Rozmowa · Joyce Messier

„Z całym szacunkiem dla miłościwie nam panujących, wiecznego rządu opiekunów, którzy uczynili sobie z Martinaise pomnik upamiętniający skuteczność ich artylerii...”

Stosowne ostrzeżenie dla tych, którzy chcieliby przekroczyć granicę i po raz kolejny pogrążyć miasto w szaleństwie...

W tym samym czasie na odbudowanym wschodzie ulice pieści łagodny powiew. Mżawka oczyszcza je z kurzu. Wokół rozbłyskują światła, po alejkach suną powozy motorowe...

„Nie zrzekłabym się niezależności na rzecz Koalicji. Ani tutaj – w Martinaise – ani w przyczółkach w Stella Maris i Delcie. Jeśli nie ze względu na siebie...”

Zdaje sobie sprawę, że jej małe, zimne dłonie są zaciśnięte. Rozluźnia je.

„...to na moje córki. Obrona niepodległości to była nasza powinność. Powinniśmy byli spalić całą tę isolę, byle nie wpadła w ich ręce”.

W jej zielonych oczach odbijają się ciemnopomarańczowe płomienie. Pożar ropy na oceanie.

„Ma pani córki?” (Zakończ).

„Tak, niezależnie od innych moich ról, jestem też matką. I żoną” – zamyka oczy, ale tylko na chwilę. „To co, wrócimy do rzeczywistości?”

„Mądry z pani człowiek”.

„Być może” – jej kolczyki dźwięczą, gdy potakuje. „Moja próżność intelektualna przyniesie mi kiedyś zgubę”.

Z ciebie też bynajmniej nie głupek.

„Ze mnie też”.

„Bystrzak staje się bystrzejszy, przyswajając jedno pojęcie rzeczywistości po drugim...”

Nie. Albo próżność intelektualna przyniesie zgubę mnie!

I stanie się koroną na twej złożonej do trumny głowie.

„Jest pani patriotką?”

„Chyba można tak powiedzieć. Ale nie mogłabym nią być nigdzie indziej”.

„Wywrotowa przemowa” – stwierdza porucznik, odkładając swoje notatki i spoglądając na kobietę.

„Ohydny diaubeu”. (Pokręć powoli głową).

„Mam nadzieję, że będziemy mogli nadal rozmawiać w przyjaznej atmosferze pomimo mojej łuskowatości. Oraz zdrad, jakich dopuścili się moi towarzysze wobec monarchii i Komuny”.

„Przekonując, co by się na usługi jego wnet stawili...”

„Ach, wie pan więcej, niż daje po sobie poznać...” – pozwala sobie na nieśmiały uśmiech. „Inspektorze-filozofie z 41. komisariatu”.

(Kiwnij głową). „Diablica”.

„Obawiam się, że każda kobieta to diablica, inspektorze. Różnice są zgoła kosmetyczne”.

„Wybaczam pani”.

„Mam nadzieję” – kłania się. „Liczę, że pomimo mej potworności utrzymamy koleżeńskie stosunki. Ultrowcy nie mieli nic przeciwko królowi ani Komunie. Chodziło tylko o interesy”.

„Jest pani potworem”.

„A to przykre” – kłania się. „Liczę, że pomimo mej potworności utrzymamy koleżeńskie stosunki. Ultrowcy nie mieli nic przeciwko królowi ani Komunie. Chodziło tylko o interesy”.

„Mało mnie to obchodzi”.

Czujesz, że nie spodoba jej się ta odpowiedź, lecz opuszcza ona właśnie twoje usta. Co więcej – poczuje się nią zraniona.

„Odpowiednia kara” – uśmiecha się ironicznie. „Zamiast przebaczenia uzyskać zapomnienie. Proszę modlić się za nas nieszczęsnych w naszych pałacykach na Ozonne i w Stella Maris”.

„Czadowo. Sam mocno liberalizuję”.

„Nie” – kręci niespiesznie głową. „Nie tak jak ja. Jestem piekielną istotą z zapomnianego bagna, która wepchnęła króla pod wóz z łajnem i zdradziła rewolucję...”

„Jest pan dość wyzwolony, by podać swój dom na tacy kolonizatorskiej finansjerze?” – spogląda ci w oczy. „Nie wydaje mi się. Proszę powiedzieć, czy gdy się tak odkryłam, budzę w panu strach?”

„Zaraz, ultra? Co to?”

„Ultraliberał, to taki rodzaj liberała. Z czasów rewolucji. Nie cechuje go... umiarkowanie”.

„Nie rozumiem. Co w tym takiego okrutnego?”

„Nie słyszał pan?” – przytakuje mentorsko. „Jestem piekielną istotą z zapomnianego bagna, jedną z tych, które wepchnęły króla pod wóz z łajnem i zdradziły rewolucję...”

„Poddaliśmy kraj kolonizatorskiej finansjerze. Nikt przy zdrowych zmysłach nie deklaruje już bycia ultra. W każdym razie nie jawnie” – patrzy ci w oczy. „Proszę powiedzieć, czy gdy się tak odkryłam, czuje pan odrazę?”

Nic nie mów.

Czym jest...? (Wybierz coś fundamentalnego).

Czym jest... to wszystko? Zapach, dźwięk, powietrze?

„Co to za świat?”

„Świat?” – blaknące perłowe światło w jej oczach wycelowane jest teraz w morze. „Jedyny możliwy, jak mi się wydaje – świat materii i jego szarotowe antypody...”

Kamera jej umysłu przesuwa się nad powierzchnią wody.

„Co pani widzi?”

„Wielkie masy wodne, pokryte lasem przestrzenie... skupiska świateł tam, gdzie wznoszą się miasta. Widział pan ten montaż, tak jak my wszyscy – ten świat nam wystarczy” – puentuje.

Musi wystarczyć. To największy i najbardziej dobrotliwy układ, na jaki było stać atomy.

Nagły dreszcz przyprawia cię o gęsią skórkę na rękach. Wiatr wzburza taflę zatoki.

„Wiatr wzburza wody...”

ŚWIAT JEST MONARCHIĄ.

REVACHOLU.

„Ukuli dla niego pieszczotliwe określenie. W epoce doloriańskiej, gdy ludzkość była opętana tym światem i pragnęła odkrywać więcej i więcej, łącznie z tymi archipelagami...”

„Jak ono brzmi?”

„Elizjum”.

„Zaraz, czy to ten świat z podłymi małpiszonami?”

„Nie tym razem. To słowa godne raczej jakiegoś Meska petrofaszysty...” – jej wzrok błądzi, nie znajdując dla siebie miejsca.

Skonfederowana Republika Meski – największe pod względem terytorialnym państwo świata – wpadło ostatnimi czasy w szpony wyjątkowo nihilistycznej odmiany nacjonalizmu.

Kieruje wzrok z powrotem ku tobie. „Nie wystarczy nazywanie nas zwierzętami. Nawet zwierzęta nie są zwierzętami”.