Rozmowa · Joyce Messier

„Konglomerat wielkości Wild Pines jest jak rekin – jeśli przestanie się poruszać i rosnąć, umrze. I co wtedy stanie się z 72 000 rodzin? To naprawdę gigantyczna odpowiedzialność”.

„Skąd Wild Pines bierze te wszystkie miliardy?”

„Zaczynali jako flota eksploracyjna i transportowa obsługująca handel między isolami samarską i insulindiańską. To było 250 lat temu, kiedy statki Pine badały wody południowosemeńskie i sporządzały dla suwerena mapy Lo Manthangu”.

„Historia tego przedsięwzięcia to stulecia ostrożnego i rozważnego planowania, ale także szaleństwa. Statki przemierzają Wielki Niepokój, by wyłonić się z niego z transportem moreli. Logiką tego systemu jest komplementarność... Stworzenie go kosztowało pracowników wszystko”.

„Rozpoczęcie od królewskiego monopolu zapewne pomogło”.

„Wie pan więcej, niż daje pan po sobie poznać” – upija łyk i na nowo mierzy cię wzrokiem. „To z pewnością pomogło, ale większość pierwotnych indoszczepów upadła lub została wchłonięta. By przetrwać, Wild Pines musiało wzrastać i dostosowywać się. Żaden suweren tego nie potrafił”.

„Czego taki potężny system szuka w miejscu takim jak to?” (Rozejrzyj się).

„Pomijając fakt, że Wild Pines to właściciele terminalu?” – uśmiecha się lekko. „Odpowiedzialni za osiem procent całego transportowanego na świecie ładunku?”

„Osiem procent całego ładunku świata? To rzeczywiście nie lada przedsięwzięcie”.

Kiwa głową z przekonaniem: „W systemie nie ma elementów drugorzędnych. Każdy terminal musi działać, jak należy, albo cały system się załamie. Jedno potknięcie, a tysiące ludzi na całym świecie stracą pracę. Moim zadaniem jest zadbać, żeby tak się nie stało”.

Oby z pana pomocą – zdaje się mówić jej ciepły ton.

„To nie wy go transportujecie, tylko robotnicy. Bez nich firma jest niczym”.

„To my zbudowaliśmy tę dzielnicę” – odpowiada spokojnie.

My – oto jest. Nie ucieka od tego.

„Wszystkie jej najlepsze części. Witające bastionami Rue de Saint-Ghislaine, mozaikę rodem z Meteo na placu. Dzięki inwestycjom WP przywróciliśmy nawet część starych latarni ulicznych” – wskazuje na obszar za twoimi plecami, gdzie rozciąga się opaska brzegowa.

„Zanim Martinaise zostało wchłonięte przez port przemysłowy – zanim nawet stało się częścią Revacholu i na długo przed wzniesieniem tu terminalu B – Pines stworzyło go jako kurort dla revacholskich pracowników”.

„Miejsce na wypad weekendowy albo wyjazd wakacyjny. Potem nadeszła rewolucja, ale to już inna historia...” – upija łyk. „Moim zadaniem tutaj jest zadbać o to, by Pines spełniło swoje obowiązki względem miejsca, któremu niegdyś dało życie”.

„To wszystko, co chciałem wiedzieć. Co do innych tematów...”

„O rety”.

„Dwadzieścia miliardów to duża liczba, ale ten konglomerat zatrudnia 72 000 ludzi. Wszystkim trzeba zapłacić. Do tego dochodzi ulepszenie kapitału, spłata odsetek...” – w łódź uderza fala i kobieta łapie się sztagu, by nie stracić równowagi.

„Konglomerat wielkości Wild Pines jest jak rekin – jeśli przestanie się poruszać, umrze. I co wtedy stanie się z 72 000 rodzin? To gigantyczna odpowiedzialność”.

„I to tyle? Myślałem, że Wild Pines to jakaś poważna sprawa”.

„I pomyśleć, że są takie lata, gdy grupa notuje straty liczone w miliardach...” – w łódź uderza fala i kobieta łapie się sztagu, by nie stracić równowagi.

„Wild Pines zatrudnia 72 000 osób, a więc byt 72 000 rodzin zależy od terminowych wypłat. To gigantyczna odpowiedzialność”.

„Co to właściwie jest miliard?”

„To liczba, inspektorze, duża liczba”.

„Z czego się składa?”

„Składa się z tysiąca milionów, a milion składa się z tysiąca tysięcy”.

„Pieniądze, które jestem winien, to o wiele mniej”.

„Rozumiem. Proszę powiedzieć mi coś innego”.

„Dobrze. Proszę mi powiedzieć o tym rzekomym przemycie narkotyków”.

