Rozmowa · Joyce Messier

Popatrzcie, ktoś tu nagle przeszedł do defensywy.

„Dezinformacja...” – kręci zdecydowanie głową. „To dlatego, że nie ujawniliśmy jeszcze informacji na temat linczu. Widzi pan, nasz oponent już wykorzystuje to na swoją korzyść. Proszę mu na to nie pozwolić”.

„Proszę nie zwlekać z tym sondowaniem. Jak tylko ta sprawa z kierowcami będzie załatwiona, z wielką chęcią opowiem, jak to wygląda z punktu widzenia firmy”.

Chyba naprawdę chce, żebyś zajął się tymi narkotykami. Inaczej by ci powiedziała.

Przez moment się martwiła. Że zmarnowała karty, które ma na ręce, nie dzieląc się wcześniej informacjami. Po chwili się uspokaja, chce usłyszeć więcej.

„Nie, chodziło o takie prawdziwe drzwi. Do czyjegoś domu”.

„No proszę, prawdziwe drzwi?”

Porucznik nic nie mówi, ale słyszysz szelest nylonu jego kurtki, gdy na ciebie spogląda.

„Musiałem to zrobić. Dostałem w zamian informacje. Przydatne dla sprawy”.

„Cieszę się, inspektorze. Praca milicjanta rzadko jest przyjemna, ale jeśli dobrze rozumiem, zrobił pan, co pan zrobić musiał”.

Jej umysł handlowca nie jest w stanie pojąć, że nie poprosiłeś o nic w zamian.

„Szczerze mówiąc, nie było to zbyt eleganckie, ale nie było też nielegalne. I nie było nieprzydatne” – stwierdza i zwraca się do ciebie...

Brzmi to poważnie...

„Radzę, abyś był bardzo ostrożny, wybierając informacje, którymi chcesz się podzielić. Mogą wyniknąć z tego konsekwencje, których w tej chwili nie jesteśmy w stanie przewidzieć”.

„Pomogłem panu Claire'owi kogoś wystraszyć”.

„No, no, no! Czy dobrze słyszę?” Mówi powoli, z manierą belfra: „Sprawdził pan pewne mieszkanie, podejrzewając, że właściciel zamieszany jest w handel narkotykami...”

„I przy okazji uzyskał pan istotne dla śledztwa informacje. Niespodziewanie od Evrarta!”

„To nie było nic takiego”.

„Naturalnie. MOR ma prawo przeszukać dowolny obiekt”. Kiwa głową: „Jak inaczej mielibyście łapać łotrów? Mam nadzieję, że informacja okazała się przydatna”.

„Wystraszyłem dla pana Claire'a niejakiego Gary'ego. Z niezłym skutkiem, muszę powiedzieć”.

„Właściwie to skłamałem, że otworzyłem te drzwi. Nie zrobiłem tego”.

„Porażające” – kłania się lekko. „Wywinąć starej rosówie taki numer. Winszuję. Ale... czy ta sztuczka przyniosła jakieś korzyści? Zakładam, że była niezbędna, dla dobra śledztwa...”

„Pan Evrart pomógł mi w znalezieniu mojej broni”.

„Porażające!” – kiwa głową wyraźnie zdumiona. „Nie spodziewałam się tego po nim”.

„Och!” – jej oczy robią się wielkie i niemal idealnie okrągłe. „Jakże uczynnie z jego strony...”

„Pomogłem mu podkręcić moc barszczu”.

„Doprawdy?” – jest zaintrygowana, choć wyraźnie nie wie, co o tym myśleć. „Co to za barszcz tam pichci?”

„Kucharz robi go, żeby portowcy byli pijani. To ułatwia im strajk”.

„Strajkowa polewka” – kiwa głową. „Klasyka. Rozumiem, że mówiąc o podkręceniu, ma pan na myśli dolanie alkoholu, czy tak?”

„Nie, źle pani rozumie. Przekręciłem gałkę o tak...” (Skręć ją, nie rozkręcaj).

„Bezgranicznie ciekawe. Dla dobra naszych wspólnych spraw wybieram taką interpretację, że ograniczył pan ilość alkoholu w strajkowej polewce”.

„I dlatego, że nie podoba mi się wizja jeszcze większego ich ubzdryngolenia” – kiwa głową. „Co jeszcze?”

„Tak”.

„Po co, jeśli wolno spytać? Po co jeszcze bardziej ich upijać? Nie mają już dość w czubach?”

„Właśnie, detektywie – co chciałeś dzięki temu osiągnąć?”

„To był akt zrodzony z sympatii do ludu pracującego. Przyprawiam o zapłon opary walki”.

„Bardzo ciekawe” – mruga przeciągle. „Bardzo ciekawa motywacja”.

„Rzeczywiście, ale on tak właśnie działa. Po prostu robi różne rzeczy. A później o nich rozmawia – nawet jeśli jest to niestosowne”.

Porucznika ogarnął dziwny spokój. Daje się po prostu nieść prądowi. Tak jest łatwiej.

„Co jeszcze?”

„Tak naprawdę to przekręciłem gałkę o tak...” (Skręć ją, nie rozkręcaj).

„Zrobiłem to z sympatii do alkoholizmu. To bliska memu sercu sprawa”.

„To mało ciekawe. Pomyślałem po prostu, że będzie lepiej smakował”.

„To nieistotne”.

„Masz rację, detektywie – całe to przedsięwzięcie było bardzo nieistotne. Dlaczego się tym zajęliśmy?”

„Nie wydaje mi się. To brzmi jak strajkowa polewka. I jeszcze bardziej ich pan upija? Nie mają już dość w czubach?”

„Te pieniądze, które mi pani dała... Czy nie byłoby... dziwnie? Znaczy, gdybym podzielił się tymi informacjami?”

„Dziwnie? Skądże. Jednym z pozytywnych skutków rewolucji jest nieskrępowana wymiana informacji, co obejmuje również tajemnice handlowe...”

„Nie chcę przez to sugerować, że nasze rozmowy stanowią szpiegostwo przemysłowe. Nawet gdyby je za takie uznać, nie byłby to żaden problem. Ale nie stanowią, bo te pieniądze uznaliśmy za darowiznę, a teraz po prostu plotkujemy sobie jako dobrzy znajomi”.

Porucznik może tak, ale nie pamiętam, żebyś ty uznawał cokolwiek za cokolwiek, Harry.

„Właściwie... To nie ma związku z Evrartem, ale wytropiłem podejrzaną”.

Porucznik mruży oczy.

Myślę, że to nie jest dobry pomysł.

Wygląda na pozytywnie zaskoczoną. „To świetnie. Z uwagi na śledztwo, rzecz jasna”.

„Poszło bardzo, bardzo źle. Zabiła się”.

„A więc to ona...” – negocjatorka w pierwszej chwili nie wydaje się wstrząśnięta.

Nawet nie drgnęła. To wymagało siły woli. A jednak gdzieś głęboko, w fundamencie jej niewzruszoności, pojawiło się niewielkie pęknięcie.

„Mam więc nadzieję, że nie była pewniakiem. A jeśli chodzi o samobójstwo, to musi być dla pana trudne. Chociaż w tym zawodzie...” – przekrzywia głowę.

Nie jest to jakąś wielką rzadkością.

„Nie wiem, czemu w ogóle to pani powiedziałem. To nie o Evrarcie...”