Rozmowa · Joyce Messier

„Potrzebuję miliarda reáli”.

„Proszę wybaczyć, ale nie mam miliarda reáli”.

„Co? Myślałem, że ma pani ze dwadzieścia miliardów czy coś takiego”.

„To roczny dochód całej Grupy Wild Pines, a nie mój osobisty majątek...”

„Proszę zejść trochę niżej, mój drogi”.

„Oj, musiałem się przesłyszeć”.

„Potrzebuję 1 reála”.

„Nieprawda. Za jednego reála nie kupi pan nawet chusteczki na otarcie łez po jego stracie”.

Podchodzi do tego zaskakująco nonszalancko. Czyżby wiedziała skądś więcej o twoich kłopotach, niż się przyznaje?

„Proszę pomóc. Jestem biedny. Potrzebuję pieniędzy, żeby przeżyć”.

„Ach, naturalnie, przykro mi to słyszeć” – kiwa głową, jak gdyby było to oczywiste. „Ile panu potrzeba?”

„Mógłbym dostać trochę pieniędzy, proszę pani?”

„Oczywiście” – kiwa potwierdzająco głową, nie uśmiechając się nawet. „Ile panu potrzeba?”

„PIENIĄDZE!!!”

„Przepraszam, nie dosłyszałam” – śmieje się pod nosem. „Strasznie wieje, może pan powtórzyć?”

„POTRZEBUJĘ PIENIĘDZY!!!”

„ILE PIENIĘDZY?!”

Przykro mi. Te słowa odmawiają po prostu opuszczenia twoich ust. Wyrywa się z nich coś takiego:

Zaskakująco to elokwentne, naprawdę. To ostatnie, nie pierwsze trzy – te są w języku małp.

„Pppprrrrrszszsz...”

„Przepraszam, nie dosłyszałam” – jej głos, nieco zachrypły od wiatru, pełen jest życzliwości.

Tak naprawdę chciałeś powiedzieć zaś:

„Mgggg...”

„Jestem zwykłą łajzą”.

„Ojej...” – nie wie, co powiedzieć. „Dlaczego pan tak mówi?”

„Jestem odpadem”.

„Głupstwa! Jest pan funkcjonariuszem milicji”.

„Jestem brudem, który ludzie mają za paznokciami. Porozmawiajmy o czym innym, proszę”.

„Oczywiście” – wykonuje przypominający ukłon gest.

Rozumie, co próbujesz zrobić – poprosić o pieniądze. Ale wstyd jest zaraźliwy, nie chce cię urazić, wypowiadając twoją prośbę głośno.

„Otóż nie. Jestem odpadem”.

„Może pomówimy o czymś innym?” – jej głos jest życzliwy i, co najwyżej, nieco zakłopotany.

„Pieniądze...”

„Przepraszam, nie dosłyszałam” – jej głos, nieco zachrypły od wiatru, pełen jest życzliwości. „Powiedział pan pieniądze?”

„Nic takiego. Porozmawiajmy o czym innym”.

„Co może mi pani powiedzieć o tym strajku?”

„Oczywiście” – upija łyk z kubka termicznego.

„Jeszcze jedno – powiedziała pani, że coś się wydarzyło podczas wyborów?”

„Cieszę się, że pan pyta. Była taka kobieta, poprzednia brygadzistka Związku. Pewnego dnia zniknęła”.

„Zniknęła?”

„Tak. Ostatniego dnia lokalnych wyborów władz jej córka zadzwoniła i powiedziała, że już nie kandyduje i że nawet nie przyjdzie do pracy. Już nigdy. I tyle”.

Ta brygadzistka – jak się nazywała?

„To pewnie efekt jakiegoś wymuszenia”.

„Owszem. Firma podejrzewała czyjąś ingerencję, ale nic nie mogła zrobić, bo to kwestia wewnątrzzwiązkowa”.

„Puenta tego wywodu jest taka, że za kadencji Claire'ów dzieją się takie właśnie rzeczy. Proszę na nich uważać”.

„Dziękuję za troskę. Poradzimy sobie”.

„Ta brygadzistka. Jak się nazywała?”

„Niestety, w dokumentacji firmy nie figuruje jej nazwisko. To po prostu brygadzistka, a w prywatnej korespondencji: Holly. Nie wiem nawet, czy to imię, czy nazwisko. A do akt Związku nie mam dostępu”.

„Zdarza się”.

„Czyżby?” – wygina zmarszczki na czole w łuk. „Firma podejrzewała czyjąś ingerencję, ale nic nie mogła zrobić, bo to kwestia wewnątrzzwiązkowa”.

„Upiorne”.

„Przerażające wręcz. Wild Pines podejrzewało czyjąś ingerencję, ale co mogli zrobić? To była kwestia wewnątrzzwiązkowa”.

„Zniknęła?”

„To wszystko, czego potrzebuję. Zmieńmy temat”.

„Oczywiście” – przekłada kubek termiczny między odzianymi w rękawiczki dłońmi. „Jak jeszcze mogę pomóc?”

Nie musisz mówić jej od razu, że spotkałeś się z Evrartem. Jest na to czas.

Nie mów jej od razu, że spotkałeś się z Evrartem. Jest na to czas.

„Proszę opowiedzieć mi o tym szefie związku. Panu Claire”.

„Evrart Claire to prawdziwy człowiek z zasadami. Jedno można o nim powiedzieć: zawsze na pierwszym miejscu stawia dobro pracowników”.

To sarkazm. Nie traktuj tego przedstawienia dosłownie.