Rozmowa · Joyce Messier

„...ma pan mnie – pomogę, jak tylko potrafię. Choćbyśmy musieli przerobić wszystkie podstawowe zagadnienia, jedno po drugim” – kłania się nieznacznie.

„Dobrze” – stwierdza powracający porucznik. „Nie straciłeś przytomności. Być może martwiłem się na wyrost... Wciąż zajmujemy się objaśnianiem rzeczywistości, czy może wreszcie weźmiemy się za naszą pracę?”

„Nie powinieneś był się martwić”.

„Ale się martwiłem. W każdym razie...” – rozgląda się odrobinę zażenowany.

Jesteś dorosły, do cholery – myśli porucznik. Nie powinienem był robić się taki opiekuńczy.

„No dobrze. Bierzmy się do pracy, poruczniku”.

„Powodzenia, panowie inspektorzy” – żegna się z wami skinieniem.

„Poproszę jeszcze nieco objaśnień, zanim pójdziemy”.

„Służę z ochotą” – czeka na twoje pytanie.

„To było jakieś szaleństwo, Kim”.

„Tak, no cóż...” – myśli przez chwilę. „Reszta ludzkości musiała radzić sobie z tym przez tysiące lat, więc...” – rozgląda się odrobinę nieswojo.

Ty też będziesz musiał jakoś z tym sobie poradzić – myśli porucznik. Dlatego nie chciał, żebyś wiedział.

„Dobrze” – stwierdza powracający porucznik. „Nie straciłeś przytomności. Być może martwiłem się na wyrost... Wciąż zajmujemy się objaśnianiem rzeczywistości, czy może wreszcie weźmiemy się za naszą pracę?”

„To będzie jebana katastrofa, wiem to na pewno. Wszyscy ci ludzie zginą”.

„Odwagi, inspektorze” – próbuje dodać ci otuchy. „Pański kolega, porucznik Kitsuragi to kompetentny milicjant. Sprawdziłam go. Ma pan także mnie – postaram się pomóc, jak tylko potrafię”.

Stara się pocieszyć nie tylko ciebie, ale również i siebie samą. To musi być dla niej sprawa ogromnej wagi.

„Choćbyśmy musieli przerobić wszystkie podstawowe zagadnienia, jedno po drugim” – kłania się nieznacznie.

„Poradzę sobie. Mam to pod kontrolą”.

„Tak. Mam z tym nie lada kłopoty”.

„Pański kolega, porucznik Kitsuragi, jest kompetentny. Sprawdziłam go. Ma pan też mnie – postaram się pomóc, jak tylko potrafię”.

„Miała pani rację. To disco”.

„A kim ja jestem, żeby myśleć o niej cokolwiek?”

„Może ją powstrzymać tylko natychmiastowy, całkowity, bezlitosny komunizm”.

„Nie wiem, jak wy wszyscy zdołaliście z nią przetrwać. To wielkie osiągnięcie”.

„Jest przerażająca”.

„Stanie się końcem wszelkiego życia”.

„Jest potężną antykomunistyczną siłą. Może nawet zbyt potężną... ale jednak. Należy im się”.

„Martwię się. Muszę powiedzieć, że nie brzmi ona szczególnie liberalnie”.

„Niczego. Tylko opary alkoholu i zamroczenie”.

„Mam jakieś poczucie tego, kim jestem, ale nie – tego nie wiedziałem”.

„Bezgranicznie ciekawe... Proszę mi powiedzieć: co pan myśli o szarocie?”

„To nie są zwykłe pytania, prawda? Niczego pan nie pamięta i tego wszystkiego dowiaduje się pan dopiero teraz”.

„Zgadza się. To wszystko dla mnie nowość”.

„Chciałbym porozmawiać o czymś innym, jeśli nie ma pani nic przeciwko”.

„Oczywiście, proszę wybaczyć wścibstwo. To może kolejne podstawowe zagadnienie czy raczej...?” – wyraża gotowość.

„Dobrze” – stwierdza powracający porucznik. „Nie stracił przytomności. Być może martwiłem się na wyrost... Wciąż zajmujemy się objaśnianiem rzeczywistości, czy może wreszcie weźmiemy się za naszą pracę?”

„Dobrze” – stwierdza powracający porucznik. „Nie stracił przytomności. Być może martwiłem się na wyrost... Wciąż zajmujemy się objaśnianiem rzeczywistości, czy może wreszcie weźmiemy się za naszą pracę?”

„Nie. Nic z tych rzeczy”.

„Oczywiście, wygłupiłam się. Może więc kolejne podstawowe zagadnienie?” – wyraża gotowość.

W żadnej możliwej rzeczywistości nie wierzy ona nadal w twoją gierkę. Lepiej już odpuść.

„Co to jest entroponeza?”

„Entroponetyka” – koryguje – „to dziedzina nauki zajmująca się szarotą. Albo raczej jej ostatnie wcielenie, według Graadu. Badania nad szarotą sięgają 6000 lat wstecz – Perykarnasyjczycy nazywali ją Zachodnimi Równinami”.

Nie okrążyli oni całkowicie perykarnaskiej superisoli. Nie znajdowała się ona tylko na zachodzie, lecz wszędzie. Nawet wtedy ich otaczała...

„Czy oni je... przekroczyli? Te Zachodnie Równiny?”

„Istnieją ślady przednowożytnych przepraw. Bezpieczna nawigacja w szarocie wymaga nie tylko wiedzy technicznej, ale i gruntownego przygotowania psychologicznego. Część taktyk znana jest od tysięcy lat”.

„Co w takim razie zmieniła entroponetyka?”

„Nic. W obliczu szaroty pozostajemy bezsilni. Jedyny postęp w podróży przez szarotę to prędkość, z jaką może ją pokonać aerostat. Krótszy kontakt to mniej dotkliwe... późniejsze skutki”.

„Aerostat?”

„Hybrydowe statki powietrzne, inspektorze. Konwencjonalne wirniki i silniki odrzutowe wytracają prędkość, gdy układ odniesienia dla ruchu zostaje zawieszony – po przejściu z przyszaroty do szaroty właściwej...”

„W skrócie: wrzucamy je tam, a one wylatują po drugiej stronie, o ile oczywiście wrzucimy je tak, jak należy”.

„A jeśli nie?”

„Wtedy nie wylatują”.

Znikają. Jak kamień, którym niezgrabnie puszczono kaczkę.

„Skoro otacza nas szarota, to jak można przedostać się z jednej isoli na drugą?”

„Och, to...” – jej płuca pozbywają się całego powietrza; jej słowa brzmią jak westchnienie – „...nastręcza bardzo wielu trudności”.

Ptasi gwar; hałas portowych urządzeń. Twardy, niewątpliwy.

„Możliwe jest narzucenie na szarotę wymiarów. Współcześnie możemy nawet skompresować ją pod względem szerokości, odbijając fale radiowe z jednego krańca do drugiego – w ten sposób skracamy drogę”.

„Ale nadal trudno jest nam przemierzać szarotę bez ryzyka zgubienia się w niej. I wypaczenia naszych umysłów”.

„Czy ona jest... tutaj?” (Rozejrzyj się).

„Nie, inspektorze, jesteśmy bezpieczni” – wskazuje na morze. „Zaczyna się tam, 6000 kilometrów na północ i jeszcze dalej na południe, wschód i zachód. Pan jest natomiast pośrodku isoli”.