Rozmowa · Joyce Messier

„Wróćmy więc do tych podstawowych elementów rzeczywistości”.

„A jeśli przedstawiciele ci piją tak namiętnie, że umykają im podstawowe aspekty rzeczywistości, jestem gotowa służyć pomocą” – kłania się z uśmiechem.

„...a jeśli ci nasi stróże prawa potrzebują pomocy w przypomnieniu sobie podstawowych aspektów rzeczywistości, jestem gotowa służyć pomocą” – kłania się.

„Dziękuję pani”.

Nic nie mów.

„Pozwolę sobie podsumować to tak: dla mnie jest pan milicją. Przedstawicielem jedynej legalnej służby porządkowej w Revacholu”.

„Czyli jestem po prostu jednym z tych dobrych?”

„Czyli jestem po prostu wykonawcą woli obcych państw?”

„Czyli jestem po prostu sługusem kapitału?”

„Czyli jestem po prostu sługusem kapitału?”

„Czyli jestem po prostu wykonawcą woli obcych państw?”

„Co oznacza ten skrót?”

„Pełna nazwa to »Milicja Obywatelska Revacholu«”.

O cenie 1,5-litrowej butelki Czerwonego Komandosa? Pierwszej linijce przysięgi strażackiej? Pierwiastku kwadratowym z trzech? Nie wiem, co oznacza „coś blisko ciebie”. Zadaj normalne pytanie.

Tajemnicą pozostaje, co masz na myśli przez to coś blisko. Tu nie chodzi o ciebie. Chodzi o rzeczywistość.

„Co to?” (Wskaż na Cindy CZACHĘ).

„Dziewczyna w łachmanach staruszki?”

„Tak”.

„Wygląda na gniewną i zbuntowaną przedstawicielkę infrakultury nastolatków”.

„Infra... kultury?”

„Tak, pan i ja należymy do suprakultury. Jesteśmy powszechni, stanowimy stado. Muzyka w radio, jedzenie w sieciówkach – to są rzeczy zbyt popularne dla dziewczyny w łachmanach staruszki”.

„Ona woli świat fantazji – infrakulturę z własną modą i żargonem. Niestety, jest to iluzja. Azyl przed suprakulturą to mrzonka”.

„Wszystko rozumiem. Proszę to jakoś bardziej skomplikować”.

„Nie potrafię. Bo to jest takie proste. Ktoś może zafarbować sobie włosy na zielono, założyć płaszcz swojej babci i paradować tak do woli. Kapitał potrafi wchłonąć wszelką krytykę. Nawet krytycy kapitału tak naprawdę jedynie go wzmacniają...”

Przerywa, by niespiesznie upić łyk herbaty. „No dobrze, co dalej?”

Nagle nie jesteś wcale taki pewien, czy ty należysz do suprakultury...

Daj temu spokój.

Oczywiście. Szkoda czasu na głupie infrakultury. Masz istotniejsze, rzeczywistościocentryczne pytania do zadania.

„Wydaje mi się, że ja mogę być częścią infrakultury”.

Robi wielkie oczy ze zdziwienia. „Mianowicie?”

„Disco”.

„Ha! Jestem skłonna w to uwierzyć. Sama parałam się tą mroczną sztuką, jeszcze nie tak dawno temu” – uśmiecha się tajemniczo. „Zapewniam, że był to na wskroś suprakulturowy fenomen. Inkluzywny. Obligatoryjny wręcz”.

„W disco nie ma cienia infra, bączku”.

„To już mamy opracowane. Co do innego podstawowego elementu rzeczywistości...”

„Jest pani disco?”

„Te czasy dawno mam już za sobą...” – spogląda w głąb lądu z jakąś sarkastyczną tęsknotą. „Jeszcze we wczesnych trzydziestych miałam się za wyznawczynię Nowego. Disco było dla mnie drugorzędnym, ale przyjemnym aspektem tych klimatów”.

„Nowego?”

„Nowe, taka epoka kulturowa, która królowała w latach trzydziestych. Owoc porewolucyjnych nastrojów w Revacholu. Nowe było... ultraliberalne”.

„Jak więc pewnie się pan domyśla, imprezowanie było wtedy w modzie. Wszystko miało smak szampana. To musiało być mniej więcej wtedy, kiedy wkraczał pan w dorosłość. Tak...” – unosi brew, patrząc wciąż na ciebie.

„Rozumiem. Wróćmy do centrali rzeczywistości po nowy temat”.

„Czekam pełna zapału”.

„Brzmi jak niezła zabawa. Ja nie pamiętam zupełnie nic”.

„Czy to nie Guillaume le Million powiedział: Jeśli pamiętasz Nowe, nie było cię wtedy?”

„Zaraz. Guillaume le Million? Właśnie o nim myślałem! Co się z nim stało?”

„Tak...” – waha się. „To nie jest centralny temat aktualnej rzeczywistości, prawda?”

„Mimo to chcę wiedzieć”.

„Nie jestem zupełnie pewna, ale wydaje mi się, że zmarł w wyniku powikłań po chorobie wenerycznej”.

„Której?”

„Wszystkich”.

„Czyli że nie zniknął w rozbłysku gwiezdnego pyłu?” (Zakończ).

„Obawiam się, że nie, ale jak mówiłam, nie jestem do końca pewna. To część jego aury tajemniczości. Proszę spytać kogoś innego, a może usłyszy pan bardziej »szampańską« wersję...”

„Ale wracając” – kończy wątek. „O jakich podstawowych aspektach rzeczywistości chciałby pan jeszcze porozmawiać?”

„Jest pani pewna, że nie zginął wskutek autoerotycznego podduszania?”

„Od tego nie łapie się chorób wenerycznych, prawda?”

Z jakiegoś powodu twój umysł jest bogatą biblioteką tekstów piosenek Guillaume le Milliona, ciekawostek o nim i mało znanych jego utworów. Powinieneś jednak pochylić się nad tym w samotności. Może przed lustrem? Teraz zaburzyłoby to rozjaśnianie rzeczywistości.

„Szampana? To nie brzmi jak coś, co by mi się spodobało. Nie wierzę w używki”.

„Oczywiście. Pan jest znacznie bardziej stabilny, detektyw poważnie podchodzący do śledztwa zwanego rzeczywistością. A skoro o tym mowa, mogę pomóc w czymś jeszcze?”

„Policyjnej”.

Wybucha niepowstrzymanym śmiechem, a kurze łapki rozciągają się jej aż do policzków...

„Mój oderwany od rzeczywistości kolega właściwie się nie myli...” – wtrąca się do rozmowy porucznik, który zajmował się dotąd porządkowaniem swoich notatek.