Rozmowa · Joyce Messier

„Tę... rzeczywistość?” – otula ciaśniej szyję kapturem.

Tak, rzeczywistość to dla ciebie sprawa poboczna.

Eksperymentalna sprawa poboczna.

Celem jest osiągnięcie głębszego zrozumienia.

„Tak się schlałem, że zapomniałem dosłownie wszystko”.

„Co?” – parska śmiechem, niemal rozlewając herbatę.

„Wpadłem w trzydniowy ciąg i teraz trzeba mi wyjaśniać wszystkie elementy świata”.

„Tak gwałtowny przebieg encefalopatii... nie wydaje się możliwy” – odstawia napój i wpatruje się w ciebie. „Raczy pan żartować...”

„Proszę się nie niepokoić. Mój kolega doskonale funkcjonuje. Potrzebuje tylko... objaśnienia całej rzeczywistości”.

„No to trochę czasu nam tu chyba zejdzie” – upija duży łyk, by przepłukać gardło. „Proszę pytać, a pomogę, jeśli tylko będę potrafiła”.

Dobra. Mamy to. Wiem, że wszystkie te pytania wyglądają świetnie, ale zacznij od pierwszego, dobrze?

„To na teraz wszystko”. (Na razie zakończ).

„Cieszy mnie, że mogłam pomóc, wedle moich skromnych możliwości... Coś jeszcze?”

„Cieszy mnie, że mogłam pomóc, wedle moich skromnych możliwości. Mogę służyć czymś jeszcze?”

„Czym jest szarota?”

„Już to przerabialiśmy – zapytaj o coś innego albo wracajmy do pracy”.

Bardzo, bardzo nie chce, żebyś się dowiedział.

O co chodzi, o co chodzi, o co chodzi? Czujesz to – coś napierającego od drugiej strony na zamknięte drzwi. Musisz znaleźć klucz!

„Śmiało, proszę spytać o coś innego” – kobieta patrzy na ciebie oczekująco.

„Na pewno jest pan pewien? Pański kolega wydaje się zdeterminowany...”

„Tak. Czym jest szarota?”

„W porządku” – kapituluje. „Szarota to dominująca cecha geologiczna świata, inspektorze – tkanka oddzielająca od siebie isole. To masa międzyisolarna”.

Twój żołądek pomrukuje z aprobatą... Kłącze rzeczywistości rozplątuje się na twoich oczach.

„No dobrze... A jaka jest szarota?”

„Achromatyczna, bezwonna, mętna. Szarota jest wrogiem materii i życia. Nie jest podobna do niczego na świecie i z niczym nie można jej porównać. To stan przejściowy tożsamy z istnieniem w nicości”.

Jest zaprzeczeniem istnienia.

„To...”

„Zgadza się, zaprzeczenie istnienia” – szczelniej otula szyję kapturem w obronie przed zimnem.

„Ile jest szaroty w porównaniu z całą objętością świata?”

„Szarota ma przewagę dwa do jednego nad rzeczywistością – więcej jest szaroty niż materii. A ta proporcja bynajmniej nie jest stała”.

„Niestała na naszą niekorzyść czy...?”

„A jak pan myśli, inspektorze?” – spogląda ci prosto w oczy.

„Maleje. Świata jest coraz więcej i więcej”.

„Ale skądże, inspektorze. Jedną z niewielu obserwowalnych właściwości szaroty jest jej rozszerzanie się w nieznanym tempie”.

„Intuicyjny wniosek, jaki z tego płynie, jest taki, że pewnego dnia szarota pokryje wszystko, ale takie prognozy lepiej zostawić ekstremistom”.

„Pokryje wszystko? To niemożliwe. Gdzie byśmy się podziali...?”

„Większość ludzi – a także organizacji prywatnych i rządowych, całe cywilizacje, a nawet religie – znajdują zgrabne sposoby na ignorowanie albo bagatelizowanie tej wiedzy”.

„Doradzam wzięcie z nich przykładu”.

Ruszamy... – widzisz, jak otwierają się usta wisielca.

„Ruszamy w leżącą przed nami szarotę”.

„Wszyscy bez wyjątku” – zamyka oczy. „Mówią, że szarota to śmierć, ale dla wszechświata”.

Czemu mamy po prostu odejść i zostawić świat za plecami?

Przełknij ślinę.

„Ewidentnie nie bierze pan przykładu. To była naprawdę szczera rada, inspektorze. Proszę żyć dniem dzisiejszym”.

Zachowaj milczenie.

„Ale w tym nie ma nic ekstremalnego. To się przecież stanie”.

„Rośnie. Szaroty jest coraz więcej i więcej”.

„Otóż to. Jedną z niewielu obserwowalnych właściwości szaroty jest jej rozszerzanie się w nieznanym tempie”.

„Powróćmy, proszę, do rzeczywistości”. (Zakończ).

„Tak, do cudownej rzeczywistości” – podnosi i opuszcza gwałtownie stopę. „Ale najpierw proszę mi coś powiedzieć...”

„Pierwszy raz słyszy pan o tym wszystkim? Naprawdę niczego pan nie pamięta?”

„Wyczuwam czasem jakieś niejasne cienie przeszłości. I nie jest ona wesoła”.

„Proszę mi więc powiedzieć: co pan myśli o szarocie?”

„To, że wciąż trwamy, jest dowodem na wiarę, jaką żywimy w siebie nawzajem”.

„Hmhm...” – jej oczy nieruchomieją. Kurze łapki wyraźnie odznaczają się na jej twarzy. Obserwuje cię: twoje przekrwione oczy i spuchniętą twarz.

Patrzy na twoje obolałe ciało, pokryte kroplami potu czoło. Słucha ciężkiego oddechu.

„Naprawdę pan nie wiedział. To nie wróży dobrze temu śledztwu, inspektorze. Jeśli nawet tego pan nie wie, to...” – urywa w połowie zdania.

„To śledztwo będzie moim opus magnum. Tym, co sprawi, że zostanę zapamiętany. Obiecuję”.

„Mam taką szczerą nadzieję. Jeśli mogę coś zasugerować, to proszę trzymać się swojego kolegi, pana Kitsuragiego. Sprawdziłam go i wiem, że jest niezwykle kompetentny. Tymczasem...”

Stara się pocieszyć nie tylko ciebie, ale również i siebie samą. To musi być dla niej sprawa ogromnej wagi.