Rozmowa · Joyce Messier

„Och, my, ludzie, po prostu lubimy się dzielić tym, co nas spotyka – to zupełnie naturalne. Pohamuję wścibstwo. Jeśli wynikło coś dotyczącego Związku...” – unosi brew. „Ze mną nie będą rozmawiać”.

„Nie zrobiła tego. Została wrobiona”.

„A to przykra okoliczność” – kręci głową. „Nie będę nagabywać pana o dzielenie się szczegółami śledztwa i powiem tylko, że mam pełne zaufanie do pana kompetencji”.

W jej duszy panuje zamęt, trzyma go jednak na wodzy.

„Podobnie jak do pańskich, poruczniku” – odwraca się do niego i podkreśla: „Sytuacja jest niezwykle poważna, ale jestem pewna waszej determinacji co do tego, by nie było więcej ofiar. W przeciwieństwo do Związku, który nie chce nawet ze mną rozmawiać”.

Ledwo zauważalne kiwnięcie głową.

„Jest... niedobrze. Nie zachowałem się tam, jak trzeba”.

„To wszystko, jak to mówią...” – wypowiada to słowo z nagłą beztroską w głosie – „...pierdolnik. Oczywiście przykro mi to słyszeć. Ale musimy dalej robić swoje. Inaczej będzie tylko gorzej”.

„To wszystko, co mogę na ten temat powiedzieć”.

„To zupełnie zrozumiałe. Ale... wspomniał pan coś o panu Claire? Lub nawet czymś odnoszącym się do Związku? Może odniosłam mylne wrażenie, ale...”

Ciekawość co do Związku płonie w niej jaśniej niż ciekawość co do śledztwa...

„Nie poszło za dobrze. Uciekła. I w dodatku nie wygląda na to, żeby faktycznie była winna”.

„A więc to »ona«...” – unosi brew. „Mam nadzieję, że nie była pewniakiem. Jeśli uciekła...”

„Ale... Nie będę wściubiać nosa w śledztwo. Wydawało mi się czy wspomniał pan coś o panu Claire? Lub czymś odnoszącym się do Związku? Może opacznie zrozumiałam, ale...”

„Nie możemy o tym rozmawiać”.

Powiedz to teraz: „Proszę pani, cała ta operacja to przejęcie”.

„Przejęcie?”

„Powiedział mi to własnymi słowami – zabiera go. Wykorzysta też do jego sfinansowania handel narkotykami”.

„Zabiera...” – patrzy na kolorową stertę skrzyń, która wznosi się ponad Martinaise jak góra zabawkowych klocków.

Zielone malowanie zmienia się w czerwone, plama po plamie.

Jak rozlewający się coraz szerzej rak krwi...

„Mówimy tu więc o wojnie. Evrart musi natychmiast wpuścić mnie do portu. Musimy o tym porozmawiać”.

„Wojna jest ich celem. Mówiłem już pani – Evrart od początku planował eskalację”.

„Zadanie niemożliwe” – wraca wzrokiem do ciebie. „Krenel zatrudnia tysiąc ludzi. Następnym razem zjawi się dwudziestu żołnierzy i śmigłowiec bojowy, a potem wyślą tu setkę”.

„Widziałem siły Związku. Są lepiej zorganizowani niż ci najemnicy. Mają też wsparcie mieszkańców Zachodniego Revacholu”.

„Samo Krenel nie wystarczy, by ich wykończyć. Wild Pines będzie musiało wysłać więcej lepiej wyposażonych ludzi. Niech się pani nie łudzi...”

„Jestem pewny, że mają państwo pieniądze. Pozostaje tylko pytanie ile lat i ofiar są państwo w stanie na to poświęcić”.

„Co pana zdaniem powinnam zrobić?”

Czy to ma znaczenie? Podjęła decyzję. Już jakiś czas temu. Musiałeś tylko dokonać wyboru, czy jej to powiedzieć. I już go dokonałeś.

Pozostaje tylko odegrać scenę finałową.

(Spójrz na swój nadgarstek). „Oto i godzina apokalipsy. Czas nadejścia Zmroku”.

