Rozmowa · Joyce Messier

A co jeśli znowu wszystko zapomni?

Dobra. Zrobię to, czekajcie...

„Harry! Wszystko w porządku?”

„Sądząc po pani tonie głosu, zapewne nie”.

„Z przykrością potwierdzam. Chyba wpadł pan w jakieś zapętlenie”.

„Nie mam pojęcia, o czym pani mówi”.

„Mniejsza o szczegóły, zmarnowaliśmy już dość czasu. Ważne, że najwyraźniej udało się panu z tego otrząsnąć...”

„Proszę spytać o coś innego, nim znów się to przydarzy. Najlepiej o coś, co nie zawiera słów pan ani Evrart”.

„To dość do mnie podobne”.

„Zapętlenie?”

„Czuję się świetnie. A pani?”

„Teraz już lepiej, bo wreszcie pan wrócił. Chyba wpadł pan w jakieś zapętlenie”.

„Co się stało?”

„Nie jestem pewna, ale chyba wpadł pan w jakieś zapętlenie”.

„Inspektorze? Wszystko z panem w porządku?”

„Dobry boże...”

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Skonfundowana obejmuje dłońmi swój kubek termiczny.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Rozważa napicie się z kubka. Nie decyduje się.

Przerywamy działanie. Nic więcej nie da się zrobić. Powodzenia wszystkim!

Ponownie kusi ją zawartość kubka.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Delektuje się niewielkim łykiem.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Patrzy zrezygnowana gdzieś w dal za twoimi plecami.

Nadciąga mrok. Wyciągamy wtyczkę... teraz.

...

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Proszę pana...”

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

...

Czy to możliwe, że wszyscy moi koledzy zawiedli? Och, biada, panie! Wybacz mi! Zrobię, co w mej mocy, by przerwać tę pantomimę...

„Tak, tak, pan Evrart... ten pomysł z plotkowaniem był fatalny, odwołuję to”.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Kobieta rozgląda się uważnie tak, jakby gdzieś obok miał nagle pojawić się magicznie neurolog.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

Kiedy to mówisz, otula cię zimny strach...

...przechodzą cię dreszcze...

PAN EVRART POMAGA MU W ZNALEZIENIU JEGO BRONI.

...

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Zabrać pana do szpitala?”

A tak dobrze wcześniej szło. Nie ma innej możliwości – ten proces trzeba przerwać.

Może powinniśmy go... wyłączyć i włączyć?

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Poruczniku Du Bois? Harry!” – macha ci dłonią przed oczami.

„Pan Evrart pomaga mi w znalezieniu mojej broni”.

„Inspektorze” – macha ci dłonią przed oczami.

„Cóż za uczynny człowiek” – stwierdza ponownie. „I jak wam idzie? Macie jakieś tropy?”

„Poprosił mnie o otworzenie drzwi”.

„W sensie zapewnienia mu dostępu do kogoś? Kogoś w MOR-ze, jak rozumiem...” – urywa domysły machnięciem. „Proszę nie odpowiadać”.

Miłościwy panie, ta kobieta już nieomal przekonała do tego sama siebie. Wystarczy lekko ją trącić w tym kierunku...

„Tak. Chodziło o skontaktowanie go z kimś”.

Potakuje ostrożnie, jak gdyby manipulowała zapałką obok beczki z prochem. „W taki sposób można często zdobyć informacje od ludzi pokroju Evrarta” – mówi, unosząc brew. „Tak było w tym przypadku?”

„Detektywie, radzę, abyś był bardzo ostrożny, wybierając informacje, którymi chcesz się podzielić. Mogą wyniknąć z tego konsekwencje, których w tej chwili nie jesteśmy w stanie przewidzieć”.

Nie chodzi mu tylko o najbliższe dni tygodnie, lecz także o to, co możesz przeczytać w gazecie lub usłyszeć w radiu, kiedy wrócisz już na komisariat 41. W odległej przyszłości.

„Powiedziałem mu o trybunale najemniczym. Nie wydawał się zmartwiony”.

„Chce utrzymywać sytuację na krawędzi. Nie był przypadkiem w towarzystwie związkowców, którym chciał zaimponować?”

Nie. To wyglądało raczej, jakby chciał pogorszyć sytuację. W tajemnicy, rzecz jasna.