Rozmowa · Joyce Messier

I proszę, udaje ci się!

Postaraj się naprawdę mocno. Wywrzeszcz to na całe gardło!

„Pani jest chyba bogata. Mógłbym dostać trochę pieniędzy?”

„Owszem, jestem bogata. Ile pan potrzebuje? Mam nadzieję, że niezbyt wiele, bo zabrałam ze sobą tylko trochę”.

Podchodzi do tego zaskakująco nonszalancko. Może się wręcz wydawać, że twoja prośba rozładowała w końcu nieco napięcia.

„Potrzebuję 30 reáli”.

„To dobra suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

Porucznik wydaje z siebie westchnienie ulgi. „Dobrze. W takim razie nie będziemy musieli wracać do mojej kineemy”.

W tym woreczku musi być ze 200 reáli. Może trochę mniej. Plus trochę drobnych na dnie.

O w mordę. Widzisz, jak to łatwo poszło? Poproś ją o więcej! Łuuu-łuuu! Pociąg do Pieniążkowa odjeżdża z peronu pierwszego!

Nie. To byłby dla mnie dyshonor, a me dobre imię jest cenne jak życie.

A możesz zjeść to swoje imię? Jesteś imieniożercą? Dałbyś lepiej spokój...

„Mam nadzieję” – mówi, gdy woreczek przepada gdzieś w odmętach jej płaszcza – „że tym sposobem pana nie przekupiłam. Nie byłoby to w zasadzie niezgodne z Ustawą o sytuacji nadzwyczajnej, ale mimo wszystko...”

„O tak, przekupiła mnie pani. Jestem teraz pani peonikiem”.

Ilustrujesz swoją wypowiedź, trzymając w między kciukiem a palcem wskazującym wyobrażonego – i maleńkiego – peona.

„Ma pani rację – choć mogłoby się wydawać to niestosowne, darowizny są dozwolone na mocy Ustawy o sytuacji nadzwyczajnej, jeśli zostaną odpowiednio odnotowane na komisariacie...”

„Jak z pewnością się stanie” – kłania się i unosi brew, wymierzając w ciebie wzrok. „Jak jeszcze mogę pomóc MOR-owi poza dopłatami do pensji milicjantów?”

Wybucha śmiechem. I jest to śmiech piękny, pełen szczerej wesołości, specyficznie przenikliwy. Wędruje daleko po powierzchni wody...

Odchrząkuje. „To teraz, jak jeszcze mogę pomóc MOR-owi poza dopłatami do pensji milicjantów?”

„Wciąż próbuję dojść, o co dokładnie chodzi z tymi całymi pieniędzmi. Pomogła mi pani tylko”.

„Prawdziwy phainómenon, prawda?” – kłania się nieznacznie. „To teraz, jak jeszcze mogę pomóc MOR-owi poza dopłatami do pensji milicjantów?”

„Zabawne, że martwi panią akurat to, a nie wasze pozbawione skrupułów wykorzystywanie całej rasy ludzkiej”.

„Au contraire, inspektorze. Mnie również mdli na myśl o tym, jaki marny grosz Koalicja przeznacza na wasze pensje. To teraz, mogę w czymś jeszcze pomóc czy woli pan kontynuować rozważania dialektyczne?”

„W żadnym wypadku. Jestem honorowym policjantem”.

„To pokrzepiające. W Revacholu zostało zbyt niewielu honorowych ludzi” – kłania się lekko. „Jak jeszcze mogę pomóc MOR-owi poza dopłatami do pensji milicjantów?”

„Chciałbym porozmawiać teraz o czymś innym”.

„Oczywiście” – kłania się nieznacznie. „To teraz, jak jeszcze mogę pomóc MOR-owi poza dopłatami do pensji milicjantów?”

„Mógłbym dostać jeszcze trochę?”

„Takie zachowanie funkcjonariusza policji może wydawać się dziwne, ale to zupełnie normalny efekt uboczny jego...” – porucznik spogląda na ciebie, mrużąc oczy.

„...nietypowego problemu medycznej natury”.

„W porządku, poruczniku” – kobieta zanurza palce z powrotem w woreczku. „Zabrałam ze sobą bardzo niewiele, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Proszę, oto ostatnia część mojej brudnej forsy, jaką mogę się podzielić”.

„Mam nadzieję” – mówi, gdy woreczek przepada gdzieś w odmętach jej płaszcza – „że tym sposobem pana nie przekupiłam. Nie byłoby to w zasadzie niezgodne z Ustawą o sytuacji nadzwyczajnej, ale mimo wszystko...”

„Uch...” – kobieta zanurza palce z powrotem w woreczku. „Mam przy sobie bardzo niewiele, żeby nie zwracać na siebie uwagi. Proszę, to ostatnia część mojej brudnej forsy, jaką mogę się podzielić”.

„Potrzebuję 60 reáli”.

„To dobra suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

„Potrzebuję 130 reáli”.

„To dobra suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

„Potrzebuję 25 reáli”.

„To dobra suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

„Potrzebuję 100 reáli”.

„To dobra suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

„Potrzebuję 70 reáli”.

„To rozsądna suma – nie za mała, nieprzesadnie wysoka” – sięga do kieszeni płaszcza, skąd wyciąga woreczek strunowy pełen banknotów ułożonych niczym czarne skrzela.

Wyjmuje stamtąd kilka banknotów i wręcza ci je. Papier jest zimny i tłusty w dotyku.

„Potrzebuję 10 000 reáli”.

„Bądźmy poważni. Nikt nie nosi przy sobie takiej gotówki, a już na pewno nie w Martinaise... Od razu ktoś by mnie napadł”.

„A nawet gdybym tyle miała, nie dałabym panu dziesięciu tysięcy reáli. Wolałabym kupić sobie za nie coś przyjemnego. Drogi sprzęt muzyczny albo nowy żagiel Hydrodynamique E40”.

Jej ton jasno wskazuje, że naruszyłeś jakieś tabu bogatych ludzi. Nie byłby to pierwszy raz.

„Hydrodynamique E40? Brzmi, jakby był szybki”.

„Taki też jest. Szybki i cichy” – krzywi się w lekkim uśmiechu. „Proszę zejść trochę niżej”.

„Ja lubię wszystko w wysokiej jakości, proszę pana” – raczy cię przelotnym uśmieszkiem. „Proszę zejść trochę niżej”.

„Hi-fi? Też lubię disco w wysokiej jakości”.

„Chciałbym dostać 0,1 centa”.

„Ja też, ale o zgrozo! Nie ma takiego nominału”.

„Tego typu pomysły wynikają z jego rzadkiej medycznej przypadłości. Proszę się tym nie przejmować”.