Porucznik spogląda na swój nadgarstek i wzdycha. „Możliwe, detektywie, ale to nie oznacza, że nie mamy obowiązku, by nie próbować tego powstrzymać”.

„Dobrze mówi. Będzie jedynie powolna, jątrząca się, makabryczna wojna domowa. Początki państwa upadłego. Żadnego apokaliptycznego rozstrzygnięcia, a jedynie wszechogarniająca brzydota”.

„Co więc pani zrobi?”

„Co ja zrobię...” – powtarza, rozglądając się powoli.

Ręce opadają jej wzdłuż tułowia. Plecy rozluźniają się.

Wiatr wieje i fale rozbijają się w oddali. Kobieta krzyżuje ręce i pyta: „Wspominałam może w trakcie naszych rozmów, jak odkryto tę isolę?”

„Nie, proszę pani”.

„Możliwe, że to nasz jedyny sukces jako gatunku. Tylko ten jeden na czterysta lat”.

„Dlaczego?”

„Nacje, które skolonizowały tę isolę, nazywały swoją Mundi. »Świat«. Niczego poza nią nie znały i wątpiły w istnienie innego kontynentu. Czy było coś więcej – pozostawały jedynie domysły. To tak jak z istnieniem innych światów. Albo życia po śmierci”.

„Wierzono, że szarota jest nieprzenikalna, nieskończona” – wskazuje na północny zachód. „Irene La Navigateur, królowa Suresne, wysłała osiem ekspedycji, jedną za drugą, które zagłębiły się w masy na skraju świata. Pięć załóg nie powróciło. Dwóm się udało, ale wszyscy załoganci postradali zmysły”.

Na czele każdej z tych ekspedycji stał zapewne admirał. Brzmi to jak czystka. Jakby pozbywała się politycznych rywali.

„Brzmi to okrutnie”.

Kiwa głową. „To było przedsięwzięcie bezprecedensowe. Ludzie myśleli, że chodzi o ukaranie admirałów albo że postradała zmysły, albo jedno i drugie...”

„Dopiero po latach prób i błędów, po wprowadzeniu rygorystycznych psychologicznych zasad naśladujących poetycki proces twórczy...”

Zwanych Volta do Mar. Powrotem z Morza.

„Ósma ekspedycja powróciła cała i poczytalna. Jej członkowie opowiadali o nowym kontynencie materii. Powiedzieli królowej i jej doradczyni, Dolores Dei, że szarota zaczęła ulegać kondensacji, dzień po dniu, z każdą godziną, z minuty na minutę”.

„Niczym leniwy opad, który z czasem stworzył rozległy ocean”.

Powietrze jest zimne i przesycone zapachem mokrej ziemi.

Wszędzie wokół krople deszczu tworzą na wodzie kręgi. Wilgotność pełznie ci w górę kręgosłupa niczym ręka pianisty po klawiaturze.

Wyciągnij rękę i złap deszcz.

Porucznik też wystawia rękę. Z lekko otwartymi ustami spogląda w niebo.

Krople są ciepłe. Jak wiosenny deszcz.

„Ten ocean?”

Przytakuje. „Zjawiska tego nigdy potem nie zaobserwowano. Załoganci sądzili wtedy, że mają halucynacje. Masztowy zawołał »L´Insulinde! L´Insulinde!« – to był sygnał do pobudki”.

„Ale mylili się. Byli zdrowi na umyśle i w pełni przytomni, gdy na horyzoncie ujrzeli wyłaniające się wyspy... Na archipelagu insulindiańskim znajduje się 78 000 niezamieszkanych wysp, inspektorze. To piegowata twarz boga” – uśmiecha się.

Rozmyślałeś nad tym z milion razy.

„Po życiu – śmierć. Po śmierci – znów życie. Po świecie – szarota. Po szarocie zaś – znów świat”.

„Diametralna zmiana” – kiwa głową – „w postrzeganiu przez ludzi rzeczywistości. Drugiego dnia zestrzelono wielkiego wydrzyka, nad okrętem flagowym Lysergique. Ptaka zakonserwowano i zachowano. Razem z pyłkiem”.