Rozmowa · Joyce Messier

„Była pani wcześniej w Martinaise?”

„Tak, włóczyłyśmy się tu z dziewczynami, podglądając niższe sfery. Miałyśmy łódki i...” – uśmiecha się. „Proszę nie myśleć o mnie źle, mój oblubieniec nie miał zastrzeżeń”.

„Zdaje się, że tęskni pani za tym czasem”.

„Nieprzesadnie. To nie było jedyne miejsce, jakie odwiedziłyśmy ja i moje przyjaciółki z Ozonne w naszych pięknych łódkach, jak korsarze...”

„Powtarzałyśmy sobie, że jesteśmy największym utrapieniem dla wybrzeża, od kiedy Koalicja wylądowała tu w ósmym roku. Proszę sobie wyobrazić!” – potrząsa głową.

O nie – jest zdecydowanie sentymentalna. Po co inaczej by tu wracała?

I nie tylko. Drzemie w niej coś mocniej zakorzenionego. Jak choroba.

„Skoro tak pani twierdzi”.

„Jestem przepromieniowana, inspektorze” – wypala. „Robię czasem niemądre rzeczy – to wina choroby szarotowej. Na przykład przypłynięcie tutaj. Morał z tej historii jest taki...”

„Nie spędzaj 22 dni rocznie w szarocie, nie marnuj młodości na włóczenie się z głupimi przyjaciółmi i nie dostarczaj poczty Evrarta Claire'a” – jej kościsty palec jest jak strzała wymierzona w twoją pierś...

„Tyle wystarczy, inspektorze? Co jeszcze może mi pan powiedzieć o tym pocztowym zadaniu dla Evrarta? Myśli pan, że pozytywnie wpłynie na to miejsce?”

Wskazuje nim bardzo stanowczo. Jest jak nóż w jej ręce.

Temperatura między jej skórą a hydrofobowym płaszczem rośnie, rozgrzewając perfumy Numb 12, którymi się spryskała. Nie masz innego wyjścia, jak powiedzieć...

„Numb 12”.

Wpuszcza w nozdrza woń zimnego powietrza, po czym powoli cofa dłoń.

W powietrzu unosi się niewyczuwalna mgiełka. Słodka niczym zapach gumy do żucia na jakimś liście sprzed lat...

Pod jej hydrofobowym płaszczem, wśród wilgoci między jej skórą a neoprenem, na jedwabnym szalu na jej szyi – perfumy. Nie masz innego wyjścia, jak wypowiedzieć ich nazwę...

„Jestem przepromieniowana, inspektorze” – wypala. „Robię czasem niemądre rzeczy – to wina choroby szarotowej. Na przykład przyjęcie tego zadania. Morał z tej historii jest taki...”

A więc to był jeden z czynników, które w ogóle nakłoniły ją do przybycia do Martinaise? Ciekawe.

„Czemu w takim razie tu pani przybyła? Na ten pomost?”

O nie – jest zdecydowanie sentymentalna.

Tak, jest sentymentalna. Za mało o niej wiesz, żeby dowiedzieć się dlaczego. Na razie nie zdradzi ci swoich tajemnic.

„Kiedy była pani nastolatką? I się włóczyła, jak mówiła pani wcześniej?”

„Cieszę się, że przynajmniej pańska krótkotrwała pamięć działa bez szwanku. W każdym razie nie byłam już nastolatką, miałam trochę ponad dwadzieścia lat. Pamiętam wyjątkowo parszywy kawałek disco...”

„Disco jest parszywe”.

„Nie tak parszywe jak ja...” – odwraca się ku zatoce z błyskiem w zielonych oczach.

„Disco nie jest parszywe”.

„Owszem, ale nie tak parszywe jak ja...” – odwraca się ku zatoce z błyskiem w zielonych oczach.

„Ha! Chyba jednak miałam już wtedy dwadzieścia parę lat. Wstyd przyznać, ale nie byłam już nastolatką. Musiałam dopiero co przekroczyć dwudziestkę, bo pamiętam szczególnie parszywy kawałek disco”.

„Wolałaby pani coś innego? Nie centrum młodzieżowe?”

„Po pierwsze, nie będzie żadnego centrum młodzieżowego, choćby nie wiem co opowiadał panu czy mieszkańcom. To będzie coś okropnego. Może nawet gorszego od pomnika, więc tak, wolałabym”.

„Na przykład?”

„Łowisko. Rozmawiałam tutaj z Lilienne, ona podsunęła mi ten pomysł. Infrastruktura już jest, a z moimi znajomościami...”

„Niestety, to ledwie jeden z miliona planów, których nigdy nie zrealizuję. Muszę się pogodzić z tym, że nigdy nie będę bogatą laleczką, która pieniędzmi rozwiązuje problemy wszystkich wokół”.

„Jaki ma pani rozmiar obuwia?”

„Co?” – przygląda się podeszwom swoich maleńkich gumowych butów w kolorze zieleni. „Trzydzieści pięć, chyba. Dlaczego pan pyta? Mam stopy godne mutanta. Bardzo drobne”.

Ślady należą do niej.

„A więc smutno pani, że nie może jej pani kupić?” (Zakończ).

„Tak. Przykro mi, że straciłam okazję, inspektorze. Zawsze pragnęłam rozpadającej się rybackiej wioski”.

Bardziej niż zwykle ukrywa się za tarczą sarkazmu.

„Pełnej upiorów i zamierzchłych wspomnień” – uśmiecha się. „Czy to zadanie pozwoliło panu... czegoś się dowiedzieć?”

„Chce tu zbudować centrum młodzieżowe. Dla martyneskich dzieci”.

„Centrum młodzieżowe zwieńczone pomnikiem Edgara Claire'a!” – pełna żalu przenosi wzrok na łódkę.

„Śmiało, proszę mu pomóc. Nie jestem w stanie pana powstrzymać”.

Wilgoć wdziera ci się wręcz pod skórę. Podążasz za jej spojrzeniem w dal, za wybieraczkę sieci... Ku betonowemu rynkowi bezimiennej wioski na wybrzeżu Martinaise.

Zamknij oczy.

Betonowe płyty krzyżują się, tworząc abstrakcyjny kształt. Na nich – małe odciski palców. Ślady gumowych butów. A właściwie bucików.

Nie zamykaj ich.

„Centrum młodzieżowe zwieńczone pomnikiem Edgara Claire'a...” – pełna żalu ślizga się wzrokiem po falach.

„Nigdzie. Zmieńmy temat”.

„Naturalnie. Może pomówimy o innych kwestiach, które poruszyliście?”

„Do nienazwanego osiedla na wybrzeżu. Niedaleko stąd”.

„A, chciałam się tam wybrać...” – omiata wzrokiem zatokę.

Z tęsknotą. Prostą, oczywistą tęsknotą. Dziwne. Czemu ona chce się tam wybrać?

„Hm” – kiwa głową z dobrze skrywaną ciekawością.

Nawet o nic cię nie pyta. Mógłbyś z łatwością wspomnieć o...

„Tak?” – uśmiecha się niepewnie. „I jak się panu spodobał pan Claire?”

W końcu. Czas wybrać STRONĘ.

„Zdaje mi się, że społeczność międzynarodowa nie ma o nim dobrego zdania”.

„Już nie przesadzajmy! Jest na swój sposób użyteczny – inaczej nie utrzymałby się u władzy tyle lat. No chyba że dzięki...” Sama dopowiada sobie resztę: