Rozmowa · Joyce Messier

„Na sposób w jaki ubierają się funkcjonariusze MOR-u, a nawet na preferencje dotyczące broni, ogromny wpływ mają klasyczne wesperskie seriale policyjne. Tylko na moim komisariacie mamy trzech funkcjonariuszy noszących pseudonim As...”

„Ale proszę – kontynuujcie tę eksplorację rzeczywistości. To była tylko uwaga na marginesie”.

„W porządku...” – uspokaja się, choć usta drżą jej jeszcze na pamiątkę tego rozbawienia.

„Co w tym takiego zabawnego?”

„Nic, nic, po prostu...” – ociera łzę z oka. „To sama prawda. Te wasze mundury, żargon... Porozmawiajmy jeszcze o rzeczywistości, dobrze?”

„Nie wiem, po prostu to czuję”.

„No tak. Ostatecznie chyba właśnie to się liczy. Jeśli chodzi o mnie, byłam raczej fascynatką Nowego”.

„Dobrze, teraz proszę wyjaśnić to samo jeszcze raz, ale... jak dziecku”.

„Młodzi ludzie farbujący włosy na fantazyjne kolory i ubierający się jak staruszkowie są zwyczajnie głupi, a ich próby buntu – skazane na porażkę...”

„Nie, nie, chodziło mi o jakiś podstawowy element rzeczywistości”.

„Ach, jest coś niezwykle satysfakcjonującego w omawianiu podstawowych faktów rzeczywistości. Śmiało, słucham”.

„Gdzie jesteśmy?”

„Jesteśmy w Martinaise, bączku”.

„Bączku?”

„To takie pieszczotliwe określenie popularne w kręgach 50+. Relikt z ery disco, proszę nie zwracać uwagi”.

„Osobiście jestem też disco-skamieliną”.

„Ha!” – uśmiecha się. „Tak jak my wszyscy, co?”

Ma na myśli wasz podobny wiek.

„Mhm. A czym jest Martinaise?”

„Martinaise to dzielnica Revacholu” – rozgląda się, a jej zielony płaszcz przeciwdeszczowy łopocze na wietrze. „To bardzo niewielka dzielnica, która przycupnęła sobie obok Portu Przemysłowego. Na północ od 8/81 i Jamrock”.

„Ma pan prawo jej nie znać. Jest nieistotna, jak mówią. Zapomniana wręcz – rozbita na drzazgi podczas rewolucji” – wzrusza ramionami. „Ma swój urok, ale nie o tej porze roku”.

„Jak się nazywa ta wyspa?”

„Caillou” – wbija wzrok w wodę. „Proszę sobie wyobrazić kamyk, oszlifowany przez fale morskie. Odkształcony, pęknięty. Pęknięcia to rzeka Esperance. Znajdujemy się w jej delcie, na szóstym odgałęzieniu – odnodze Martinaise”.

Da się rozpoznać, że ten kamyk ma dla niej ogromną wartość...

...i dla całej ludzkości.

„Wspomniała pani o morzu. Co to za morze?”

„To tak naprawdę nie jest morze. To Zatoka Revacholska. Która wpada do oceanu”.

„Jesteśmy na brzegu oceanu?”

„Tak. To wyspa na oceanie. Największy akwen świata – Ocean Insulindyjski”.

Nazywany przez wczesnych revacholczyków les Immensités Bleues – Niebieskimi Bezkresami.

Jest rozległy, letni i słabo poznany. Jego wody giną gdzieś w oddali.

„No dobrze, to jest Martinaise. A Revachol?” (Kontynuuj).

„Revachol to coś, co nazywamy miastem”.

„Jakim miastem jest Revachol?”

„Revachol jest z tych wspaniałych”.

Jakby to było zrozumiałe samo przez się, niezależnie od patriotyzmu. Jakby było faktem.

„Co czyni Revachol wspaniałym?”

„Historia, inspektorze. To miasto powstało, by zwieńczyć historię, a w każdym razie naszą w niej rolę, nasze stulecia”.

„Dobrze. Kto zbudował to miasto?”

„Nacje Okcydentu. Lub imigranci z Semenine i Iilmary, zależnie od pańskich zapatrywań”.

„Kiedy zbudowano Revachol?”

„W stuleciu doloriańskim, 380 lat temu”.

„A czemu zwieńczy historię?” (Kontynuuj).

„Powiadają, że przerażające pytania naszej ery znajdą tu swoje odpowiedzi. To tutaj tarcia są największe, a pęknięcia – najgłębsze”.

„Mam tu na myśli konflikty. Ideologiczne. Pożywkę mężczyzn”.

„Dlaczego tutaj?”

„Stoimy na żyznej, samowystarczalnej wyspie zdolnej wyżywić nawet dwieście milionów ludzi; pośrodku Oceanu Insulindyjskiego, tkanki łącznej świata...” – uśmiecha się. „To tutaj mieszka pieniądz”.

„A więc jesteśmy nieistotną częścią istotnego miejsca?”

„Można chyba tak powiedzieć. Martinaise jest jakieś...” – wskazuje drapacze chmur za wodą...

Jaskrawe iskry na nocnym horyzoncie odbite w mrocznym morzu.

„Dwadzieścia dwa kilometry od środka świata. Ten punkt spajający to siedziba Banku Świata. Na dole mieszczą się biura INSULDOW – Dowództwa Misji Insulindiańskiej Rządu Koalicyjnego”.

Spójrz w morze...

Cisza. Opuszcza rękę.

Woda, światło... Czujesz się, jakbyś widział je po raz pierwszy.

Nic nie wydaje się znajome. Jest tylko ogrom morza i promieniującego od niego zimna.

„Nic z tego nie znam...”

„Jesteśmy, gdzie jesteśmy. Niestety, nie mam dla pana trafniejszej odpowiedzi” – obserwuje cię uważnie, gdy ty szukasz czegoś na horyzoncie.

To jest ta jedna myśl, którą musisz ukończyć. Gdzieś ty?

„Chciałby pan wiedzieć coś jeszcze? Miałam panu chyba objaśnić różne kwestie...”

„Przekazała nam pani wiele informacji, dziękuję. Jestem pewny, że mój borykający się z problemami z pamięcią partner ma znacznie więcej pytań...” – stwierdza i odwraca się do ciebie – „...o jeszcze bardziej podstawowe aspekty rzeczywistości...”