Rozmowa · Joyce Messier

„Nie chcę. Chcę wiedzieć, czym jest szarota”.

„Pański kolega chyba nie byłby zadowolony. I tak wykazał się dużą cierpliwością podczas całego tego... eksperymentu”.

„Przejdźmy do innego zagadnienia, dobrze?” – opiera się o barierkę. „Może pan spytać o cokolwiek innego na świecie. Cokolwiek”.

„No dobrze”.

Porucznik spogląda na ciebie kątem oka.

Czy on się... martwił? Że dowiesz się czegoś okropnego?

„To przeciwieństwo rzeczywistości”.

„Rozumiem. Proszę mi w takim razie powiedzieć coś innego”.

„Oczywiście” – wydaje się cokolwiek zadowolona ze zmiany tematu.

„Dobrze, ale... czym ona jest? Jakaś definicja...”

„Co to jest ta ostra encefalopatia?”

„To zaburzenia neurologiczne wywołane brakiem witaminy B w mózgu. Objawy obejmują amnezję wsteczną. To... groźny stan, powinien pan się z tym do kogoś zgłosić”.

Przekazuje to w krótkich, pozbawionych emocji zdaniach. Próbuje nie angażować się zbytnio w sprawę stanu zgubionego policjanta.

Na wypadek, gdyby miał potem umrzeć i zapaskudzić jej listę dokonań.

„Wiem, że wiele ode mnie zależy. Nie zawiodę pani”.

„Nie tylko o mnie tu chodzi, inspektorze. Całe Martinaise postawiło na sukces pańskiego śledztwa. Modlę się, żeby ta nadzieja nie okazała się płonna”.

„Rozumiem. Spytam może o coś innego”.

„Służę uprzejmie” – upija łyk z kubka termicznego.

„Co powoduje encefalopatię?”

„Cóż, albo operacja bariatryczna, albo długotrwałe nadużywanie alkoholu”.

„To alkohol. Zdecydowanie”.

Kiwa powoli głową.

Sprowadza się to do tego, że cała ta rzeczywistość jest jakaś głupia. Rozwal tę budę, złap za butelkę i wlej sobie jej zawartość prosto w gardło.

Tak, i pobaw się w autoerotyczne podduszanie tym swoim zabawnym krawatem. Gdzieś na widoku!

Tak! I skłam w tej sprawie! Skłam jej!

Czekaj, czekaj. Cała ta rzeczywistość to jedyne, co masz do dyspozycji. Jej rozwalanie raczej nie leży w twoim interesie.

„Mam, eee, imprezę do zaliczenia. Teraz, zaraz”. [Odejdź].

„Naturalnie” – mówi zupełnie niezaskoczona. „Gdybym była potrzebna, znajdzie mnie pan tutaj”.

Zduś w swojej głowie tę żądzę i wracaj do rzeczywistości.

Wpatruje się w ciebie z przekrzywioną głową i subtelnym wyrazem troski, jaka maluje się na jej twarzy.

„Nie czas już na więcej pytań – wzywa mnie świat sztuki. Eksperyment performatywny. Nie zrozumiałaby pani”. [Odejdź].

„Och, w takim razie to pewnie kwestia operacji”.

„Wydaje się to... mało prawdopodobne”.

„Chcę wiedzieć, czym jest pani”.

„Hmm...” – pomrukuje.

Z tego nie uda jej się wywinąć.

„Czym pani jest?”

„Jestem najpodlejszą z podłych” – obnaża nagle zęby. „Zdrajczynią, pożeraczką narodów i noworodków...”

„Jestem ultra”.

Unosi w złośliwym uśmieszku kącik ust, odsłaniając kieł.

Jest ostry.

„Dios mío!” (Nakreśl w powietrzu krzyż.) „LIBERAŁ!”

„Tak” – przytakuje niespiesznie. „Jestem piekielną istotą z zapomnianego bagna. Wepchnęłam króla pod wóz z łajnem i zdradziłam rewolucję. Tacy jak ja oddali kraj kolonizatorskiej finansjerze...”

„Myślał pan może, że wyginęliśmy. W końcu nikt przy zdrowych zmysłach nie deklaruje już bycia ultra. W każdym razie nie jawnie” – spogląda ci w oczy. „Proszę powiedzieć, czy gdy się tak odkryłam, czuje pan odrazę?”

W jej zielonych oczach prawdomówność miesza się z wymierzoną w nią samą satyrą. Efekt dziesięcioleci poczucia i winy, i dumy.

Wybacz jej.

Ale tylko dlatego, że podobają ci się te zęby niczym perły i jasnozielone oczy...

„Wybaczam pani, ale tylko dlatego, że jest pani urocza”.

„Diaubeu” – wymawia wyraźnie – „wielkim urokiem i chytrością władając, wśliznął się do domostw istot boskich”.

Ten dialekt to Ubi Sunt?. Rozpoznajesz skądś ten cytat. To fragment sztuki pochodzącej jeszcze ze stulecia frankonigeryjskiego...

Pod jej wodoodpornym płaszczem i jedwabną koszulą skrywa się obficie zroszone perfumami Numb 12 ciało. Nagle zdajesz sobie z tego w bardzo intymny sposób sprawę.

„Chce się pani... rżnąć?”

„...kraść, zabijać i demolować?” – robi zręczny i szybki jak strzał z bicza unik. „Twierdzą, że to właśnie robimy od ponad czterech dekad. Chyba muszę ze smutkiem przyznać, że nasyciłam się już wystarczająco na najbliższe sto lat...”

„Hmm...” – mruczy do siebie porucznik, czytając swoje notatki.

„W każdym razie cieszę się, że możemy utrzymać przyjazne stosunki pomimo mojej łuskowatości. I perwersyjnej kompulsji podkopywania i zdradzania tak królestwa, jak i rewolucji”.

„Szczerze mówiąc...” – przerywa. „Może nawet wolałabym, żeby komunardzi wygrali. A nuż zbudowaliby coś lepszego. Ale nie zbudowali, bo ponieśli klęskę”.

„Kiedy opadł kurz, na polu bitwy zostali tylko liberałowie, którzy posprzątać musieli ten bałagan. Przetrwali, więc otrzymali ogromną moc – moc kształtowania przyszłości...” – zwraca wzrok ku delcie. „Tyle udało się dokonać naszemu ostatniemu pokoleniu”.

„To zamyka temat”.

„Nic nie jest zamknięte. Jedynie stopniowo rozpływa się w niebycie...” – zamyka oczy. „Niczym kochanek, który utracił wiarę. Ale wróćmy może do naszej rzeczywistości”.

„A pani zrobiłaby coś inaczej?”