Rozmowa · Joyce Messier

„Może podzieli się pani swoimi informacjami o linczu, skoro widziała już pani jego odznakę?”

„Poprzeczka się podniosła, poruczniku. Ze względu na brak odznaki poinformowałam mojego pracodawcę, że wybadamy kierowców”.

„Nie mogę już tego odwołać” – uśmiecha się przepraszająco. „Wedle mojej wiedzy kierowcy nadal przebywają na rondzie. Odpowiem na wszystkie pytania, gdy tylko ta sprawa będzie załatwiona”.

„To był od początku pani plan”.

Energicznie kręci głową. „Moim planem jest podzielenie się informacjami. W tej chwili jedynym na to sposobem jest przekazanie moim pracodawcom, że warunki naszej umowy zostały spełnione. Bardzo liczę, że tak się stanie, bo stąpamy po naprawdę kruchym lodzie”.

Co oznacza: informacje, które posiada, podniosą stawkę w tej grze.

Jak złe mogą być informacje, które posiada?

„Im szybciej uda się zakończyć nasze małe śledztwo, tym prędzej będę mogła podzielić się tą cenną wiedzą” – upija łyk herbaty. „W międzyczasie mogę czymś jeszcze służyć? Może herbatą?”

„W porządku. Niedługo wysonduję sprawę”.

„Miło mi to słyszeć. Bo stąpamy po naprawdę kruchym lodzie. Im szybciej uda się zakończyć nasze małe śledztwo, tym prędzej będę mogła podzielić się tą cenną wiedzą”.

Upija łyk herbaty. „W międzyczasie mogę czymś jeszcze służyć? Może herbatą?”

„W porządku”.

„Nie wiem, dlaczego miałoby nie być w porządku. Czym teraz mogę służyć?”

Oślizgła jak piskorz.

„Może podzieli się pani swoimi informacjami o linczu, skoro widziała już pani moją odznakę?”

„Pani jest chyba bogata. Mógłbym dostać trochę pieniędzy?”

To właśnie chciałbyś powiedzieć, ale nie jest łatwo, co?

A to co? Jakieś sportowe wyzwanie? Wykrzycz to natychmiast na cały głos, pokaż temu dupkowi!

Co? Czemu nie?

Spójrz na tę panią. Zerknij no. Zmruż oczy, koleś.

Jakież ładne tkaniny.

A owszem! Spod solidnego zielonego płaszcza przeciwdeszczowego, niemalże siermiężnego w swej prostocie, wyziera jedwabna koszula i pasująca do niej apaszka owinięta wokół delikatnego gardła...

Powiew niesie delikatny zapach jałowca i pomarańczy.

Bladopomarańczowe perły zdobią jej czerwone od zimna uszy. Jej jasnozielone oczy obserwują cię badawczo pełne wiedzy i zatroskania. Jesteś w obecności bogactwa i wszystkich możliwości, jakie ze sobą niesie.

To są dobrotliwe oczy bogaczki mówiące: wszystko jest możliwe...

...w granicach rozsądku.

Tak. I?

A teraz popatrz na siebie, odzianego w nieszczęście małpiszona, ledwo zdolnego zawiązać sznurówki. Twoje pachy wilgotne jak jeziora, twój oddech tnie powietrze jak alkoholowy nóż. Włosy kleją ci się do czoła, a bielizna wydaje się niewygodna...

Jesteś nędzarzem. Masz mniej niż zero. Nie możesz prosić kogoś takiego o pieniądze. Jesteś zbyt...

Nie jestem zawstydzony!

Och, ależ jesteś – zbyt zawstydzony, żeby poprosić ją o pieniądze. Za bardzo boisz się ukorzyć w jej oczach. Tych półszlachetnych kamieniach Eau-de-Nil.

Boże, porucznik też tu jest. Nie przynoś HAŃBY stróżom prawa!

„Jak mówiłam...” – głos kobiety zakłóca ciszę i nagle znów jesteś jej świadomym rozmówcą. Nieopodal mewy wydziobują resztki jedzenia ze śmieci... „Jeśli mogę służyć jakąkolwiek pomocą, proszę śmiało powiedzieć”.

I tak też powinienem się czuć za to, że w ogóle o tym pomyślałem. To kobieta, a ja jestem mężczyzną.

Tak. Powinieneś być w stanie o siebie zadbać, zamiast błagać u jej pięknych stóp, przynosić prośbami hańbę sobie i organizacji, którą reprezentujesz...

Co to za uczucie? Nie znałem go wcześniej.

Wstyd? Nigdy też tak naprawdę nie przebywałeś w towarzystwie kogoś z wyższych sfer, co? Bo jaki miałbyś czuć wstyd wobec tych... portowców, gliniarzy, recepcjonistów w hotelach? Ale upokorzyć się w tych oczach jak Eau-de-Nil...

Zawstydzony?

Tak. Jesteś zbyt zawstydzony, żeby poprosić ją o pieniądze. Za bardzo boisz się ukorzyć w jej oczach. Tych półszlachetnych kamieniach Eau-de-Nil.

Jestem człowiekiem pracującym, do cholery. Nie wstyd mi wyciągnąć od tej pijawki trochę forsy.

Myślisz, że twój śmieszny komunizm chroni cię przed tym uczuciem? Nie. Tym bardziej poniżające jest korzenie się u jej stóp...

Tak. Powinienem już zarabiać własne pieniądze, do cholery.

Może byłbyś w stanie poprosić ją o jakieś porady giełdowe. Z naciskiem na może. Albo o pracę. Ale cholernie za bardzo się wstydzisz, żeby poprosić o forsę, kolego.

Jakie piękne włosy.

Zadbane, gustownie ułożone krótkie czarne włosy. Pomimo pierwszych pasm siwizny postanowiła zachować je au naturale, ukształtowane w trwałą falę – w stylu późnych lat czterdziestych...

Niczym posąg.

„PANI JEST CHYBA BOGATA. MÓGŁBYM DOSTAĆ TROCHĘ PIENIĘDZY?”

Tak myślisz, lecz twoje usta się nie poruszają.

Patrzy na ciebie oczekująco. Jak gdybyś nic nie powiedział, bo w rzeczy samej nie powiedziałeś. Żadne żebracze prośby nie przeszły ci przez gardło...

„Wie pani coś na temat tych tatuaży?” (Pokaż jej zdjęcie).

„To ten zamordowany mężczyzna...” – sięga po zdjęcie, ale w ostatniej chwili się powstrzymuje. „O tym możemy pomówić, kiedy już wyjaśnimy kwestię linczu”.

„Czemu? W jaki sposób oglądanie przez panią zdjęcia powiązane jest z linczem?”

„Lepiej nie plączmy sztagów. W czymś jeszcze mogę pomóc?”

Chce odpowiedzieć na to pytanie. Procedury jej nie pozwalają.

„Dobrze, wróćmy do tego później”.

„Czyli wie pani coś o tych tatuażach?”

„Pani jest chyba mądra. Potrzebuję kogoś, kto by mi objaśnił tę... rzeczywistość, w której istniejemy”.

„Mam zdjęcie tatuaży ofiary”. (Pokaż jej).

„Obawiam się, że powiedziałam już wszystko, co wiem” – bierze zdjęcie do ręki. „To oranjeska mapa szlaków wodnych albo coś ją przypominającego. Pozwala prześledzić, jakie trasy pokonał ten mężczyzna za życia”.

Powiedz: „Mógłbym dostać trochę pieniędzy?”