Rozmowa · Joyce Messier

„Byliśmy sami. On zaś jest chyba bardzo pewny swoich możliwości w utrzymywaniu spraw pod kontrolą”.

„Albo chce, żebyśmy myśleli, że jest opanowany i wszystko ma pod kontrolą. Jak to polityk”.

Oczywiście. Polityka to sztuka popisów. Wciąż przed nami gra... A przy tym kłamie. Przykro mi, że nie udało mi się wykryć całego jego fałszu, było go tak wiele...

Nie przepraszaj. To nie była gra. On już wizualizował sobie wojnę. Ta kobieta nie docenia Evrarta.

„Zawsze jest to ryzyko. Ale jeśli mogę wyrazić swoją opinię...”

„On był szczery”.

„Może mną manipulował”.

„Przemyślę to, inspektorze. Dziękuję za przekazanie mi tej informacji”.

Próbuje to ukryć, lecz pojawiła się w niej właśnie wielka wątpliwość. Jakby na jej głowie powoli pękała korona.

„Proszę pani? Wszystko w porządku?”

„Co? Tak, naturalnie. Wszystko w porządku. Może chciałby się pan podzielić jeszcze jakąś plotką?”

Co to za wielka wątpliwość? O czym ty mówisz?

Nie sposób stwierdzić. Wiesz tylko tyle, że ukrywa przed tobą jej rozmiary.

To kazało jej się zastanowić. Nagle popada w zamyślenie. Trudno stwierdzić, z czym związane...

Czyżby źle oceniła zajadłość Związku? Musi to teraz rozważać...

„Nie, jestem raczej pewien, że dobrze go odczytuję”.

„Nie próbował nikomu zaimponować. Moim zdaniem on chce, żeby doszło do eskalacji”.

„Albo chce, żebyśmy uwierzyli w jego gotowość do wojny”.

Oczywiście. Aby balansować na krawędzi konfliktu, trzeba dawać też niezłe show. Powinniśmy byli zauważyć to wcześniej, w jego gabinecie. Mógł odstawiać przed nami monodram.

„Racja. Pewnie się po prostu przede mną popisywał”.

„Tak, Evrart to w głębi serca prawdziwy showman”.

„Mężczyzna, którego drzwi otworzyłem, zamierzał napisać artykuł do lokalnej gazety”.

„Na jaki temat?”

„O tym, że strajk finansowany jest przez wymuszającą haracze mafię”.

„Tę, która najwyraźniej doprowadziła miejscowe sklepy do bankructwa”.

„To by tłumaczyło, dlaczego Whirling-in-Rags – miejsce zebrań związkowców – to jedyny otwarty w Martinaise bar. No i oczywiście Frittte, bo...”

„Nikt nie zadziera z Frittte, proszę pani”.

„Otóż to” – uśmiecha się. „Proszę nie przejmować się tym artykułem – lokalna prasa i tak nie ma znaczenia. Prawdopodobnie uratował pan rzepki nieszczęśnika. A ja mogę być pewna, że miejscowi sklepikarze mają z Evrartem na pieńku” – uśmiecha się.

Nuta satysfakcji. Może to w przyszłości wykorzystać. Żeby utrudnić Evrartowi działalność na ulicach.

To dobra informacja. Cieszy ją.

„Proszę się nie przejmować tym jednym artykułem, drogi inspektorze – lokalna prasa i tak nie ma znaczenia. Prawdopodobnie uratował pan rzepki nieszczęśnika. A ja mogę być pewna, że miejscowi sklepikarze mają z Evrartem na pieńku” – uśmiecha się.

„To wszystko, co mam do powiedzenia”.

„Wystarczy mi to, co usłyszałam. Mam się nad czym zastanawiać i być może pomógł mi pan zapobiec eskalacji tego konfliktu”.

Słyszysz, bohaterze? Piękne uczucie, co? Powinieneś częściej zdradzać poufne informacje.

„Naturalnie, inspektorze. Istnieją lżejsze tematy do plotek”.

„Powiedziałem mu, że w morderstwo może być zamieszana w jakiś sposób handlarka narkotykami. Zaprzeczył, żeby miał jakiś udział w jej interesach”.

„Cóż innego mógł zrobić? Nie oznacza to, że nie czerpie z tego układu korzyści – ciężarówki, port, cała reszta. Wiemy natomiast, że nie chce się do tego otwarcie przyznać”.

To bardzo, bardzo prawdopodobne, tak.

„Cóż innego mógł zrobić? Mam szczerą nadzieję, że porozmawiamy jeszcze o tej kwestii handlu narkotykami. Firma od lat podejrzewa brudną grę. W każdym razie...”

Zdaje się, że będzie chciała nakłonić cię w jakiejś sprawie z twojej pomocy – kiedy nadarzy się okazja.

„Lincz zorganizowała bojówka Związku”.

„Tak” – pochyla się lekko w twoją stronę. „Takie chodzą słuchy. Chłopaki Hardiego, tak na nich mówią...” – na jej twarz powraca skrzywiony uśmiech. „Doprawdy, przezabawna nazwa”.

„Nie wydawał się szczególnie zmartwiony perspektywą możliwego konfliktu”.

„Nie myślałam, że Evrart urządzi pojedynek na cierpliwość. Nie był przypadkiem w towarzystwie związkowców, którym chciał zaimponować?”

„Evrart nakazał bojówce Związku współpracować przy śledztwie”.

„Cóż za łaskawość” – zastanawia się przez chwilę. „Miejmy nadzieję, że pomogą panu to wszystko wyprostować... chyba że już pomogli?”

„Nie możemy omawiać szczegółów toczącego się śledztwa” – porucznik poprawia swoje okulary. „Poza tym dotąd pani również nie była zbyt wylewna...”

Kiwa głową. „Uczciwie pan stawia sprawę”.

„Nie mam powodu, żeby twierdzić, że lincz był jakąś przykrywką”.

„Coś takiego... to bardzo ciekawe. A więc skrzydło wojskowe chroni swojego człowieka...”

Jej umysł ciągnie ku konkluzji, która najbardziej sprzyja jej interesom. Co nie oznacza jednak, że jest ona błędna.

„Może jeszcze zdoła pan rozsupłać ten węzeł!” – jej oczy śmieją się, a wzdłuż twojego kręgosłupa przebiega przyjemny dreszcz.

Jakiejś cząstce ciebie bardzo podoba się sposób, w jaki teraz na ciebie patrzy.

„Powiedziałem wszystko, co mogłem”.

„Mam nadzieję, że coś z tego wyniknie. Bo jeśli nie, to otworzył pan te drzwi na darmo” – uśmiecha się. „Coś jeszcze?”

„Bojówka wskazała mi podejrzanego”.

„Evrart twierdzi, że Wild Pines nasłało na Związek najemników. I teraz jeden z nich nie żyje”.

„Firma nie nasłała nikogo na Związek. Opowiedziałam panu szczegółowo o błędach, jakie popełniliśmy po naszej stronie. Nie zamierzam ich w żadnym stopniu negować”.

„Mam tylko nadzieję, że nie podziela pan spojrzenia Evrarta. W końcu, jak sam powiedział: jeden już nie żyje. Pines natomiast nie zabiło nikogo po jego stronie”.

I niech tak zostanie – chce dodać, lecz się powstrzymuje.