Rozmowa · Joyce Messier

Wątpliwość wreszcie zyskała w twojej głowie wyraźny kształt – obce uczucie trwa dalej – czegoś jednak brakuje. Skończyłeś już analizować myśl jamais vu, ale twoje umiejętności konceptualizacji nie są wystarczająco rozwinięte, żeby wysnuć jakieś wnioski...

Wątpliwość wreszcie zyskała w twojej głowie wyraźny kształt – obce uczucie trwa dalej – nie umiesz jej jeszcze tylko wyrazić. Musisz ukończyć najpierw myśl „jamais vu”.

Masz ją na czubku języka – jakąś wątpliwość, która tkwi już w twojej głowie – nie zdążyła się jednak jeszcze do końca ukształtować. Będziesz musiał poczekać i wrócić do tego później, kiedy myśl „jamais vu” będzie już ukończona.

Poproś Kima, żeby się oddalił na czas twojej rozmowy o szarocie.

Dobry pomysł. Po prostu go poproś. Nie urządzi przecież sceny.

„Kim, mógłbym chwilę porozmawiać z panią na osobności?”

„W porządku” – odpowiada, odchodząc ze swoimi notatkami.

Widzisz? Co on może? Jesteś dorosłym mężczyzną.

„No dobrze. To czym jest szarota?”

„W porządku” – odpowiada, odchodząc ze swoimi notatkami.

Tak, wciąż nie opuścił cię strach, że może stać się coś złego. Wyraźnie powiedział, że dosyć miałeś już na dzisiaj wrażeń.

„Tak?” – czeka na kolejne słowo klucz.

To właśnie chcesz zrobić. Ale czy powinieneś? Wyraźnie powiedział, że nie powinieneś o niej słuchać. A jeśli wpadniesz w obłęd? Albo katatonię? Albo stracisz znowu pamięć?

„W jakich żyjemy czasach?”

„Nieistotne, jak już mówiłam. Prawa do minerałów rozdzielono podczas rewolucji, tak jak i strzały w głowę”.

„Nasze czasy są... nieistotne, inspektorze” – przykłada palec do ust, po czym wskazuje na ciebie. „Urodziliśmy się, gdy kurz już opadł, jedną tysięczną sekundy za późno”.

„Rozumiem. W takim razie kolejne pytanie”.

„Za późno na co?”

„Na Wielki Czas” – w jej oczach pojawia się nowy blask. Zęby błyszczą w akompaniamencie.

Uśmiech drapieżnika. Nietrudno zgadnąć, co ma na myśli.

„Ma pani instynkt drapieżnika”.

„Wszyscy ludzie to drapieżniki, mój drogi. Cóż można na to poradzić? Wszystko sprowadza się do tego, w co zatopić zęby...”

„Co to jest »Wielki Czas«?”

„Rewolucja” – wyjaśnia.

„Ha. A czym jest ta rewolucja, o której ciągle słyszę?”

„To całkiem proste: mniej więcej co sto lat nasz gatunek gromadzi się, by postanowić, co dalej: kto dostaje kulę w łeb, a kto – prawa do minerałów. Prawdziwa awantura”.

Czym jest... (Pomyśl o czymś blisko ciebie).

Sześć kilometrów na południowy zachód, w Dolinie Psów, młodszy funkcjonariusz Chad Tillbrook celuje do wściekłego czarnego psa liżącego w trawie swoje rany.

Stojący po lewej jego partner Émile Mollins szepcze: „Słyszałeś, co stało się z Tequila Sunset? W Martinaise?”

„Tak, postradał zmysły” – odpowiada Tillbrook, nie zdejmując palca ze spustu. „Spokojnie, Émile...” – pociąga spust powoli. Powoli... „Znajdzie je z powrotem”.

„Zawsze je znajdujemy”.

„Czym jestem ja?”

„Pan? Jest pan funkcjonariuszem MOR-u” – odpowiada zdecydowanie.

„Milicji Obywatelskiej Revacholu?”

„Precisomundo!”

„Dobrze. A czym jest Milicja Obywatelska Revacholu?”

„To ni mniej, ni więcej, tylko de facto służby porządkowe porewolucyjnego Revacholu, detektywie”.

„Tak” – stwierdza porucznik, podchodząc do ciebie, aby wykonać gest obejmujący was obu. „My jesteśmy Milicją Obywatelską Revacholu”.

To sarkazm.

„Tak?”

„Tak”.

„Powiedziała pani »de facto«?”

„Tak. W przeciwieństwie do »de jure«. MOR działa na podstawie tego, co barwnie nazywa się zmierzchem prawa międzynarodowego; na polecenie Rządu Koalicyjnego i ku jego rozgoryczeniu zarazem”.

„To tyle, jeśli chodzi o rozważania z cyklu kim jestem”.

„Pozwoli pan, że podsumuję to tak: dla mnie jest pan milicją. Przedstawicielem jedynej legalnej służby porządkowej w Revacholu...”

„A jeśli przedstawiciele ci piją tak namiętnie, że umykają im podstawowe aspekty rzeczywistości, jestem gotowa służyć pomocą” – kłania się z uśmiechem.

„...a jeśli ci nasi stróże prawa potrzebują pomocy w przypomnieniu sobie podstawowych aspektów rzeczywistości, jestem gotowa służyć pomocą” – kłania się.

„Co ma pani na myśli?”

„Obowiązki MOR-u definiują ustawy: o sytuacji nadzwyczajnej, o podróżach morskich i o zadośćuczynieniu – trzy akty prawne utrzymujące miasto w – nie ukrywajmy – klatce leseferyzmu, na czym zyskuje obcy kapitał”.

„Warto znać wszystkie trzy” – stwierdza porucznik, odrywając wzrok od swoich notatek. „Gdy jesteśmy w terenie, aby zaprowadzać porządek”.

„Czyli jestem po prostu skłonny pominąć ten temat i zadać kolejne z moich pytań”.

„Jak prawdziwy moralista. Rząd Koalicyjny pochwaliłby podobne unikanie tematów politycznych. A jednak...”

„W pańskiej roli nie ma nic prostego, inspektorze. Faktem jest, że MOR pilnuje porządku takiego, jaki odpowiada naszym, jak się wydaje, permanentnym tymczasowym przywódcom...” – pochyla się do przodu.

„Choć z drugiej strony, znam tych ludzi. Codziennie mam z nimi do czynienia. Zapewniam pana, mój drogi, że nie są waszymi fanami”.

„Dlaczego?”

„Porewolucyjna dekada była dla Rządu Koalicyjnego katastrofalna. Revachol w latach dwudziestych to było piekło, szczególnie po zachodniej stronie rzeki: walki gangów, sknocony plan prywatyzacji, zagrożenie odpadami promieniotwórczymi...”

„Nazwali to Strefą Międzynarodową, ponieważ żaden rząd nie chciał wziąć odpowiedzialności za to miejsce. MOR przywrócił porządek, gdy Koalicja zawiodła. Prawdziwy obywatelski czyn społeczny” – uśmiecha się. „Nigdy wam tego nie wybaczą”.

„To lekkie wyolbrzymienie” – wtrąca się porucznik. „W rzeczywistości zawarliśmy obopólnie korzystne porozumienie”.

„Revacholczycy mają pokój w Revacholu, a Koalicja nie musi martwić się o miasto...” – kaszle. „W każdym razie przepraszam, że się wtrąciłem. Kontynuujcie, proszę”.

„Zgadza się, poruczniku. Pozwolę sobie podsumować to tak: dla mnie jesteście milicją. Przedstawicielami jedynej legalnej służby porządkowej w Revacholu...”