Rozmowa · Joyce Messier

„Czym w takim razie są zwierzęta?”

„Nie różnią się od pana czy ode mnie. Organizmy żywe nie identyfikują się z abstrakcjami. Elizjum należy do określonych istot”.

„Elizjum... Świat potrzebuje pieszczotliwego określenia”.

„Z pewnością. Są tacy, którzy najchętniej nazywaliby go Piekłem...”

„Czym jest piekło?”

„To słowo pochodzące z języka nienawiści charakterystyczne, jak wiele mu podobnych, dla słownika meskijskich petrofaszystów”.

„Mam już jasny obraz. Przejdźmy do kolejnego terminu”.

„Dobrze. Jestem w końcu przedstawicielką burżuazji, no i kobietą – to kiepska kandydatura na ambasadora świata”.

„Nie wydaje mi się, żebym miał już pełen obraz sytuacji”.

„Och, chciałby pan zobaczyć obraz świata?” – podnosi palec do ust. „Nie ma jeszcze kompletnego zestawu zdjęć. Dostanie się na orbitę nastręcza trudności”.

„Jak to?”

„Najwspanialsze rzeczy nie przychodzą łatwo. W tej chwili obserwujemy świat od wewnątrz, z ukosa”.

„To może – jest kulą”.

„To się wydaje coraz mniej prawdopodobne, inspektorze. W tabloidach pan tego nie wyczyta, ale kraje ORG wysyłają balony meteorologiczne do niższej jonosfery już od lat trzydziestych”.

ORG: Okcydent-Revachol-Graad.

„Mamy więc stabilnie powiększający się strumień obrazów. Z układanki, nad którą pracuje wielka trójka, wyłania się ciemnoszara korona”.

„Ciemnoszara korona?”

„Tak” – przerywa. „Szarota pokrywa 72% powierzchni. Manifestuje się w postaci szarych przebłysków i wypiętrzeń, a nawet łuków rozciągających się nad całymi isolami... Obraz jest zamglony, ale jeśli faktycznie była tam kiedyś kula, to prawdopodobnie pękła dawno temu”.

Czujesz, jak napełnia cię zimny strach.

„Szarota...? I jaka znowu korona?”

„Mówi się, że ciemny dysk, na którym żyjemy, otacza rozrzedzona koperta materii. Zakładając, że wciąż żyjemy na planecie. Prościej rzecz ujmując, proszę wyobrazić sobie rozległe połacie lądu przecinane nicością”.

„Przepraszam, biedactwo” – rozgląda się. „To musi wydawać się przerażające z perspektywy ostrej encefalopatii. Nawet pozytywizm naukowy nie jest do końca przekonany, z czym mamy tu do czynienia...”

„Ale to jedno z największych pytań naszych czasów. Może kiedy uda się skompletować tę układankę, otrzeźwi nas to i połączy. Jakkolwiek naiwnie by to nie brzmiało”.

„No dobrze. I wtedy wszystko będzie w porządku?”

„Nie znam się na zagadnieniach takiej skali. Moja domena to kraje i szlaki handlowe, jedna lub więcej warstw poniżej wszystkiego”.

Zastanawia się. „Ale tak, będzie dobrze, proszę się nie martwić”.

Nie wydaje się przekonana, że będzie dobrze. Jeśli już, to dopiero dociera do niej, jak poważne jest twoje schorzenie.

„Dobra, zapomnijmy o tym wszystkim. Spytam o coś innego”.

„Tak!” – klaszcze, by ogrzać dłonie.

„Dziękuję. Dobrze”.

„Może źle pan to sobie zobrazował. Nie jestem w stanie przekazać panu wrażenia i geometrii obrazów przedstawiających nasz świat z perspektywy niskiej orbity. To jest jak...”

Spogląda w górę. „To jak zwieńczenie świata. Czysty obłęd. Bardzo w stylu disco. Spodobałoby się panu”.

„Nie brzmi to jak jakiekolwiek disco, z którym chciałbym mieć do czynienia”.

„Ale już pan tam jest” – rozgląda się. „I pomimo całego tego gruzu dobrze pan sobie radzi”.

Wypełnia cię zimno. Powietrze jest ciężkie, wilgotność wynosi 80%.

Nagle dopada cię silna samoświadomość. Myśl o tym, jak stoisz tu... gdziekolwiek to jest. Ręce zwisają ci wzdłuż tułowia.

Porucznik przygląda się wam obojgu w milczeniu. Poprawia swoje okulary.

„Nie obchodzi mnie disco. Interesuje mnie tylko komuna”.

„Widzi pan? Każdy znajduje na świecie coś, co stanowi dla niego oparcie, pomimo całego tego zmarnowanego potencjału”.

„No, skoro mówi pani, że to disco...”

„Widzi pan? Każdy znajduje w tym świecie coś, co stanowi dla niego oparcie, pomimo całego tego zmarnowanego potencjału”.

„Zdecydowanie nie czuję się, jakby było dobrze”.

„Źle pan to sobie zobrazował. Nie jestem w stanie przekazać panu wrażenia i geometrii obrazów przedstawiających nasz świat z perspektywy niskiej orbity. To jest jak...”

Nie wydaje się przekonana, że będzie dobrze. Jeśli już, to dopiero dociera do niej, że całe to objaśnianie rzeczywistości jest dużo mniej filozoficzne, niż dawałeś jej do zrozumienia.

„Spękana korona nie brzmi jak coś, co mogłoby kogokolwiek połączyć”.

„Proszę wybaczyć, inspektorze” – rozgląda się. „Z filozoficznego punktu widzenia na pewno wydaje się to dość przerażające. Nawet pozytywizm naukowy nie jest do końca przekonany, z czym mamy tu do czynienia...”

„Boże, chwila. Co pani mi, do diabła, opowiada?”

„Wygląda pan na zlęknionego. To niepotrzebne” – jej głos jest swojski, uspokajający. Pozwala trwać przez chwilę ciszy, która następuje.

„Od wewnątrz z ukosa? To jaki świat ma kształt?”

„Kiedyś myśleliśmy, że to kula, ale domysły te wydają się coraz mniej prawdopodobne. W tabloidach pan tego nie wyczyta, ale kraje ORG wysyłają balony meteorologiczne do niższej jonosfery już od lat trzydziestych”.

ORG: Okcydent-Revachol-Graad.

„Mamy więc stabilnie powiększający się strumień obrazów. Z układanki, nad którą pracują trzy główne podmioty naukowe, wyłania się ciemnoszara korona”.

„Ten świat nie zasługuje na pieszczotliwe określenia”.

„Są tacy, którzy nazwaliby go Piekłem...”

Nic nie mów.

„Najlepszy z możliwych światów”.

„Otóż to. Ukuli dla niego pieszczotliwe określenie. W epoce doloriańskiej, gdy ludzkość była opętana tym światem i pragnęła odkrywać więcej i więcej, łącznie z tymi archipelagami...”

Nic nie mów.

„Świat wielkich mas wodnych, pokrytych lasem przestrzeni, skupisk świateł tam, gdzie wznoszą się miasta. Widział pan ten montaż, tak jak my wszyscy – ten świat nam wystarczy” – puentuje.

Spoglądasz na świat i czujesz dziwny chłód. Fale łagodnie kołyszą slupem. To wszystko.