarota. Po szarocie zaś – znów isola”.

„Brzmi to politycznie”.

„Osiem? To normalna liczba?”

„Nie było w tym nic normalnego. Bezprecedensowa inicjatywa. Ludzie myśleli, że chodzi o ukaranie admirałów albo że postradała zmysły, albo jedno i drugie...”

„Mówiła pani, że kiedyś mi to zdradzi”.

Kiwa twierdząco. „Możliwe, że to nasz jedyny sukces jako gatunku. Tylko ten jeden na czterysta lat”.

„Powiedziała pani, że jestem niewykształcony, pamięta pani?”

„Typowa dla mnie arogancja... I roztargnienie. Niestety, podróże międzyisolarne zostawiły w mojej świadomości dziury”.

„Proszę powiedzieć”.

„Mamy na to czas?”

„Na to mamy, oficerze”.

Unosi na moment rękę, jakby miał położyć ci ją na ramieniu. Nie robi tego, ale intencja była jasna...

„Na to mamy” – zapewnia.