Rozmowa · Joyce Messier

„Czy mogę zasugerować, abyś nie zadawał ich wszystkich w tej chwili? Pani Messier będzie tu też później. I jutro. Prawda?”

„Naturalnie. Moje obowiązki zatrzymają mnie tu na dłużej”.

„Racja, poruczniku. Dokończę to później”.

Kiwa głową. „Lepiej nie zjadać wszystkich słodyczy naraz”.

„W rzeczy samej. Zawsze służę pomocą”.

„Ale nie będę leniem, jeśli nie zrobię tego teraz do końca?”

„Oczywiście, że nie” – odpowiada, kręcąc głową. „Wykazałeś się już pilnością, zachodząc tak daleko – a pilni chłopcy pamiętają, na czym skończyli”.

„Ale ja chcę wszystko wiedzieć już teraz”.

„To zrozumiałe – ale być może nie warto zjadać wszystkich słodyczy naraz?”

Nic nie mów. Patrz na burzący się akwen. Zimno...

Patrzy w twoje oczy, kiedy wzrokiem omiatasz horyzont, po czym delikatnie przerywa ciszę.

„Gdzie my jesteśmy?”

Jaskrawe iskry na horyzoncie niczym wieczorne gwiazdy nad krzywizną planety.

Jaskrawe iskry na horyzoncie niczym poranne gwiazdy nad krzywizną planety.

Gromada wysokich duchów za zasłoną z pary wodnej. Światło odbija się od szyb okiennych.

„Czyli żyjemy na peryferiach? Jesteśmy w zasadzie nikim?”

„Proszę mówić za siebie. Jestem dobrze znana w niektórych kręgach. Ale co do miejsca ma pan rację. Jesteśmy...” – wskazuje drapacze chmur za wodą...

„A więc jesteśmy w gruncie rzeczy w centrum świata?”

„Do centrum trochę nam brakuje. Jakieś...” – wskazuje drapacze chmur za wodą...

„Była tu pani jako nastolatka?”

„Tak, włóczyłyśmy się tu z koleżankami, podglądając niższe sfery. Miałyśmy łódki i...” – uśmiecha się. „Proszę nie myśleć o mnie źle, tutejsi chłopcy nie mieli zastrzeżeń”.

W powietrzu czuć iskrę, niczym powiewający na wietrze kabel pod napięciem podłączony do twojej skacowanej kory nowej. Po chwili morskie powietrze chłodzi ci głowę z powrotem.

„Proszę opowiedzieć mi o jakimś innym, może jeszcze bardziej fundamentalnym aspekcie rzeczywistości”.

„Z przyjemnością. Jaki pożytek z niedorzecznie kosztownej edukacji, jeśli wiedzę zachowuje się dla siebie”.

„Proszę opowiedzieć mi więcej o Martinaise”.

„Kiepska ze mnie ambasadorka. Byłam tu wcześniej tylko raz, jako nastolatka. Niewiele się zmieniło...” – zamyka oczy. „Nadal są ruiny, terminal, łodzie rybackie, trzciny. Chłopcy z szerokimi barami”.

Krótki napad tęsknoty przeszywa jej wyprostowane ciało. Kropki pod jej powiekami drżą.

Otwiera oczy. „Kiedyś była tu prowincja, kurort robotniczy, zanim miasto pochłonęło Martinaise, a artyleria zrobiła swoje. Teraz królują tu trzciny. Im głębiej w zatokę, tym bardziej dziko się robi”.

„Wspomniała pani o szarocie. Co to jest?”

„Czym jest pani?”

„Czym nie jestem – oto podstawowy aspekt rzeczywistości” – uśmiecha się.

Może być jakiś sposób na skłonienie jej, żeby zaczęła mówić o sobie. W jakimś późniejszym punkcie rozmowy.

Każdy lubi mówić o sobie. Ona też to zrobi. W swoim czasie.

„Jeszcze raz – czym jest MOR?”

„Co to jest”? (Rozłóż ręce).

„Ptak?” – przekrzywia głowę. „Sfenicyd – nielot z rejonów polarnych?”

„Naprawdę jestem aż tak niezgrabny?”

„Oczywiście, że nie, mój drogi. Jestem po prostu bardzo kiepska w zgadywaniu”.

„Spytam może o coś innego”.

„Naturalnie” – odrzuca do tyłu swoje trwale falowane włosy. „Proszę pytać o cokolwiek”.

„Chodzi mi o to, co to jest za miejsce?”

„To miejsce to niezaznaczone mikroosiedle na wybrzeżu Martinaise...” – wskazuje na skupisko betonowych domów krytych dachem z silnie rakotwórczych materiałów.

„Doprawdy urocze. Rozważam jego zakup”.

„Naprawdę?”

„Tak, żeby wbić szpilę Evrartowi i pokrzyżować jego plany wobec tego miejsca. Taka już bywam dziecinnie złośliwa”.

„Ale spokojnie, nigdy tego pomysłu nie zrealizuję, a informacje, jakie mi pan przekazuje, zostaną między nami”. Odsuwa ten temat gestem dłoni: „Wróćmy do rzeczywistości, dobrze?”

„Tak, przyszło mi to do głowy, gdy mademoiselle Lilienne opowiedziała mi o świeżym produkcie, jaki tutejsze kobiety sprzedają restauracjom w Delcie”.

„Przydałby się tu kompetentny zarządca. Jest tyle do zrobienia. Ale i tak nic z tego nie będzie, prawda?”

W jej głosie pobrzmiewa żal – za wszystkim, czego nie miała czasu zrobić ze swoimi pieniędzmi.

„Bez wątpienia będę daleko stąd, pilnując, by różne klasy społeczne nie rzucały się sobie wzajemnie do gardeł...” – następuje przerwa. „Ale wróćmy do podstaw naszej rzeczywistości, dobrze?”

„Tak, przyszło mi to do głowy, gdy obecna tu mademoiselle Lilienne opowiedziała mi o świeżym produkcie, jaki tutejsze kobiety sprzedają restauracjom w Delcie”.

Oboje spoglądacie na młodą kobietę. Jest pochylona nad siecią i metodycznie wyjmuje z niej wstęgi plastiku...

„Ach!” – rozpościera ręce niemal równie szeroko. „To pomost na Rue de Saint-Ghislaine 33A, gdzie miejscowi w swej uprzejmości wynajęli mi miejsce...”

„...lub dwa” – rozgląda się.

„Co to jest Rue de Saint-Ghislaine 33A?”

„To przedrewolucyjna kamienica. Widzi pan, stare budynki nazywa się kamienicami, a nowe – batymentami, od les batiments noveau. Ale 33A i 33B nie są noveau, to stare budowle” – spogląda na sypiącą się fasadę...

„Ten budynek miał od ośmiu do dziesięciu pięter – prawdziwy wieżowiec jak na standardy minionego stulecia. Miał naśladować drapacze chmur w zatoce Delty. To było, rzecz jasna, jeszcze przed wojną”.

„Kto tam mieszkał?”

„Głównie miejska klasa średnia, jak mniemam. To była niegdyś nieruchomość klasy primo. Nim działa skosiły pięć czy sześć pięter...”

„Kap-kap!” – siedząca na zniszczonym balkonie Cindy CZACHA rzuca Joyce złe spojrzenie, przystawiając czerwony pędzel do swojego gardła...