Rozmowa · Joyce Messier

„Cztery lata później doradczynię królowej mianowano Jej Niewinnością Dolores Dei, wybranym duchem świata. Rozpoczął się wiek humanizmu, internacjonalizmu i rządów parlamentarnych. Byliśmy nabuzowani...”

„Pada deszcz”.

„Owszem” – naciąga kaptur na głowę. „Niedługo przyjdzie wiosna i wszystko rozkwitnie”.

„Zaczną szaleć gangi” – stwierdza porucznik z dłonią wciąż trzymaną na deszczu. „Kraść powozy motorowe, przerzucać amfetaminę przez Węglowe Miasto. W Revacholu wiosna nie jest łatwa”.

„Wydrzyk wielki był pierwszym ptakiem, jakiego ujrzeli?”

„Pierwszy autonomiczny organizm żywy. Dowód rzeczywistości. To symbol Insulinde, inspektorze – herb monarchii i skrzydła na godle Komuny”.

„Zdaje się, że mam z nim na pieńku. Albo on ze mną. Zniszczyłem takiego ptaka”.

„Na pana obronę powiem, że to nieprzyjemne stworzenie, które wyciąga pokarm z gardeł mniejszych ptaków. Jednak podobnie jak Revachol, jest również wspaniałe. I rzadkie. Proszę wyobrazić sobie suwerena mew”.

Kiedy wcześniej wspomniała jego nazwę... poczułeś ukłucie w sercu.

„I to był nasz ostatni sukces?”

„Nacje Mundi odkryły jeszcze pięć innych isoli – albo to one odkryły nas – w gorączce wielkiego międzyisolarnego połączenia...”

„Ale one nie były już niezamieszkałe. Musieliśmy tam zabijać, wyplenić ludność rdzenną, zastraszyć ją naszą potęgą. Inaczej ci ludzie postąpiliby tak wobec nas. Albo wobec siebie nawzajem. Jednak tutaj...” – rozkłada ręce.

„Nie było nikogo. Jedynie skua. Liliacea. I krwawy buk. I rzeka Esperance. To był Nowy Nowy Świat. Mondialczycy wykorzystali go do zgromadzenia największego bogactwa w historii ludzkości, pod sztandarem Monarchii Revacholu”.

„Dobra robota, monarchio!” (Kiwnij głową).

„Ale co w niej takiego dobrego? Rewolucja, rozwój i upadek kapitału, interwencja międzynarodowa...”

„Co się stało?” (Rozejrzyj się).

„Rewolucja, ubóstwo i gwałtowny rozwój kapitalizmu” – kiwa głową.

„I właśnie tak się tutaj znaleźliśmy”.

„Na Caillou...” – obserwuje uważnie twoją reakcję. „Kamyku, największej z żyznych, niezamieszkanych wysp północno-wschodniego archipelagu insulindiańskiego. Cztery stulecia i dwie rewolucje później”.

„Co pani zrobi?” (Przejdź dalej).

„Posłucham pańskiej rady, inspektorze. Oddam Terminal B Związkowi”.

„Ma pani takie możliwości?”

Wyciąga dłoń, by poczuć deszcz. Przez chwilę nie mówi nic.

„Przekonamy się”.

„Proszę pani... To może doprowadzić do upadku prawa własności po tej stronie rzeki. Gdy do tego dojdzie, tego typu konfrontacje mogą stać się tutaj nową codziennością. Następnym razem wybuchną dwa strajki...” – stwierdza, spoglądając na port. „Później cztery, a jeszcze później sto”.

„Będzie, co być musi” – zaczyna rozwiązywać supeł śliskimi od deszczu dłońmi.

„Era kapitału dopiero się rozpoczęła. Porozmawiam osobiście z moimi pracodawcami. My amputujemy Martinaise i zamkniemy ranę. A pan postara się opanować sytuację na dole”.

„Rozumiem”. (Pozwól jej wyruszyć).

„Proszę utrzymać porządek, a ja dotrzymam słowa”.

„Jak bardzo zaawansowane jest śledztwo Krenel?”

„Konfrontacja jest nieunikniona. Idą pańskim śladem...”

„Gdy doprowadzicie śledztwo do finału, oni też tam będą. Są jak wasze cienie. Przygotujcie broń. Przygotujcie zbroje...”

„Chrońcie ich cele. Przemoc może być nieunikniona, ale da się ograniczyć liczbę ofiar”.

„Kiedy wykonają swój ruch? I gdzie?”

„Wkrótce. Nie wiem dokładnie. Zerwali wszelką łączność. Wiedzą, że przekazuję milicji informacje”.

„Jeszcze jedno, poruczniku Du Bois” – uruchamia silnik. „Dobrze tę sprawę przemyślałam i doszłam do następującego wniosku: Pan nie ma amnezji. Pan jest po prostu szalony”.

„Wiem to, bo sama jestem szalona. Po prostu lepiej ukrywam moje dolegliwości. No i jestem bogata”.

„Do zobaczenia, Rejoyce Leyton”. (Zakończ).

Kolejna kobieta znika w oddali.

Uśmiecha się. „Uważajcie na siebie. Wkrótce uderzą”.

Porucznik obserwuje, jak jej łódź z trzepoczącymi żaglami maleje na wodach zatoki.

Z troską w oczach. Nie wie, czy to, co zrobiłeś, było słuszne. Nic jednak nie mówi.

Zastanawiasz się, co ma na ten temat do powiedzenia Evrart...

Coraz większa ilość powietrza między wami sprawia, że żagle powoli stają się szaroniebieskie.

Przewraca ci się w brzuchu... Coś ci mówi, że szansa znalezienia kłącza rzeczywistości przepadła. Lepiej wróć do Miarogłowego, zobacz, co ma do powiedzenia.

Uśmiecha się. „Proszę na siebie uważać. Wkrótce uderzą”.

„Do zobaczenia, Joyce L. Messier”. (Zakończ).

„Czy nie każdy jest odrobinę szalony?”

„Nie, inspektorze – nikt nie jest tak szalony jak pan”.

„Proszę się nie martwić. Ja za to jestem bardzo poczytalny”.

„Do zobaczenia, piekielna istoto z zapomnianego bagna”. (Zakończ).

„Co pani dolega?”

„Nadmierny kontakt, bączku. Przemierzam szarotę kilkadziesiąt razy w ciągu roku. Trawi mnie tęsknota i jest to uczucie nieznośne” – wskazuje na swoje serce.

Gotowa jest umrzeć, żeby tam powrócić. Do szaroty. Do przeszłości. Do wszystkiego, do czego można wrócić.

„Jak pani się trzyma w garści?”

„Dzięki tej samej ścisłej dyscyplinie psychologicznej, na której polegał ósmy admirał, przeprawiając się przez szarotę i odkrywając tę isolę – to Volta do Mar. Międzyisolarni podróżnicy i inni zagubieni nieszczęśnicy stosują ją po dziś dzień”.

Tobie też by się to przydało.

„Jak pani ogarnia to całe gówno?”

„Jeszcze jedno, anonimowy inspektorze” – uruchamia silnik. „Dobrze tę sprawę przemyślałam i doszłam do następującego wniosku: Pan nie ma amnezji. Pan jest po prostu szalony”.

„Jak wiele jeszcze mają do zrobienia? Trybunał, znaczy?”