Rozmowa · Joyce Messier

„Jak mogłabym zapomnieć?” – przekrzywia głowę.

„Jedną z tych informacji jest miejsce, w którym znajduje się moja odznaka”.

„Miałam nadzieję, że pana przypadłość nie jest rzeczywista. Że to taki rodzaj techniki dochodzeniowej”.

„Niestety nie”.

„Współczuję panu tego wielce nietypowego położenia. I naprawdę panu wierzę. Ale w tych okolicznościach nie mogę ujawnić informacji poufnych – muszę najpierw zobaczyć odznakę”.

„Rozumiem wymogi protokołu, ale... czy nie dałoby się tego obejść?”

„Obawiam się, że nie, poruczniku. Takie są polecenia mojego pracodawcy...”

Chwila. Ta kobieta jest zawodową negocjatorką. Powinna być otwarta na zawarcie jakiejś obustronnie korzystnej umowy.

Ta kobieta jest zawodową negocjatorką. Powinna być otwarta na zawarcie jakiejś obustronnie korzystnej umowy.

„Bardzo bym sobie tego życzył”.

„Być może tak jest. Ale to prawda, że nie pamiętam, gdzie jest moja odznaka”.

Czemu miałbym oskarżać artystę?

Wszyscy wiedzą, że artystom nie można ufać. Są prawie tak samo koszmarni jak błazny.

„Mam od niedawna nietypowy problem natury medycznej. Moja odznaka ma z tym związek”.

„Ach... rozumiem...” – wygląda na coraz bardziej zaniepokojoną. „Mówi pan więc, że odznaka zaginęła w trakcie tego problemu?”

„To możliwe. Straciłem przytomność po całej nocy picia i straciłem wszelką pamięć o świecie i własnym życiu”.

„Ojej...” – wzdycha współczująco i chyba wręcz ze smutkiem. „To by wyjaśniało co osobliwsze zwroty akcji podczas naszej rozmowy”.

Musiała coś podejrzewać już od dłuższej chwili.

„Jak już mówiłem” – wtrąca się porucznik – „jego technika może wydawać się bardzo niekonwencjonalna. Ale on jest funkcjonariuszem MOR-u”.

„Ależ ja naprawdę rozumiem. Ale zwyczajnie nie mogę podzielić się wiedzą, póki nie zobaczę tej odznaki...”

„Jednakże” – kontynuuje z pewnym żalem w głosie – „tu nie chodzi o moje odczucia. Muszę kierować się protokołem. Obawiam się, że nic więcej nie mogę powiedzieć, dopóki nie zobaczę tej odznaki”.

„Ojej...” – wzdycha zmieszana i chyba wręcz zasmucona. „To jakaś amnezja encefalopatyczna? Nie wiem nawet, co panu odpowiedzieć...”

„Wierzę panu, naprawdę, jakkolwiek naiwnie by to nie brzmiało. Nie wyobrażam sobie, co mógłby pan zyskać, udając, że spotkało pana coś takiego”.

„Równie dobrze mogłem ją zjeść. Nie pamiętam niczego. Tego świata, tego miejsca... Niczego”.

„Yyy... Tak”.

„Mój drogi, nie słyszę cię... musisz mówić głośniej”.

„Niestety, całkiem wiele...” – milknie na chwilę. Zamyśla się nad czymś.

Na czole pojawiają jej się zmarszczki. Przywołane troską, lecz nie tylko. W jej oczach widzisz coś... jakby poczucie winy?

„Informacja, którą zamierzam się podzielić, zawiera wrażliwe tajemnice handlowe. Z myślą o dobru mojego pracodawcy muszę prosić pana o nazwisko i numer odznaki”.

„Oczywiście. Powinniśmy byli się przedstawić...” – odpowiada porucznik i wręcza jej kawałek niebieskiego plastiku. „Jestem porucznik Kitsuragi z 57. komisariatu...”

„Nazywam się Harrier Du Bois, jestem z 41. komisariatu. Nie mam odznaki. Jeszcze”.

„Bardzo mi miło. Co przytrafiło się tej odznace?”

Rozmowa robi się niezręczna. Nie podoba jej się taki obrót spraw.

Ukradł ją na pewno jakiś artysta. Najlepiej ich o to obwinić. Wszyscy wiedzą, że artystom nie wolno ufać.

„Rzecz w tym, że nie mam obecnie odznaki”.

„Co się z nią stało, inspektorze?”

„Czemu to konieczne?”

„Nie mogę tak po prostu dzielić się zastrzeżonymi informacjami z obcymi ludźmi. Podpisałam umowę”.

Ale wie, że jesteś z policji.

„Jestem porucznik podwójny gefrajter Harrier Du Bois z 41. komisariatu”. (Daj jej odznakę).

„Bardzo mi miło, poruczniku” – przygląda się niebieskiej plakietce, a pozbawiona już zapewne dawnego blasku zieleń jej oczu porusza się na boki.

„A to mój kolega z 41. komisariatu, detektyw Du Bois” – wskazuje na ciebie i czeka, aż pokażesz jej swoją odznakę.

„Wygląda na to, że nie mam swojej odznaki...”

„Och, a co się z nią stało, inspektorze?” – oddaje porucznikowi odznakę.

„Moja odznaka. Tak. Oczywiście. Odznaka, którą mam przy sobie”..

Wpatruje się w ciebie wyczekująco. Po chwili uświadamia sobie...

„A to mój kolega z 41. komisariatu, detektyw Du Bois” – wskazuje na ciebie. „Obawiam się, że w tej chwili Harry nie ma przy sobie swojej odznaki. Mam nadzieję, że moja wystarczy”.

„Och, a co się stało z pańską, inspektorze?” – oddaje porucznikowi odznakę i zwraca się do ciebie.

„A to mój kolega z 41. komisariatu” – wskazuje na ciebie i czeka, aż pokażesz jej swoją odznakę.

„Wygląda na to, że nie mam swojej odznaki...”

„Ciekawe” – oddaje porucznikowi odznakę i zwraca się do ciebie: „A to dlaczego, inspektorze?”

„Moja odznaka. Tak. Oczywiście. Odznaka, którą mam przy sobie”..

Wpatruje się w ciebie wyczekująco. Po chwili uświadamia sobie...

„A to mój kolega z 41. komisariatu” – wskazuje na ciebie. „Obawiam się, że w tej chwili nie ma przy sobie swojej odznaki. Mam nadzieję, że moja wystarczy”.

(Pokaż jej odznakę). „Swoją drogą, znalazłem odznakę”.

„A niech mnie, faktycznie!” – przygląda się uważnie niebieskiemu kawałkowi plastiku; jej wzrok przemieszcza się od lewej do prawej.

Szybko, uważnie. Jak elektroniczna drukarka.

Zapamiętuje twój numer odznaki.

Oddaje ci twoją własność. „Miło mi pana poznać, podwójny gefrajterze Du Bois. Cieszę się, że mam do czynienia z prawdziwym profesjonalistą – znajdujemy się w nieciekawej sytuacji”.

Z odznaki skapują wodorosty, gdy tak trzymasz ją w dłoni. Do twoich nozdrzy dociera woń ryb. „W czym mogę panu pomóc, poruczniku gefrajterze?”