„Dopóki nie uda się niczego uzyskać na tamtym skrzyżowaniu, niewiele będę mogła powiedzieć. Ale postaram się. Proszę pytać”.

„No dobrze, podjąłem decyzję co do tej operacji przemytniczej...” (Przejdź dalej).

„Tak?”

„Nie ma mowy, żebym podjął się tej sprawy”. (Odmów).

„Bardzo przykro mi to słyszeć, inspektorze” – jej głos jest jak mroźny powiew, w którym świszczy zmartwienie. „Jeśli coś się zmieni w tej materii, proszę dać znać. Tak czy inaczej, życzę powodzenia w odzyskaniu odznaki... i pamięci”.

„Tymczasem postaram się nadal służyć pomocą, jak tylko potrafię. Ta kwestia to błahostka w porównaniu z tym, co będzie, jeśli głównego śledztwa nie uda się doprowadzić do końca”.

„Przyjrzę się temu, przesłucham kierowców. Zobaczymy, czy to coś da”. (Zgódź się).

„Świetnie” – upija duży łyk herbaty. „Zgodnie z informacjami, jakimi dysponuję, co najmniej trzech kierowców kręci się teraz w pobliżu ronda. Może któryś z nich będzie coś wiedział”.

„Może z tego nie być nic albo okaże się to wielkim przełomem w sprawie. Zadbam o to, żeby most pozostał w górze jeszcze co najmniej przez kilka dni. To powinno zapewnić dość czasu”.

„Tymczasem proszę dawać znać, jeśli będę mogła pomóc” – upija kolejny duży łyk ze swojego bezdennego chyba kubka termicznego.

Do miejsca, w którym stoisz, dobiega pachnący kwiatami i karmelem powiew.

„Może z tego nie być nic albo okaże się to wielkim przełomem w sprawie. Podejrzewam, że ten korek utrzyma się jeszcze przez kilka dni. To powinno zapewnić dość czasu”.

„Słyszałem wcześniej coś o skomplikowanej operacji łączy się to wszystko w całość”.

Kiwa głową. „Miło to słyszeć, inspektorze. Z pewnością wkrótce dowie się pan, co to oznacza”.

„Jaki ma pani dowód, że Związek bierze w tym udział?”

„A myśli pan, że jak finansują ten strajk? Tysiące niewynagradzanych robotników mają się nieźle czwarty miesiąc z rzędu”.

„Słyszałem, że wymuszali pieniądze od miejscowych przedsiębiorców. Zmusili kilku z nich do bankructwa, żeby go sfinansować”.

„Z całym szacunkiem dla tych kaktusów, zawartość kilku kas sklepowych nie zapewni bytu dwóm tysiącom mężczyzn. Lokalne zakłady ledwie mogą zarobić na własne utrzymanie”.

„A więc sądzi pani, że strajk jest finansowany z pieniędzy za składniki narkotyków?”

„Zgadza się. Przerzucają je najpewniej nocą przez bramę. Potem ładują na ciężarówki i transportują do Jamrock. Wystarczy znaleźć jednego kierowcę, który będzie chciał mówić”.

Brzmi to, jakby sama próbowała się temu przyjrzeć, choć ewidentnie nie jest typem człowieka, któremu zwierzyłby się typowy kierowca ciężarówki.

Brzmi to, jakby sama próbowała się temu przyjrzeć. Ale ewidentnie nie jest typem człowieka, któremu zwierzyłby się typowy kierowca ciężarówki.

„Przed strajkiem doszło do wymuszeń pieniędzy od właścicieli lokalnych firm. Wielu z tego powodu zbankrutowało”.

„To prawda, że przygotowując się do tego przedsięwzięcia, niejednego lokalnego przedsiębiorcę doprowadzili do bankructwa. Rozmawiałam z kilkoma – to było regularne wymuszenie. Ale zawartość paru kas sklepowych nie zapewni bytu dwóm tysiącom mężczyzn”.

„Czemu wcześniej nie zgłosiliście się do MOR-u?”

„Zgłaszaliśmy, niejeden raz. Okazuje się, że istnieje jakiś wewnętrzny spór pomiędzy komisariatami dotyczący tego, komu podlega ten rewir”.

„Wiemy, że firma wszczęła własne dochodzenie w sprawie rzekomego zaangażowania Związku – wiemy też, że nie przyniosło ono żadnych rezultatów. Nie tylko MOR-owi nie udało się niczego wskórać – nikt nie był w stanie zdobyć twardych dowodów”.

„Skoro tak...” – uśmiecha się i wskazuje w kierunku ronda – „...oto nadarza się okazja, panowie”.

„To nie jest tak do końca mój obszar. Chcę tylko rozgryźć, o co tu chodzi”.