Rozmowa · Joyce Messier

„Skoro tak...” – uśmiecha się i wskazuje w kierunku ronda – „...oto nadarza się okazja”.

„Właściwie to porozmawiajmy na razie o czymś innym”.

Kiwa jedynie głową.

„Mamy już podejrzenia, że któryś z kierowców był obecny podczas linczu”.

„Może nawet te dwie sprawy są ze sobą powiązane”.

„Albo nie są – ale jeśli dysponuje pani dowodami, to chętnie je poznam”.

„A ja bardzo chętnie podzielę się moją wiedzą, kiedy tylko ta sprawa będzie załatwiona”.

„To nie przypadek, że te ciężarówki tak utknęły, prawda?”

„Nie. Poprosiliśmy Wschodnią Trasę Motorową o podniesienie mostu. To firma partnerska jednej z naszych spółek zależnych. Jednakże...” – zawiesza na chwilę głos, obserwując morze.

„To sposobność ograniczona czasowo. Gdy skarga zostanie rozpatrzona przez komitet handlowy, będą musieli opuścić most i cały proceder zostanie wznowiony” – przesuwa wzrok ku północy.

„Tysiące litrów gotowych do wykorzystania składników zaleją ulice Revacholu. Nie wschód, po drugiej stronie rzeki, ale zachód. Tam, gdzie mieszkają słabi i podatni...”

Znad zatoki dobiega zimny powiew – przelatuje nad alejkami i dziurawymi ulicami z Martinaise do Jamrock. Wśród ulicznego ruchu słyszysz stukot ukrytych pod brezentem szklanych fiolek. A może to po prostu zęby szczękają ci z zimna?

Otrząśnij się.

Ciągnie dalej: „Z tego jednego terminalu lokalni producenci uzyskują pewnie towar o astronomicznej wartości”.

„No cóż – to by wyjaśniało jedną zagadkę”.

„Jaką to, poruczniku?”

„Dlaczego musiałem dzwonić do zarządcy Wschodniej Trasy Motorowej i błagać, aby opuszczono dla mnie most. Nie dawało mi to spokoju odkąd tu przybyłem. Moim powozem motorowym”.

„Przepraszam za te utrudnienia, poruczniku Kitsuragi, ale nie możemy ich stąd wypuścić. Nadarzyła się wyjątkowa sposobność. Liczę na pana wyrozumiałość”.

(Zadrżyj). „Jebana bieda”.

„W ilościach hurtowych” – przytakuje. „To wszystko pochodzi z wielkich samarskich fabryk. W Południowym Safre, Siigayu i Hsin-Yao. Z tego jednego terminalu uzyskują pewnie towar o astronomicznej wartości”.

„Ciężarówki nadal tkwią na rondzie. Jeśli milicja zacznie wypytywać kierowców, jeden z nich może się przyznać”.

„Sprawa jest prosta. Ktoś wykorzystuje Terminal B do przerzucania składników z isoli samarskiej na teren Revacholu i ma pełne błogosławieństwo Związku. Wild Pines podejrzewa to od lat”.

„Składniki czego?”

„Można z nich uzyskać metamfetaminę, dekstroamfetaminę, GBL i różne syntetyczne psychodeliki. Szybciej będzie chyba wymienić to, czego nie można z nich zrobić”.

Tak, dzieciaku, to Imprezowy Rurociąg! Kto normalny chciałby zakręcać w nim zawór?

„Żebyśmy mieli jasno – materiały przybywają z Samary do Revacholu przez terminal?”

„Tak. Gdy opuszczają terminal, tracimy je z oczu. Właściwa produkcja odbywa się w różnych częściach Jamrock i wokół tej dzielnicy. Na północ stąd”.

„Wild Pines zdaje się dobrze zaznajomione z miejscowym handlem narkotykami. Chce pani powiedzieć, że Związek zajmuje się też produkcją towaru? Czyli że handlują też narkotykami?”

„Pracujemy w logistyce. Płacą nam za to, żebyśmy to wiedzieli. I nie, wedle naszej wiedzy Związek nie jest producentem. Transportuje składniki. Za odpowiednią opłatą”.

„I chce pani, żebyśmy to sprawdzili”. (Przejdź dalej).

„Tak. Ale z Evrarta i Związku Robotników Portowych nic pan nie wyciągnie. Niemniej...” – unosi kościsty palec – „każdy łańcuch ma swoje słabe ogniwo”.

Punkt przekazania. Ciężarówki na rondzie.

„Ciężarówki”.

„Otóż to. Ktoś musi transportować składniki z portu do miasta. Kiedy docierają do Jamrock, zostają rozprowadzone w siatce lokalnych producentów, która jest zupełnie poza naszym zasięgiem. Jednak na etapie transportu są one wrażliwe”.

Czy Titus nie wspominał, że Ruby prowadzi ze swojej ciężarówki skomplikowaną operację? Czy to ma jakiś związek? Jest tylko jeden sposób, żeby się dowiedzieć: śledztwo!

Jak dobrze się składa, że tkwią na rondzie jak wyrzucone przez morze wieloryby.

„Być może zwrócił pan uwagę, że grupa ciężarówek utknęła w korku na rondzie. Proszę przesłuchać ich kierowców. Możliwe, że jeden z nich czeka na bardzo ważną dostawę” – przesyła ci znaczące spojrzenie.

Jej źrenice są jasnoniebieskie niczym rzeka Esperance w blasku dnia. W górze biegu, tam, gdzie jest czystsza.

„Powiem wprost: jeśli znajdzie pan tego kierowcę, podzielę się z panem tajemnicami firmowymi”.

Odkrycie tajemnic Związku mogłoby jej dać przewagę w kontaktach z nim.

Będziesz miał u niej swego rodzaju dług. Ale za to zdobędziesz też pewną przewagę nad Związkiem...

„Będę potrzebował do tego nożyc do metalu?”

„Nie sądzę. Mowa tu o ciężarówkach. Kiedy składniki docierają do Jamrock, zostają rozprowadzone w siatce lokalnych producentów, która jest zupełnie poza naszym zasięgiem. Jednak na etapie transportu mogą być one wrażliwe”.

„Co ma pani na myśli?”

„Ciężarówki” – oznajmia z naciskiem. „Ktoś musi transportować składniki z portu do miasta. Kiedy docierają do Jamrock, zostają rozprowadzone w siatce lokalnych producentów, która jest zupełnie poza naszym zasięgiem. Jednak na etapie transportu są one wrażliwe”.

„Czemu próbuje pani zamknąć Imprezowy Rurociąg?”

„Zapewniam pana, że nie chciałby pan imprezować w taki sposób”.

Nie ma pojęcia, w jaki sposób już imprezowałeś.

„O jakich składnikach mowa?”

„Niezmiernie mi przykro z powodu tego pomostowego incydentu”.

Jej zmartwienie jest szczere. Oczy okrągłe i pełne uczucia.

Jakiego incydentu?

„Proszę pani. Upokorzyła mnie pani”.

„Nie chcę być nieuprzejma, ale jest pan pewien, że to, co pana spotkało, to nie był udar?”

Próbuje cię rozegrać. Nie pozwól na to.

„Może skupimy się na tej niehonorowej sprawie, która miała miejsce, co?”

„Oczywiście” – grzecznie pochyla głowę. „Proszę przyjąć moje przeprosiny. W czym mogę pomóc?”

„Stan jego zdrowia sprawia, że jest odrobinę zrzędliwy. Mam nadzieję, że to nie problem”.

„Skądże znowu – to żaden problem”.

To faktycznie nie problem. Bardzo dobrze się kontroluje.